II SAB/Ol 58/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M Sp. z o.o. z siedzibą w W na bezczynność Sejmiku Województwa W w przedmiocie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej - M Sp. z o.o. z siedzibą w W uiszczony wpis w wysokości "[...]" złotych. WSA/pos.1- sentencja postanowienia 1. Prezes zarządu M Sp. z o.o. z siedzibą w W (dalej: Spółka, skarżący) pismem z dnia "[...]"r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Sejmiku Województwa W (dalej: Sejmik), która polega na braku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz wyłączenia działek z obwodu łowieckiego z dnia "[...]"r. Wniesiono o zobowiązanie Sejmiku do rozpoznania wezwania z dnia "[...]"r., wyznaczenie do rozpoznania tego wniosku jednomiesięcznego terminu liczonego od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku w sprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w piśmie z dnia "[...]"r. Spółka wezwała Sejmik do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia "[...]"r. nr "[...]" w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie. Uchwała ta w dniu "[...]"r. utraciła moc obowiązującą, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt P 19/13. Wskazano, że na podstawie ww. aktu dokonano podziału województwa na obwody łowieckie, przy czym obwód nr "[...]" administrowany jest przez Koło Łowieckie S oraz obwód łowiecki nr "[...] administrowany przez Koło Łowieckie A. Na terenie obwodu nr "[...]", w okolicach miejscowości W gm. M znajdują się działki rolno-leśne o nr "[...]" oraz "[...]" dla których prowadzone są księgi wieczyste o nr "[...]", których jest właścicielem. Na terenie obwodu łowieckiego nr "[...]", w okolicach miejscowości B, gm. P znajdują się działki rolne o nr "[...]" (nr "[...]") oraz "[...]" (nr "[...]", których jest właścicielem. W dalszej części skargi wyjaśniono, że skarżony akt wydany został na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo łowieckie i utracił moc w dniu 22 stycznia 2016r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014r., sygn. akt P 19/13. W wyroku tym orzeczono o niezgodności art. 27 ust. 1 pr. ł. z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegającej na upoważnieniu do objęcia reżimem obwodu łowieckiego nieruchomości bez zapewnienia jej właścicielowi odpowiednich środków ochrony praw w sytuacji sprzeciwu wobec wykorzystywania należącej do niego nieruchomości na cele związane z organizacją i prowadzeniem polowań na zwierzęta. Przywołano orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wskazano na konieczność eliminowania z obrotu prawnego wydanych przed ogłoszeniem wyroku Trybunału rozstrzygnięć opartych na podstawie przepisów, których niekonstytucyjność stwierdził Trybunał oraz wydanych w przedmiocie zastosowania tych przepisów wyroków sądowych, względnie użycia innych środków procesowych w celu sanacji stanu niekonstytucyjności, w obszarze stosowania prawa i jego kontroli (wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007r. sygn. I OSK 1075/06). Wskazano, że z uwagi na powyższe Spółka wystąpiła do Sejmiku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wyłączenia z obwodów łowieckich swoich działek. W odpowiedzi z dnia "[...]"r. Przewodniczący Sejmiku załączył uchwałę Sejmiku Województwa W z "[...]"r. Nr "[...]" w sprawie wezwania Sejmiku do usunięcia naruszenia prawa, którą nie uwzględniono żądania skarżącej Spółki. Wobec znowelizowania art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo Łowieckie, dokonanej art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 22 marca 2018r. o zmianie ustawy - Prawo łowieckie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 651) z dniem jej wejścia w życie tj. 1 kwietnia 2018r., Spółka pismem z dnia "[...]"r. ponowiła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Sejmiku. Do dnia wniesienia skargi na bezczynność nie otrzymała stanowiska Sejmiku. 3. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Marszałka Województwa W wniosła o odrzucenie skargi. Wyjaśniła, że kwestionowana uchwała stanowi akt prawa miejscowego wydany w sprawie z zakresu administracji publicznej. Dlatego też stosownie do zapisu art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935) - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6 i art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem wobec podjęcia skarżonej uchwały przed dniem 1 czerwca 2017r. w tej sprawie znajduje zastosowanie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017r. To zaś oznacza, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Jak z tego wynika wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaś jej brak uniemożliwia wniesienie skargi i skutkuje odrzuceniem skargi przez wojewódzki sąd administracyjny jako niedopuszczalnej stosownie do art.58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślono, że Spółka w tej sprawie wezwała Sejmik w dniu "[...]"r. do usunięcia naruszenia prawa i Sejmik w tym zakresie podjął uchwałę z dnia "[...]"r. nr "[...]". O ile bowiem z art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a. wynika konieczność zachowania określonej procedury przed wniesieniem skargi do sądu, to brak jest przepisu który obligowałby organ do zobowiązania w przedmiocie rozpoznania takiego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w określonym terminie. Spółka nie może zatem skutecznie domagać się odpowiedzi na ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak ma to miejsce w tej sprawie, a braku takiej odpowiedzi uznawać za bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn.zm.) dalej jako: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce w szczególności wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.). Z przepisów powołanych wyżej jednoznacznie wynika, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie w pierwszej kolejności jej dopuszczalności. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność Sejmiku Województwa W polegającą na braku odpowiedzi w przepisanym terminie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniesione w dniu "[...]"r. przez skarżącą Spółkę w trybie art. 90 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (tj. Dz.U. poz. 2096 z późn.zm). W myśl art. 3 § 2 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23, z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). Jak zatem wynika z przedstawionego katalogu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych skarga na bezczynność Sejmiku polegająca na braku odpowiedzi w przepisanym terminie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniesione w dniu "[...]"r. nie stanowi żadnej z kategorii spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego. Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera bowiem obowiązku udzielenia odpowiedzi na takie wezwanie. Pozostaje także wyjaśnić skarżącej, na co słusznie wskazał pełnomocnik Marszałka Województwa W, że z dniem 1 czerwca 2017r. na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935) uległ zmianie stan prawny dotyczący wnoszenia skargi na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (DZ. U. z 2016r. poz. 486, ze zm), zgodnie z którym obecnie każdy, czyj interes prawny lub upranie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego, co oznacza, że taka skarga nie musi już być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bowiem uchylono ust. 4 tego artykułu. Jednakże stosownie do treści przepisu przejściowego tej ustawy - art. 17 ust. 2, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6 (ustawa o samorządzie województwa), art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejście w życie niniejszej ustawy. Zatem jak wynika z powyższej regulacji intertemporalnej, w sprawach dotyczących aktów organu samorządu województwa nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do tych aktów podjętych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Ponieważ zaś uchwała o podziale województwa W na obwody łowieckie została podjęta w dniu "[...]"r., czyli przed wejściem w życie przepisów zmieniających, to skutkowało to koniecznością zastosowania w tym stanie faktycznym przepisów poprzednio obowiązujących. To zaś oznacza, że przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę skarżący winien w oparciu o art. 90 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie województwa w związku z art. 52 § 1 i § 4 oraz art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa skarżoną uchwałą a następnie wywieść skargę do sądu administracyjnego. Stosownie do zapisu art. 52 § 1 i § 4 ustawy p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia prawa. Istota art. 52 § 4 p.p.s.a. polega na konieczności zachowania określonej procedury przed wniesieniem skargi do sądu. Przepis ten wymaga, aby przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Brak jest natomiast przepisu prawa, który nakładałby na wezwany w ten sposób organ, obowiązek udzielenia odpowiedzi na takie wezwanie. Do skuteczności wniesienia skargi do sądu administracyjnego wymagane jest jedynie potwierdzenie, że wezwanie takie miało miejsce. Bez znaczenia prawnego pozostaje natomiast okoliczność, czy na wezwanie to organ udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011r. sygn. I OSK 1739/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższa okoliczność powoduje, iż skarga na bezczynność Sejmiku w sprawie nieudzielania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.