III SA 1433/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Sędzia WSA - Zofia Skrzynecka Asesor WSA - Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2004r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 08 maja 2003r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1998r. oddala skargę. A. J. złożył skargę na decyzję Izby Skarbowej z dnia 08 maja 2003r. o nr "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 25 lutego 2003r., nr "[...]" określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 1998r. w kwocie 4.324 zł. Jak wynika z akt sprawy organ podatkowy I instancji rozstrzygnięcie z dnia 25 lutego 2003r. wydał w związku z wcześniejszą, własną decyzją z dnia 25 marca 2002r. na mocy której określono A. J. zaległość w podatku od towarów i usług za kwiecień 1998r. w wysokości 3.323 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 5.111,80 zł. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż Podatnik powinien skorygować deklaracje VAT-7 od miesiąca maja 1998r. o kwotę zawyżenia podatku, tj. 3.036 zł. Pomimo tego oraz późniejszego wezwania do Urzędu z dnia 07.10.2002r., stosowna korekta deklaracji nie została złożona. Biorąc zatem pod uwagę, iż w złożonej deklaracji VAT za miesiąc maj 1998r. Podatnik wykazał kwotę zobowiązania niższą od należnej Urząd Skarbowy, powołując jako podstawę prawną art.10 ust.2 i art.27 ust.5 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993r. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) określił za ten miesiąc kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 4.324 zł oraz zaległość podatkową w kwocie 3.036 zł. Izba Skarbowa odnosząc się do zarzutów wniesionego przez A. J. odwołania podniosła w zaskarżonej decyzji, iż określenie zobowiązania podatkowego za maj 1998r. było konsekwencją ustaleń poczynionych przez Urząd Skarbowy w związku z decyzją z 25 marca 2002r. Zarzuty strony zawarte w odwołaniu faktycznie dotyczą zaś okoliczności nabycia samochodu marki D. oraz kwestii nieprawidłowości w rozliczeniach podatku od towarów i usług za kwiecień 1998r. Ustalenia zawarte w decyzji z 25 marca 2002r. nie były kwestionowane przez stronę, która nie wniosła odwołania, w związku z czym z dniem 10 kwietnia 2002r. rozstrzygniecie to stało się ostateczne. Wskazując na powyższe Izba zauważyła, iż organ I instancji wyczerpująco wyjaśnił wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo zastosował art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT kwestionując brak podstaw do odliczenia przez Podatnika podatku naliczonego w kwocie 6.345,74 zł, w związku z nabyciem w/w samochodu. Zebrane w sprawie dowody, w tym protokół oględzin, protokół przesłuchania strony, czy przedstawione w toku kontroli świadectwo homologacji o nr "[...]" potwierdzają natomiast, że nabyty samochód marki D. określony w fakturze jako ciężarowy jest w rzeczywistości samochodem osobowym. Biorąc zatem pod uwagę, iż pomimo jednoznacznych ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji z dnia 25 marca 2002r. deklaracja VAT-7 za maj 1998r. nie została przez stronę skorygowana, określenie przez Urząd Skarbowy zobowiązania podatkowego za ten miesiąc w decyzji z dnia 25 lutego 2003r., organ II instancji uznał za w pełni uzasadnione. W złożonej skardze A. J. zarzucił rozstrzygnięciu Izby Skarbowej naruszenie art.27 ust.5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art.121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Skarżący podniósł, iż zobowiązanie podatkowe objęte zaskarżoną decyzją znajduje zwoje źródło w błędnych założeniach organu podatkowego zawartych w decyzji Urzędu Skarbowego z 25 marca 2002r. W świetle bowiem zebranych dowodów nie może budzić wątpliwości fakt, iż nabyty przez Niego pojazd w momencie zakupu był samochodem ciężarowym, co potwierdza faktura VAT o nr "[...]" oraz dowód rejestracyjny pojazdu. Skarżący zwrócił uwagę, iż rejestracja samochodu następuje w drodze decyzji administracyjnej, którą stanowi dowód rejestracyjny. Tym samym zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego stało się wiążące dla stron i innych uczestników obrotu w momencie wprowadzenia tej decyzji do obrotu prawnego. Zdaniem Skarżącego, decydujące znaczenie dla określenia charakteru nabytego samochodu ma treść faktury VAT stanowiącej jedyny dokument będący podstawą ewidencji podatku od towarów i usług i jego rozliczenia. Przepis zaś art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT nie uzasadnia prawa podatnika do obniżenia podatku należnego od tego w jaki sposób będzie pojazd użytkowany, lecz od rodzaju zakupionego pojazdu. Kwestionując zasadność wymiaru sankcji na podstawie art.27 ust.5 powołanej ustawy Podatnik wskazał, iż korzystając z odliczenia działał zgodnie z prawem i w oparciu o urzędową interpretację Ministra Finansów z 28.01.2001r. Nie może być zatem mowy o wykazaniu przez niego zobowiązania podatkowego w kwocie niższej od należnej. Skoro zatem Skarżący dostosował się do wykładni urzędowej, to nie może ponosić negatywnych konsekwencji. Przyjęte przez organy podatkowe założenia godzą tym samym w zasadę zaufania do organów podatkowych, wyrażoną w art.121 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, do czego sąd administracyjny powołany jest na podstawie art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) stwierdzić należy, iż nie narusza ona wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego. Zdaniem Sądu, przedstawiona w tej decyzji argumentacja organu II instancji jest prawidłowa i w pełni odzwierciedla obowiązujący stan prawny. Jak słusznie zauważyły organy podatkowe, w związku z nie wniesieniem odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 25 marca 2002r. decyzja ta stała się ostateczną. Jej uchylenie lub zmiana nastąpić może zatem stosownie do zasady określonej w art. 128 Ordynacji podatkowej, tylko w przypisanym prawem trybie. Wyrażona bowiem w tym przepisie zasada trwałości decyzji podatkowych służy ochronie ogólnego porządku prawnego. W rozumieniu materialnym rozstrzygnięcie to jako prawomocne ma powagę rzeczy osądzonej wskutek ostatecznego zakończenia sporu między stronami i wykluczenia możliwości ponownego rozpoznania tej samej sprawy. Zgodzić należy się więc ze stanowiskiem Izby Skarbowej, iż skoro po uprawomocnieniu decyzji określającej podatek od towarów i usług za kwiecień 1998r. w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji za ten miesiąc, Podatnik nie dokonał korekty deklaracji VAT-7 za maj 1998r., to stosownie do art.10 ust.2 i art.27 ust.5 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązkiem organu podatkowego było określenie należności podatkowych za ten miesiąc we właściwej wysokości. Z powyższych względów za nie zasługujące na uwzględnienie Sąd uznał wywody skargi, że krzywdząca podatnika decyzja nie może skutkować kolejnymi tego rodzaju rozstrzygnięciami, jak też zarzuty dotyczące naruszenia przez organ podatkowy zasady procesowej wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Badając akta sprawy, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził również podstaw do zakwestionowania przedstawionej w uzasadnieniu decyzji Izby Skarbowej oceny odnośnie prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego o podatek naliczony związany z nabyciem pojazdu nie posiadającego świadectwa homologacji na samochód osobowy. Przedstawiona przez organ argumentacja w tym zakresie jest logiczna, spójna i zgodna z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak podkreślił w wyroku z dnia 09 listopada 2002r. o sygn. akt III RN 194/01, OSNP 2002/5/103 Sąd Najwyższy, dla oceny prawnej czy podatnik nabył samochód osobowy, czy też samochód ciężarowy rozstrzygające znaczenie ma treść świadectwa homologacyjnego tego pojazdu. Dane pojazdu określone w świadectwie homologacji mają bowiem decydujące znaczenie dla organów dokonujących rejestracji pojazdów i na tym gruncie pojazd homologowany jako osobowy musi być, w świetle obowiązujących przepisów prawnych o rejestracji pojazdów, traktowany jako osobowy. Podzielając w pełni powyższe stanowisko, za nie mający znaczenia dla oceny prawa do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego uznać należy podnoszony w skardze fakt wskazania rodzaju pojazdu w dowodzie rejestracyjnym oraz fakturze potwierdzającej nabycie, jako samochodu ciężarowego. Słusznie zatem organ II instancji ocenił, iż skoro stosownie do dyspozycji zaś art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenia tego nie stosuje się do nabywanych samochodów osobowych, to kwestionowanie odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem pojazdu na który wystawiono świadectwo homologacji określające rodzaj tego pojazdu jako samochód osobowy, jest w świetle tego przepisu w pełni zasadne. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Izby Skarbowej wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa, stosownie do dyspozycji art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), Sąd orzekł jak w sentencji.