II SAB/Ol 73/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Dziekana Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia zasądzić od Dziekana Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu na rzecz skarżącego P. B. kwotę 1057 zł (słownie: tysiąc pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 – sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 73/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - po rozpoznaniu skargi P. B. (dalej zwanego skarżącym) na bezczynność Dziekana Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - 1/ stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2/ orzekł o niewymierzaniu organowi grzywny; 3/ umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 4/ zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wysokość zasądzonych kosztów postępowania uzasadniono przytaczając art. 201 § 1 ustawy ppsa. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490). Zawarte w tym wyroku rozstrzygnięcie w części dotyczącej kosztów postępowania stało się przedmiotem zażalenia skarżącego, w którym podniesiono, że Sąd nie uwzględnił wszystkich kosztów postępowania, gdyż nie wziął pod uwagę ani wpisu od uwzględnionej skargi kasacyjnej wywiedzionej w tej sprawie ani też kosztów zastępstwa procesowego w tej sprawie. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1179/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie zawarte w pkt 4 powołanego wyroku i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że Sąd I instancji, wbrew wyraźnej dyspozycji art. 200 p.p.s.a., nie zasądził na rzecz strony zwrotu wszystkich kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zauważono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekał w sprawie dwukrotnie: postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 13/13, umorzył bowiem postępowanie sądowe, a następnie - po uwzględnieniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania - wydał wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 73/13. Uznano więc, że w tej sytuacji poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego podlegały zaliczeniu do poniesionych kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i powinny być uwzględnione w wyroku z dnia 7 listopada 2013 r. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował stanowisko wyrażane w orzecznictwie i doktrynie, zgodnie z którym, jeżeli profesjonalny pełnomocnik reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie, jeżeli orzeczenie sądu I instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem I instancji przysługuje odrębne wynagrodzenia. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2014r. tutejszy Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia art. 16 § 2 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 14 marca 2014r., sygn. akt I OZ 181/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. NSA stwierdziło nieważność postępowania, ponieważ Sąd I instancji orzekł o kosztach na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zamiast w składzie jednego sędziego. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a., czyli w sytuacji gdy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 205 § 2 tej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej (tak jak w niniejszej sprawie) przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga także, że w świetle z art. 190 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., tutejszy Sąd ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie w powołanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2013r., sygn. akt I OZ 1179/13. Uwzględniając tą wykładnię tutejszy Sąd do kosztów postępowania, których zwrot zasądzono na rzecz skarżącego od organu, zaliczył przede wszystkim koszty wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, reprezentującego skarżącego w niniejszej sprawie na różnych jej etapach. Wysokość kosztów tego wynagrodzenia ustalono z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), które w takich sprawach w pierwszej instancji wynoszą 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia), a w drugiej instancji - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - 120 zł. (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia), a w postępowaniu zażaleniowym 120 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia). Ponieważ pełnomocnik, będący radcą prawnym, reprezentował skarżącego w niniejszej sprawie dwukrotnie przed Sądem I instancji, jeden raz w postępowaniu kasacyjnym oraz dwa razy w postępowaniu zażaleniowym, wysokość kosztów jego wynagrodzenia, ustalona na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia, wynosi 840 zł. Biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego w wysokości wyższej aniżeli minimalna. Do kosztów postępowania zaliczono także wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów sądowych, to jest: wpisu od skargi (100 zł.) i wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł.), a ponadto wysokość opłaty skarbowej uiszczonej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł.). Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a.. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c", § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "d" powołanego rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.