I SA/Op 131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego za 2002 r. od dochodów nieznajdującvych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego T. W. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 grudnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, iż postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, ze względu na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym (sprawa o sygn. akt SK 18/09), którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Natomiast przeciwko skarżącemu wszczęto postępowanie egzekucyjne, co z uwagi na znaczną kwotę ustalonego sporną decyzja zobowiązania może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wyegzekwowanie należności ustalonej zaskarżoną decyzją może doprowadzić również w przyszłości do roszczeń odszkodowawczych wobec Skarbu Państwa. Końcowo pełnomocnik wskazał, że sprawa ze skargi konstytucyjnej SK 18/09 toczy się już kilka lat i nie jest znany termin jej rozpatrzenia, dlatego wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania wniosku, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w świetle art. 127 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -/dalej p.p.s.a./ Sąd może się do niego ustosunkować, mimo iż postępowanie w sprawie zostało zawieszone. Wprawdzie podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem m.in. tych, które mają na celu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Przedmiotowy wniosek bezspornie odnosi się do tych czynności sądu. Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Dodatkowo podkreślić należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Przy czym obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Natomiast, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143, por. postanowienie z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie na fakt zawieszenia obecnego postępowania z uwagi na rozpatrywaną przed Trybunałem Konstytucyjnym skargę konstytucyjną (sprawa o sygn. akt SK 18/09), oraz obciążenie fiskalne związane z wykonaniem skarżonej decyzji, nie podając żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie nieodwracalnych skutków lub niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, ani też nie przedłożono jakichkolwiek dowodów w tym zakresie, zwłaszcza dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej strony skarżącej. Wskazywany przez pełnomocnika fakt złożenia do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej (sprawa o sygn. akt SK 18/09), co stanowiło podstawę do zawieszenia z urzędu odrębnym postanowieniem tut Sądu, postępowania w sprawie, nie stanowi przesłanki ewentualnego wstrzymania wykonania decyzji. Niewątpliwie zawieszenie postępowania przedłuży czas rozpoznania skargi, utrzymując pewnego rodzaju stan niepewności u strony, jednakże sama ta okoliczność, wobec braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających aktualną sytuację finansową skarżącego, nie pozwala na przyjęcie, że egzekwowanie należności wynikających ze spornej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Nadto, zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu subiektywne obawy skarżącego dotyczące skutków egzekucji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt: I FZ 189/10). Zatem tutejszy Sąd mając na względzie to, iż obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.