II SAB/Ol 91/25

Dnia 23 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2025 roku sprawy ze skargi D. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora C. w B. w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 złotych (sto złotych), tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 3 lipca 2025 r. D. P. (dalej jako: "skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie bezczynność Dyrektora Centrum Kultury Turystyki i Sportu w Biskupcu (dalej: "organ") oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskazał, że wnioskiem z 26 lutego 2025 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej za lata 2019-2023 o następującej treści: 1. Jaki koszt poniosła gmina Biskupiec w ww. latach za wynajem namiotów, które służyły na imprezach gminnych? 2. Na ile imprez zostały wynajęte namioty i na które z nich były one wynajmowane w ww. latach? Proszę o wymienienie wszystkich imprez (z podaniem dat i nazwy imprezy zaczynając od stycznia do końca roku) i ilości namiotów, które były potrzebne do wynajęcia na każdą z nich. Odpowiedź proszę rozbić na miesiące, jaka była potrzeba od stycznia aż do grudnia w ww. latach. Proszę także o wszystkie skany faktur dotyczące wynajmowania namiotów. 3. Jaki koszt poniosła gmina Biskupiec w ww. latach za wynajem ławo-stołów, które służyły na imprezach gminnych? 4. Na ile imprez zostały wynajęte ławo-stoły i na które z nich były wynajmowane w ww. latach? Proszę o wymienienie wszystkich imprez (z podaniem dat i nazwy imprezy (zaczynając od stycznia do końca roku) i ilości ławo-stołów, które były potrzebne do wynajęcia na każdą z nich. Odpowiedź proszę rozbić na miesiące, jaka była potrzeba od stycznia do grudnia w ww. latach. Proszę także o wszystkie skany faktur dotyczące wynajmowania ławo-stołów. Skarżący podał, że 13 marca 2025 r. został wezwany przez organ do wykazania, iż uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Następnie decyzją z 1 kwietnia 2025 r. organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie zadanych pytań. Decyzją z 5 czerwca 2025 r., na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ ponownie odmówił udostepnienia skarżącemu informacji publicznej w przedmiocie wnioskowanych pytań z 26 lutego 2025 r. Skarżący podniósł, że wskazane informacje nie wymagają istotnego wkładu intelektualnego lub technicznego ani dodatkowej analizy i przetwarzania. Stanowią informację prostą. Oświadczył, że wykazał interes prawny w uzyskaniu wnioskowanych danych, nadając mu charakter szczególnego interesu publicznego. Wskazał, że jako radny gminy czuje się zobowiązany do szeroko rozumianej analizy wpływów i wydatków - szczególnie jeśli chodzi o instytucję dotowaną ze środków gminy Biskupiec. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że Centrum Kultury Turystyki i Sportu w Biskupcu jest instytucją kultury gminy Biskupiec i nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż nie posiada w sprawie legitymacji procesowej biernej. Niezależnie od tego podkreślił, że 5 czerwca 2025 r. wydał decyzję, którą podtrzymał wcześniejsze stanowisko i odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Z tej przyczyny skarga winna ulec odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z uchwałami NSA o sygn. akt: II OPS 5/19 i II OPS 1/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak. Z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w określonym przepisami terminie. Przewlekłość zaś występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy. Przewlekłość postępowania obejmuje takie przypadki prowadzenia postępowania jak np.: wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy, stan zastoju procesowego wynikający z zaniechania lub wadliwości działań organu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Ol 9/12; z dnia 21 kwietnia 2016r., sygn. akt II SAB/Ol 85/15, publ. Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności kończących postępowanie w sprawie (art. 149 § 1 p.p.s.a.), jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie zgodnie wskazuje się na specyfikę badania takich skarg, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął stosownych działań w załatwieniu wniosku, do którego był zobowiązany. Oznacza to, że rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd nie wnika jaka decyzja powinna zapaść w sprawie, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1628/14, publ. w CBOSA). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ, któremu skarżący zarzuca bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, już to postępowanie zakończył wskazaną decyzją z 5 czerwca 2025 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja ta doręczona została skarżącemu 10 czerwca 2025 r. Decyzja ta podlega odrębnemu zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, o czym prawidłowo organ pouczył skarżącego w wymienionej decyzji. Skoro w czasie wnoszenia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organ nie pozostawał już w zwłoce w załatwieniu wniosku, to nie było już podstaw do wywodzenia skargi, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego: sygn. akt II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. i sygn. II OPS 1/21 z 7 marca 2022 r. (publ. w CBOSA) skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skład orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. W cytowanym w skardze wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 298/25 (publ. w CBOSA), NSA potwierdził, że treść obydwu wskazanych uchwał oparta jest na ogólnym spostrzeżeniu, zgodnie z którym wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z podanych przyczyn Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 złotych Sąd orzekł zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.