III SA 2949/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Sędzia WSA - Andrzej Błesiński Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2000 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia1 października 2002 roku Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w S., określającej A. sp. z o.o. w S., za miesiąc kwiecień 2000 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 12.328 zł., zaległość w podatku od towarów i usług (nienależny zwrot) w kwocie 451 zł. oraz odsetki za zwłokę w wysokości 332,10 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca Spółka w miesiącu kwietniu 2000 roku nie wykazała w ewidencji sprzedaży i deklaracji VAT-7, następującego podatku należnego VAT: z tytułu sprzedaży 18,32 t. koksu grubego Spółce cywilnej B. w L., czym naruszyła art.6 ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm.), z tytułu sprzedaży 23 t. węgla dla C. s.c. w W., co spowodowało naruszenie art.6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., wynikającego z faktury korygującej nr "[...]" z dnia l0.04.2000r. wystawionej dla Spółki z o.o. D. w M., zwiększającej wartość sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr "[...]" z dnia 28.02.2000r., czym naruszono art.15 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., z tytułu świadczenia usług poddzierżawy części budynku położonego w S. przy ul. "[...]" oraz z tytułu odsprzedaży w miesiącu kwietniu 2000r. energii elektrycznej i usług telekomunikacyjnych, przez co naruszono § 6 ust..1 pkt 4 oraz § 6 ust.1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 109, poz.1245 ze zm.). Organ I instancji stwierdził także nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego polegające na: obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturze nr "[...]" z dnia 05.04.2000r., przy nabyciu usług leasingu operacyjnego maszyn rolniczych, czym naruszono art.20 ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., odliczenie podatku naliczonego wykazanego w fakturze VAT nr "[...]" z dnia 26.04.2000r. dotyczącej zakupu usługi doradczej i konsultingowej od Spółki z o.o. E w W. oraz w fakturze VAT nr "[...]" z dnia 28.04.2000r. dotyczącej zakupu usługi marketingowej - bussines plan ośrodka nad jeziorem N., w sytuacji gdy wydatki udokumentowane w/w fakturami nie stanowiły w świetle art.16 ust.1 pkt 41 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993r. nr 106, poz.482 ze zm.), kosztów uzyskania przychodu. Powyższym Spółka naruszyła art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. W złożonym odwołaniu Skarżąca zakwestionowała decyzję organu I instancji w części odliczenia podatku naliczonego przy zakupie w celu dalszej odsprzedaży 18.34 tony koksu grubego, podnosząc że nie jest niezbędne dokonanie sprzedaży towaru, aby nabyć prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nadto Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że sprzedaż wymienionego koksu nastąpiła w dniu jego złożenia tj. 12.04.2000 r., na składowisku firmy B w L., wywodząc, że sprzedaż nastąpiła dopiero w miesiącu czerwcu 2000 roku, w dacie wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż tego koksu. Wnosząc o uchylenie decyzji w tej części, pozostałych nieprawidłowości nie kwestionowano. Izba Skarbowa w O. rozpatrując odwołanie stwierdziła, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest data sprzedaży 18.32 tony koksu. Z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego wynika, że Spółka cywilna G w W., w celu realizacji złożonego przez firmę H zamówienia na dostawę 20-30 ton węgla dla Zakładu Usług Pomocniczych ADM w L. w dniach 11-12.04.2000r., sprzedała H 18.32 ton koksu grubego, co udokumentowano fakturą nr "[...]" z dnia 17.04.2000r. (data sprzedaży: 12.04.2000r.). Towar ten został następnie sprzedany Spółce A wg faktury nr "[...]" z dnia 21.04.2000r. Ten koks został sprzedany przez Skarżącą Spółce cywilnej B w L., na podstawie faktury nr "[...]" z dnia 12.06.2000r. W sprawie nie jest sporna także okoliczność, iż przedmiotowy koks został złożony przez G w dniu 12.04.2000r. na składowisku Zakładu Usług Pomocniczych ADM w L., który był ostatecznym nabywcą w/w towaru. Fakt ten potwierdza kwit wagowy z dnia 12.04.2000r. wystawiony przez G, pismo B z dnia 27.06.2000r. i z dnia 02.07.2000r., protokół z kontroli z dnia 23.01.2002r. Izba Skarbowa przyjęła, że doszło tutaj do transakcji szeregowej określonej w art.5 ust.4 ustawy VAT, natomiast obowiązek podatkowy na podstawie art.6 ust.2 powołanej ustawy, powstał z chwilą wydania towaru osobie trzeciej, wskazanej jako odbiorca towaru. W tych okolicznościach zachodzi domniemanie prawne, iż wydanie w dniu 12.04.2000r. koksu ostatecznemu odbiorcy B w L., spowodował powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, u każdego z podmiotów uczestniczących w opisanej transakcji. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca Spółka w miesiącu kwietniu 2000r. sprzedała 18.32 ton koksu, lecz nie zadeklarowała należnego podatku z tego tytułu, dlatego organ I instancji z tego powodu zasadnie określił zobowiązanie w podatku VAT w drodze decyzji wydanej na podstawie art.10 ust.2 ustawy VAT. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność wystawienia faktury nr "[...]" z dnia 12.06.2000r. na sprzedaż 18.32 ton koksu Spółce B w L., nie mogła być wzięta pod uwagę, albowiem ostatecznym nabywcą towaru był ten podmiot i zgodnie z treścią 6 ust.2 cyt. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług, samo wydanie towaru temu podmiotowi w miesiącu kwietniu 2000r., spowodowało powstanie obowiązku podatkowego, dlatego moment wystawienia faktury nie ma tutaj wpływu na obowiązek podatkowy. W tym stanie faktycznym i prawnym, samo wydanie towaru spowodowało powstanie obowiązku podatkowego w podatku VAT w miesiącu kwietniu 2000r., niezależnie od umowy cywilnoprawnej sprzedaży i wystawienia faktury, dokumentującej tę sprzedaż, dlatego zarzut w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. W złożonej skardze z dnia 22.10.2002r. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 01.10.2002r., Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w S. na podstawie art.247 § 1 pkt 3, z powodu rażącego naruszenia prawa, w zakresie prawidłowości odliczenia podatku VAT od transakcji sprzedaży koksu dla firmy B w L. Ponadto przedstawiając własny stan faktyczny sprawy, zarzuca rażące naruszenie art.19 ustawy VAT i nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych, że sprzedaż koksu miała miejsce w miesiącu kwietniu, w dniu złożenia na składowisku Spółki cywilnej B w L. Powołuje przy tym tezy wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego. Zarzuca też Skarżąca organom obu instancji naruszenie art.139, art.21 i 125 Ordynacji podatkowej przez opieszałe rozpatrywanie sprawy. Izba Skarbowa w O. pismem z dnia 27 lutego 2003r. udzieliła odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała stanowisko prezentowane w wydanej decyzji odwoławczej. Kolejnym pismem z dnia 29.01.2004r., skierowanym do Sadu, Skarżąca Spółka wniosła uzupełnienie skargi, zmieniając wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i dokonując interpretacji pojęcia "wydanie towaru", załączając przy tym wydruki z gazety. Izba Skarbowa w O. ustosunkowała się do tych uzupełnień skargi w piśmie z dnia 16 marca 2004r., podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła i jej oddalenie. Skarżący pismem procesowym z dnia 17 maja 2004r., rozszerzył zakres skargi o sprawę podatku VAT od umowy poddzierżawy pomieszczeń w budynku mieszkalnym dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Zarzucając w tym piśmie naruszenie art.7 ust.1 pkt 2 ustawy VAT w związku z załącznikiem nr 2, poz.14, art.6 ust.1 pkt 4 i § 6 ust.1 pkt 1 lit.a i b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r. art.120 i 121, art.14a § 4 Ordynacji podatkowej, art.2 Konstytucji RP, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie decyzji podatkowych. Organ odwoławczy otrzymał odpis pisma, na rozprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 24.06.2004r. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego, wnosząc o oddalenie skargi w tej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpatrując sprawę, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, ponadto dokonano jego szczegółowej analizy i oceny z uwzględnieniem całokształtu okoliczności w tym postępowaniu. W ocenie Sądu dokonano tego zgodnie z wymogami art.122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem organów skarbowych przedmiocie powstania obowiązku w podatku VAT z tytułu sprzedaży 18,32 tony koksu w miesiącu kwietniu 2000 roku, zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazując iż przedmiotowy koks został sprzedany w miesiącu czerwcu 2000 roku, tj. w miesiącu wystawienia faktury. Teza skargi nie może być przyjęta z uwagi na treść art.6 ust.2 i art.5 ust.4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz.50 i zm.), gdyż organy podatkowe oparły prawidłowo swoje orzeczenie na istnieniu transakcji szeregowej na podstawie której ostatni z podmiotów biorących udział w obrocie B - L. nabył go w miesiącu kwietniu 2000r., tym bardziej, że już 12 kwietnia 2000 roku złożono przedmiotowy koks na jego placu składowym, zgodnie z zamówieniem i wskazaniem Skarżącej Spółki. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art.19 ustawy VAT jest bezprzedmiotowy, ponieważ organ skarbowe dokonały wymiaru podatku należnego z tytułu sprzedaży koksu w kwietniu 2000 roku, a Skarżący Podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w stosownej deklaracji VAT-7, a nadto z tego faktu, że otrzymał fakturę jego zakupu z dnia 21.04.2000 r., nr "[...]" , dlatego wykorzystując swoje uprawnienie w miesiącu kwietniu 2000 roku i deklaracji VAT-7 wykazał podatek naliczony do odliczenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w przedmiocie opieszałości organów skarbowych, nie stwierdził naruszenia prawa procesowego, a do ustalenia pełnego stanu faktycznego przeprowadzono kontrole podatkowe przez inne Urzędy Skarbowe, dlatego prowadzone czynności były usprawiedliwione weryfikacją danych, które prowadzono z udziałem Skarżącego. Nadto o wszystkich przypadkach niezałatwienia sprawy w terminie organy podatkowe powiadamiały Skarżącą. Dlatego w ocenie Sądu niezasadny jest zarzut naruszenia art.121, art.125 i art.139 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu rozstrzygającego sprawę, pismo Skarżącej z dnia 17 maja 2000 roku, skierowane do tut. Sądu, kwestionuje sprawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynszu z tytułu poddzierżawy pomieszczeń, to jest nowa okoliczność w tym postępowaniu, a piśmie tym podnoszona równocześnie jest sprawa wznowienia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. Zatem kiedy Skarżący nie załączył żadnych dowodów i orzeczeń administracyjnych w tej kwestii, zarzuty te oddalono jako nieuzasadnione, uwzględniając wniosek pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej, zgłoszony na rozprawie w dniu 24 czerwca 2004 roku. W ocenie Sądu organy skarbowe obu instancji nie popełniły błędu orzekając o powstaniu obowiązku podatkowego w miesiącu kwietniu 2000r. i stosując uregulowanie art.6 ust.2 i art.5 ust.4 ustawy VAT oraz w pełni uzasadniając swoje stanowisko faktyczne i prawne. Zdaniem Sądu rozpatrującego sprawę, ustalenia w których zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane. Wyprowadzono z nich prawidłowe wnioski prawne, co oznacza że nie naruszono obowiązującego prawa, a wszystkie zarzuty skargi jako nietrafne nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie faktycznym i prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.l270) oddalił skargę jako niezasadną.