II SAB/Ol 91/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Rady Miejskiej w rozpoznaniu skargi na pracowników Urzędu Miejskiego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W piśmie z dnia "[...]" A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie m.in. skargę na bezczynność Rady Miejskiej w "[...]" w rozpoznaniu jej skargi z dnia "[...]", dotyczącej łamania prawa przez pracowników Urzędu Miejskiego w "[...]" w czasie pełnienia przez nich obowiązków służbowych w związku z jej sprawą dotyczącą opłat rocznych za użytkowanie wieczyste nieruchomości. Podała, że jej skarga wina być rozpatrzona w terminie 30 dni i winna być rozstrzygnięta w drodze uchwały. Tymczasem pismem pracownika biura Rady Miejskiej z dnia "[...]" została poinformowana o zaniechaniu postępowania w tej sprawie. Jednocześnie złożyła wniosek o zwolnienie jej z kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miejskiej w "[...]" wniósł o jej odrzucenie. Podał, że kwestia łamania prawa przez pracowników urzędu była podnoszona we wcześniejszych pismach A. T., a w skardze z dnia "[...]" skarżąca jedynie ponowiła argumentację w tej sprawie. Z tego też powodu Rada podtrzymała swoje stanowisko, o czym poinformowano skarżącą na piśmie. Ponadto wskazał – powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne - że skarga dotyczy tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które jest wyłączone spod kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zatem wprawdzie sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej, lecz nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego też skargi takie załatwiane są w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2009r., sygn. akt I OSK 803/09, opublikowane na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu tym nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r. (sygn. akt III SAB 108/99 LEX nr 48017). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Miejskiej w "[...]" w rozpoznaniu skierowanej do Rady skargi na pracowników Urzędu Miejskiego. Zatem jest to skarga wniesiona w trybie określonym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. art. 227 i następnych Kodeksu przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarżąca zaś uważa, że pracownicy urzędu miasta w sposób niewłaściwy wykonują swoje obowiązki. Skoro jednak - z wyżej podanych względów - działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, to także bezczynność organów w tym zakresie nie podlega kognicji sądowej. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Ponadto skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Wniosek te podlega jednak oddaleniu, bowiem stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódek-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005r., s. 596). Obowiązujące przepisy prawa muszą stwierdzać jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, iż wykluczona jest możliwość uznania żądania skarżącego. Wskazuje się przede wszystkim, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skarżąca wniosła skargę powszechną, która nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tym samym skutkuje to odrzuceniem skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stąd też wniosek skarżącej w zakresie przyznania prawa pomocy należało oddalić. W związku z tym, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 postanowienia.