II SAB/Ol 83/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/OL 83/15 w sprawie ze skargi "[...]" na bezczynność "[...]" w udostępnieniu informacji publicznej postanawia oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 83/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umorzył postępowanie sądowe i zwrócił skarżącej "[...]" kwotę 100 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. Wnioskiem z dnia 14 marca 2016 r. skarżąca zwróciła się o uzupełnienie powyższego postanowienia o orzeczenie o kosztach postępowania przez zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych. Wywiodła, że skoro po wniesieniu skargi Spółka udzieliła wnioskowanej informacji publicznej, to należało przyjąć, że uwzględniła skargę z urzędu, co uzasadnia orzeczenie o kosztach postępowania na zasadzie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z cytowanego przepisu wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w m.in., jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Skarżąca wywiodła istnienie takiego obowiązku Sądu z art. 201 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, to jest w przypadku gdy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, w zakresie swojej właściwości, uwzględnił skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Konsekwencją uwzględnienia skargi w ramach tzw. autokontroli jest umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie stacja taka nie zaistniała. Należy bowiem zauważyć, że pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Jak wynika z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a co do zasady- cofnięcie skargi wiąże sąd. Na mocy tego przepisu Sąd uzna bowiem cofnięcie skargi za niedopuszczalne tylko wówczas, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z uzasadnienia postanowienia z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 81/15, wynika, że podstawę umorzenia postępowania w niniejszej sprawie stanowiło cofnięcie skargi przez skarżącą, która podjęła taką decyzję co do dalszego toku postępowania sądowego, po otrzymaniu żądanej informacji publicznej. Cofnięcie skargi nie budziło wskazanych wyżej wątpliwości Sądu, a zatem wola skarżącej, jako dysponenta skargi, była dla Sądu wiążąca. Zaznaczyć należy, że związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi stanowi rezygnację strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie Sąd uznał za dopuszczalne i umorzył postępowanie na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Omyłkowe wskazanie w uzasadnieniu postanowienia pkt. 3 zamiast pkt. 1 art. 161 § 1 p.p.s.a. nie może skutkować przyjęciem, że w opisanym wyżej stanie sprawy Sąd - pomimo skutecznego cofnięcia skargi – poddał kontroli zarzucaną bezczynność Spółki w udzieleniu informacji publicznej. Podkreślić bowiem należy, że rozpoznawanie sprawy jest niemożliwe, gdy strona cofnie skargę (z wyłączeniem sytuacji, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności). Sąd nie może zignorować woli strony wyrażonej poprzez cofnięcie skargi, nawet gdyby to cofnięcie było zachowaniem omyłkowym, niefrasobliwym i sprzecznym z interesem strony. Strona, która cofnęła skargę, do czasu wydania orzeczenia umarzającego postępowanie, może cofnąć pismo procesowe, w którym cofnęła skargę, jeżeli zorientuje się, że jednak zależy jej na rozpoznaniu sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 755/14, LEX nr 1480715). Skoro więc skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - skutecznie cofnęła skargę, to zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przysługiwał jej zwrot uiszczonego wpisu, a nie zwrot kosztów postępowania. W sytuacji cofnięcia skargi zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. nie przysługuje (zob. postanowienie NSA z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt I OZ 242/16, dostępny (w:) Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.