II SAB/Ol 80/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016r. sprawy ze skargi T. Ź. na bezczynność Spółki A w udostępnieniu informacji publicznej 1) umarza postępowanie sądowe; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Spółki A na rzecz skarżącego kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że T. Z. zwrócił się w dniu 7 sierpnia 2015r. drogą elektroniczną do spółki A o udzielenie w formie e-maila informacji publicznej poprzez odpowiedź na pytania: - czy korzystacie Państwo ze stałej pomocy prawnej udzielanej przez adwokata lub radcę prawnego? - jakie są koszty roczne brutto oraz miesięczne brutto obsługi prawnej realizowanej na Państwa rzecz? - jaka część (podać w procentach) środków przeznaczanych na Państwa funkcjonowanie pochodzi ze źródeł publicznych (w tym samorządowych)? - czy wystąpiło, a jeśli tak to ile wyniosło łącznie zadłużenie brutto odbiorców usług komunalnych w obrębie Państwa działalności? - ilu łącznie dłużników z tytułu świadczonych usług komunalnych posiada Państwa podmiot oraz o ile osób/podmiotów wzrosło zadłużenie w relacji roku 2014 do roku 2013? Pismem z dnia 30 października 2015r. T. Z. wywiódł skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zwrócił się o zobowiązanie Spółki działającej przez Prezesa Zarządu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zaznaczył, że w chwili wniesienia skargi podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności. Według wnioskodawcy spółka bez wątpienia jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia wnioskowanych informacji. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o odrzucenie skargi w przedmiocie zarzutu nie dostarczenia dokumentów związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Podniesiono, że skoro złożona skarga zawiera jedynie informacje o złożonym wcześniej w formie elektronicznej wniosku oraz formalnie sprecyzowany zarzut wobec Prezesa Zarządu, odnoszący się do sytuacji, w której to sprawie nigdy nie został złożony wniosek na podstawie u.d.i.p., jako nie podlegająca kognicji sądu administracyjnego, winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zaznaczono jednocześnie, że zbieg okoliczności sprawił, iż w związku z okresem urlopowym pracowników, Spółka nie udzieliła odpowiedzi na otrzymane drogą elektroniczną pytania. W tym czasie na urlopie przebywał Prezes Zarządu oraz pracownica kadr, która na co dzień zajmuje się także obsługą poczty elektronicznej tut. Spółki. Natomiast zastępująca tę pracownicę inna pracownica działu księgowości, ząjmowała się tylko typowymi obowiązkami zastępowanej pracownicy działu kadr i w nawale obowiązków podczas okresu urlopowego, przejściowo nie były odczytywane wiadomości z poczty elektronicznej, które z uwagi na upływ czasu zostały usunięte po powrocie z urlopu zastępowanej pracownicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 j. t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia udostępnienia informacji to obowiązany jest tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z tych form działania, zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności. Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć należy w tym miejscu przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12). Na gruncie niniejszej sprawy udzielenie żądanej informacji nastąpiło z opóźnieniem, z uchybieniem 14 dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 cyt. ustawy. Wnioskowana informacja publiczna została jednak udzielona stronie pismem z dnia 2 grudnia 2015r. (akta adm.), za wyjątkiem odpowiedzi na pytanie o koszty roczne brutto oraz miesięczne brutto obsługi prawnej. Co do tego pytania podmiot wydał decyzję z dnia "[...]" o nieudzieleniu informacji publicznej dotyczącej rocznych i miesięcznych kosztów obsługi prawnej. Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w pkt 1 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu. Zaistniała bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Samo uchybienie terminowi z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wprawdzie naruszył termin ustawowy do udzielenia informacji publicznej, jednak ostatecznie rozpoznał wniosek strony. Jego działanie nie cechowało się niechęcią w rozpoznaniu wniosku, a wynikało z niewiedzy, iż wniosek został złożony. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 na podstawie art. 201 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.