II SAB/Ol 71/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. Z. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej w drugiej instancji w sprawie ze skargi A. S. na bezczynność Marszałka Województwa "[...]" w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie radcy prawnemu P. Z. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych), powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt II SO/Ol 10/14, Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy, złożonego przed wniesieniem skargi, ustanowił dla wnioskodawcy - radcę prawnego. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu - radcę prawnego P. Z. Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Ol 71/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. S. oraz przyznał na rzecz wyznaczonego radcy prawnego kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Następnie, wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 217/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku, sporządzoną i wniesioną przez wyznaczonego radcę prawnego. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że nie orzekł o przyznaniu wyznaczonemu radcy prawnemu wynagrodzenia w postępowaniu kasacyjnym, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Ponawiając wniosek zawarty w skardze kasacyjnej, w piśmie procesowym z dnia 29 sierpnia 2016 r., wyznaczony radca prawny wniósł o przyznanie wynagrodzenia za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oświadczając jednocześnie, że wynagrodzenie to nie zostało zapłacone w całości lub w części. W świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), zwane dalej rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r. Zgodnie z przepisem przejściowym (§ 22), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Przyjąć tym samym należy, że przepisy dotychczasowe stosuje się tym bardziej do spraw wszczętych i zakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. W warunkach niniejszej sprawy - zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 25 sierpnia 2016 r. - zastosowanie powinny mieć zatem przepisy dotychczasowe, czyli przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 22 października 2015 r., obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016 r. Zgodnie z przepisem przejściowym tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji (§ 22), co oznacza, że w warunkach niniejszej sprawy - wszczętej i niezakończonej przed dnia 1 stycznia 2016 r. do postępowania w drugiej instancji stosuje się przepisy obowiązującego poprzednio w tym zakresie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.). W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Zgodnie ze znajdującą się w aktach sądowych kopią protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radca ten nie brał udziału w rozprawie przed tym Sądem. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie - z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., w wysokości 240 zł. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł netto (240 zł x 50%), powiększonej o należny podatek VAT. Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.