I SA/Op 161/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A (dalej też jako: "strona", "skarżąca", "A") stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2016 r., nr [...] na mocy której organ, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 poz. 613 z późn. zm.) –( w skrócie "O.p.") po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania utrzymał w mocy pkt 1 decyzji Wójta Gminy Łubniany nr [...] z dnia 14 kwietnia 2016 r. określającą A zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 625 zł, jednocześnie uchylając i umarzając postępowanie w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 zaskarżonej decyzji. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 14 kwietnia 2016 r. Wójt Gminy Łubniany określił A wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 625 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wszczęte z urzędu w dniu 1 kwietnia 2016 r. postępowanie potwierdziło, że A, jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1 § 1 i art. 181 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo Spółdzielcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 21 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.). A prowadzi działalność w zakresie m.in.: [...]. A na mocy umowy kupna – sprzedaży z 24 lutego i 25 lutego 2015 r. stała się właścicielem działki nr a (obręb [...]) klasyfikowanej w ewidencji gruntów jako drogi dr - pow. 0,0700 ha i łąki ŁIV - 0,3810 ha. Nadto na podstawie umowy zamiany z dnia 7 września 2015 r. A uzyskała prawo własności działek nr b, c i nr d, stanowiących grunty orne RIVb - pow. 0,3777 ha i pow. 0,2405. Organ wskazał, że A w dniu 12 marca 2015 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2015 r., wykazując do opodatkowania kwotę podatku w wysokości 140,00 zł, tj. dotyczącą działki o nr a w [...]. Następnie w dniu 23 listopada 2015 r. strona złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r., w której dodatkowo uwzględniła działkę o nr d, na kwotę podatku od nieruchomości wynoszącą 179,00 zł. Organ podał, że podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości określona została w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.,) - dalej jako: [u.p.o.l.]. Zdaniem organu podatkowego A wadliwie zadeklarowała sposób opodatkowania posiadanych gruntów, stosując stawkę ustaloną dla gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako "dr", z wyjątkiem gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Wójta, od wymienionych gruntów strona miała obowiązek uiścić podatek od nieruchomości według stawek, jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto organ wskazał, że pismem z dnia 12 stycznia 2016 r. wezwał stronę do udzielenia wyjaśnień oraz przedłożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. W odpowiedzi A wyjaśniła, że wykazany w deklaracji podatek od nieruchomości za 2015 r. był zgodny z zapisem zamieszczonym w wypisie z rejestru gruntów oraz, że na gruntach stanowiących drogi strona nie prowadzi działalności gospodarczej. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 14 kwietnia 2016 r., Wójt Gminy Łubniany określając stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. do opodatkowania przyjął: - za okres od 1 marca 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 700 m2 x 0,84 zł = 588,00 zł : 12 m-cy = 49,00 zł. x 7 m-cy = 343,00 zł; - za okres od 1 października 2015 r, do 31 grudnia 2015 r, od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od powierzchni: 1343 m2 x 0,84 zł. = 1128,12 zł. : 12 m-cy = 94,01 zł. x 3 m-ce = 282,03 zł. We wniesionym odwołaniu A, wniosła o uchylenie decyzji I instancji w całości i wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia odwołania. Strona omówiła przebieg postępowania i zaprezentowaną wcześniej argumentację. Podkreśliła, że sporne grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie ma do nich zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem A grunt oznaczony w ewidencji gruntów, jako droga, podlega łącznie z pozostałym gruntem, z którym jest ściśle związany, podatkowi rolnemu. Natomiast sporne działki - "drogi" nie są drogami w rozumieniu ustawy o drogach, lecz gruntami rolnymi, jako grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych (art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). W dalszej części odwołania strona zaznaczyła, że posiadanie koncesji na wydobywanie kopalin nie powoduje automatycznie zajęcia powierzchni terenu na prowadzenie działalności gospodarczej określonej w koncesji, lecz uprawnia do takiej działalności w oznaczonej przestrzeni (art. 21 ust. 5 Prawo geologiczne i górnicze- Dz.U. 2015.poz. 196 ze zm). Decyzją z dnia 29 listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnęło sprawę w sposób opisany na wstępie, przedstawiając w uzasadnieniu dotychczasowy przebieg postępowania i dokonane w sprawie ustalenia. Organ przywołał brzmienie przepisów prawnych mających w sprawie zastosowanie tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, ust. 2 oraz oraz ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.o.l., po czym odniósł je do okoliczności analizowanej sprawy. Kolegium wskazało, że omawiane grunty, tj. część działki o nr a o pow. 700 m2 oraz działka nr d o pow. 643 m2 (obie położone w obrębie [...]), klasyfikowane w ewidencji gruntów, jako drogi i oznaczone symbolem - dr, nie stanowią według tej ewidencji użytków rolnych. Wskazano, że stosownie do § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r. poz. 542) dalej też "rozporządzenie" zaliczane są do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych ( ust. 3), a to terenów komunikacyjnych (pkt 7 lit. a), przez co nie ma do nich zastosowania regulacja z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Podkreślono, że okoliczności związane z potrzebą kwalifikowania dróg do przyległego użytku rolnego (zał. nr 6 poz. 18 ww. rozporządzenia, czy art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) nie podlegają ocenie organu podatkowego, który pozostaje związany zapisami ewidencji gruntów i budynków. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego Kolegium wskazało, że dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu stanowią dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym strony nie są uprawnione do wykazywania nieprawidłowości danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków w podanym zakresie. Dopiero zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków na skutek przeprowadzonego postępowania przed organem ewidencyjnym, będą miały znaczenie w postępowaniu prowadzonym przez organ podatkowy. W dalszej kolejności wyjaśniono, że jeśli przedmiotowe grunty pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy, to zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przy braku okoliczności związanych z wystąpieniem tzw. względów technicznych, podlegają opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rezultacie tak przeprowadzonej oceny stanu prawnego i faktycznego sprawy Kolegium uznało za prawidłowe dokonane przez organ I instancji wyliczenie podatku od nieruchomości za 2015 r., przy uwzględnieniu stawek wynikających z uchwały nr XLII/291/14 Rady Gminy Łubniany z dnia 29 października 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek w podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Opolskiego z 2014 r. poz. 2458). Natomiast za nieprawidłowe i wykraczające poza regulację z art. 21 § 3 O.p., Kolegium oceniło rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie terminów płatności podatku od nieruchomości wraz z należnymi odsetkami (pkt 2 decyzji organu I instancji). Organ odwoławczy podkreślił, że wyartykułowane w pkt 2 decyzji rozstrzygnięcie jest błędne, gdyż dotyczy 14 dniowego terminu płatności podatku, ustalanego w drodze decyzji wymiarowej, w odniesieniu do osób fizycznych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, A wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Łubniany z dnia 14 kwietnia 2016 r. i zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.) oraz przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l, co zdaniem skarżącej miało istotny wpływ na bezpodstawne ustalenie podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 625 zł. W uzasadnieniu skargi strona konsekwentnie powtórzyła stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym powtarzając zarzuty odwołania i argumentację przedstawioną na ich poparcie. Ponownie skarżąca zaakcentowała, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Natomiast grunt, od którego należy płacić podatek od nieruchomości, to grunt, na którym faktycznie wykonywania jest działalność gospodarcza. Skoro grunty A są użytkami rolnymi, aż do chwili rozpoczęcia przez stronę prac związanych z wydobyciem kopalin, skarżąca powinna płacić od nich podatek rolny. Z kolei opodatkowanie tego gruntu podatkiem od nieruchomości jest możliwe dopiero po zajęciu tej części gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej Wskazano jednocześnie, że na żadnej z w/w działek nie jest prowadzona działalność gospodarcza W dalszej części skargi A wywiodła, że powołany art. 2. ust 2 u.p.o.l., w myśl którego podstawowe znaczenie dla określonego rodzaju gruntów, a w konsekwencji sposobu ich opodatkowania, mają zapisy podane w ewidencji gruntów i budynków jest zgodny z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2000 nr 100 poz. 1086 ze zm.) stanowiącym, że dane zawarte w ewidencji gruntów są podstawą m.in. wymiaru podatków. Zdaniem skarżącej dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, które nie mogą samodzielnie dokonywać oceny charakteru użytku gruntowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że pozostające w posiadaniu strony grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i nie ma do nich zastosowania stawka podatku wskazywana przez skarżącą, określona w § 1 pkt 1 lit. d uchwały nr XII/ 291/14 Rady Gminy Łubniany z dnia 29 października 2014 r. w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 26 maja 2017 r. pełnomocnik strony podtrzymał skargą, a na pytanie Sądu podał, że sporne nieruchomości nie są w żaden sposób użytkowane przez A oraz, że zostały oddane w posiadanie zależne rolnikom, od których zostały nabyte. Ponadto w obrębie złoża [...], przez cały 2015 r. nieruchomości nie były objęte koncesją, ale będą służyły wydobyciu w późniejszym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył , co następuje Skarga podlegała oddaleniu . Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016,poz.1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2016, poz.718 ze zm.) dalej w skrócie : "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Zgodnie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a. Przed rozstrzygnięciem sporu należy wskazać na mające zastosowanie w tej sprawie przepisy prawa materialnego. W myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z tym przepisem stanowią: grunty, budynki lub ich części, budowlane lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art.2 ust.2 u.p.o.l. wprowadza natomiast zasadę, zgodnie z którą nie podlegają podatkowi od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy. Od tej zasady ustawodawca wprowadza wyjątek, wedle którego tego rodzaju grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Unormowanie to koresponduje z przepisami art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz.U. z 2013 poz. 1381 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 465 ze zm.). Podstawową funkcję tych przepisów stanowi ustalenie zasad rozgraniczenia zakresu przedmiotowego podatków obciążających grunty. W wyniku ich zastosowania ten sam grunt nie może zostać obciążony równocześnie podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym lub podatkiem leśnym. Przepisy te stanowią bowiem, iż grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna podlegają podatkowi od nieruchomości. Natomiast stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z istotnego dla sprawy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. wynika, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przedstawiona regulacja prawna wskazuje, że dla uznania, iż grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczające jest posiadanie ich przez jeden z podmiotów o określonym statusie: 1) przez przedsiębiorcę lub 2) przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Ustawodawca wyraźnie rozgranicza te dwa odrębne rodzaje podmiotów. Konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), nie przychodowy, nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o ustawowo określone fizyczne parametry gruntu czy budynku (powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów - art. 4 u.p.o.l.) wskazuje wyraźnie na majątkowy, nie przychodowy charakter tego podatku. Wysokość stawki podatkowej nie zależy od rzeczywistych przychodów, ich wysokości, jakie przynosi czy może przynosić wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej. Jak wynika z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., o tym, czy przedmiot opodatkowania podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, decyduje sam fakt posiadania go przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że nie ma znaczenia to, czy przedsiębiorca rzeczywiście wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem takich gruntów, budynków, czy budowli (por. wyroki NSA: z 13 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2257/14 i z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1296/13, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl tak jak niżej wymienione). Ustawodawca uzależnił sposób opodatkowania takich nieruchomości od stanu obiektywnego, stosując kryterium posiadania nawet wówczas, gdy przedsiębiorca zaprzestał na jakiś czas wykorzystania nieruchomości będącej w jego posiadaniu do prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreśla się również, iż przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę posiadanej przez siebie nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia odstąpienia od stosowania przy wymiarze podatku od nieruchomości stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Dlatego też obiekty w danym momencie niewykorzystywane gospodarczo lub nawet takie, które są wykorzystywane na inne rodzaje działalności niż gospodarcza, należy także uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2008/16). Z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wynika, że wyłączone są z niej grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy, który nie prowadzi działalności gospodarczej okresowo bądź nawet trwale. W konsekwencji sporne grunty nabyte przez A w 2015r. mimo, że bezpośrednio po nabyciu nie służyły do [...] są jednak częścią nieruchomości, na których strona prowadzi działalność gospodarczą. Dla zachowania ciągłości produkcji strona musi przygotować tereny nie tylko [...], ale także drogi komunikacyjne i inne urządzenia służące zabezpieczeniu prawidłowej gospodarki . Przy tym nie ma racji A wywodząc, że winna płacić podatek rolny wobec oznaczenia w ewidencji gruntów nieruchomości nabytych w 2015r. jako użytek rolny (grunt rolny, łąka) lub droga. Zasady zaliczania gruntów do użytku gruntowego i dróg sprecyzowano w § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2015,, poz.542) oraz w załącznikach do tego rozporządzenia, w tym w załączniku nr 6. Nie budzi wątpliwości, że wymienione w sprawie użytki rolne i drogi nie mogą zostać opodatkowane podatkiem rolnym. Zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a przez użyte w ustawie o podatkach i opłatach oraz ustawie o podatku rolnym określenie użytki rolne - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. i art. 1 u.p.r.). Definicję gospodarstwa rolnego zawarto z kolei w art. 2 ust. 1 u.p.r. i zgodnie z nią za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (...). Przy czym grunty o których mowa w art. 1, to z pewnością nie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jak w przypadku części spornych działek jako "dr". Z tych względów brak jest również podstaw do zastosowania zwolnienia z podatku, o którym mowa w art. 12 u.p.r. . Zaakceptować należy stanowisko organów, że mimo, iż część gruntu sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako użytek rolny to grunt ten nie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, a to powoduje konieczność opodatkowania go podatkiem od nieruchomości i stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast odnośnie do tej części nieruchomości, która jest oznaczona w ewidencji jako droga "dr" i znaczenia dla celów podatkowych zapisów w ewidencji gruntów, Sąd podkreśla, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 wskazał, iż reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, z następującymi jednak zastrzeżeniami . Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie jednak nie miało miejsca. Klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków określająca rodzaj użytku gruntowego przesądza jakim podatkiem opodatkowany jest dany grunt. Sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z przepisu art. 21 P.g.k. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane uwidocznione w ewidencji gruntów i to właśnie na podstawie tych danych organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów, które pozwalałyby przyjąć, że pierwotne zapisy w ewidencji dokonane zostały na podstawie błędnych dokumentów. Reasumując, w niniejszej sprawie prawidłowo opodatkowano działki oznaczone jako "dr" podatkiem od nieruchomości, przyjmując stawkę właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej a skoro prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji podatnika , ustalono przedmiot i podstawy opodatkowania oraz zastosowano stosownie do brzmienia art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. właściwą podstawę prawną oraz stawki zgodne z przyjętymi w uchwale nr.XLII/291/14 Rady Gminy Łubniany w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2015r. to zarzuty skarżącej A nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Końcowo jedynie można dodać że ocena, czy opodatkowane działki powinny być sklasyfikowana jako "droga" (dr), należy do właściwego starosty jako organu w tej kwestii właściwego. Jak podkreślono wyżej, podatnik kwestionując prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć odpowiednią procedurę zmierzającą do zmiany tych zapisów. Z tych względów nie stwierdzając ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.