II SAB/Ol 62/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie rozpatrzenia skarg na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. postanawia odrzucić skargę. A. S. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza B. oraz jego Zastępcy w zakresie rozpoznania składanych przez niego skarg na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. podnosząc, iż organ jest stronniczy i nie rozpatruje jego skarg, a jedynie przesyła jego pisma z powrotem do Ośrodka. Dodał, iż Burmistrz Miasta uniemożliwia mu kserowanie pism, jest dla niego niemiły i oschły, okazując mu zawsze swoje negatywne nastawienie i niechęć w udzieleniu jakiejkolwiek pomocy. Takie zachowanie organu jest nie do przyjęcia i wymaga wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku - o jej oddalenie. Podniesiono, iż organem właściwym do rozpoznania skargi jest Rada Miejska w B. i Burmistrz, nie zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jednocześnie wskazano, iż wszystkie pisma skierowane do Urzędu są ewidencjonowane, a następnie kierowane do załatwienia według właściwości do odpowiedniej komórki organizacyjnej. Wskazano również, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach Urząd świadczy nieodpłatnie usługi ksero dla interesantów, jednakże skarżący nie zwracał się z prośbą o pomoc w tym zakresie. W sytuacjach niemożliwości odczytania złożonego pisma, Burmistrz Miasta zwraca się do odpowiedniego pracownika socjalnego z prośbą o odczytanie pisma. Podkreślono przy tym, iż przekazywanie pism do rozpatrzenia przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej jest zgodne z kompetencją merytoryczną, w większości bowiem spraw dotyczą one pomocy społecznej i pracowników Ośrodka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego też, skargi takie załatwiane są w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 07 lipca 2009r., sygn. akt I OSK 803/09, opublikowane na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu tym nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r. (sygn. akt III SAB 108/99 LEX nr 48017). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi A. S. jest bezczynność burmistrza w załatwianiu spraw urzędowych. Zgodnie zatem z art. 229 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organem właściwym do rozpatrywania skarg w takim wypadku jest rada miasta, a nie sąd administracyjny. Przy czym wyjaśnić należy, iż zastępca burmistrza nie jest odrębnym organem, lecz wykonuje swoje czynności w imieniu burmistrza, w ramach powierzonych mu przez burmistrza zadań. Zatem jego działanie lub bezczynność należy traktować tak samo jak działanie lub bezczynność burmistrza. W świetle powyższych rozważań, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.