I SA/Op 207/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie W ramach wniosku z dnia 25 września 2006r. S. P. wskazując, że jest biegłym sądowym z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów, wykonującym ekspertyzy dla organów procesowych (sądów, prokuratur, policji, organów kontroli finansowej), zawarł własne stanowisko, że wykonywane w tym zakresie czynności, na podstawie art. 15 ust 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) [ dalej zwanej VAT] nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W opinii podatnika, wykonywane przez niego na zlecenie czynności biegłego, nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy cywilnoprawnej, bowiem stosunek łączący organ procesowy i biegłego jest publicznoprawnym stosunkiem procesowym, a wydana opinia stanowi materiał urzędowy, co oznacza, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania do wskazanych czynności (art. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług). Organ I instancji uznając stanowisko podatnika za nieprawidłowe stwierdził, iż czynności wykonywane przez biegłych sądowych nie korzystają z wyłączenia z zakresu ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie jest spełniony jeden z warunków określonych w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) odnośnie odpowiedzialności zlecającego wykonanie czynności wobec osób trzecich. Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29.07.1997r Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz.60 z zm. - dalej zwaną o.p), odmówiono zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 20 listopada 2006r. Nr [...] w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności świadczonych przez biegłego na zlecenie Sądu. Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której skarżący nie zgadzając się z postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. oraz z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O., podtrzymał w całości swoje stanowisko, że biegły sądowy nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, wraz z prezentowaną już uprzednio argumentacją na jego poparcie. Wskazał nadto, że ustawa o podatku od towarów i usług nie może regulować obłożenia biegłych podatkiem VAT, ponieważ ich działalność nie jest ani sprzedażą (dostawą, importem) towarów, ani też świadczeniem usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko oraz argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. Sąd ujawnił treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2008 r. sprawie o sygn. I FSK 813/07, którym skierowano pytanie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów zagadnienia prawnego dotyczącego kwestii - "czy czynności wykonywane przez biegłego w postępowaniu sądowym (o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz.U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.) mogą być uznane za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm.)", oraz w wypadku pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytanie dalszej kwestii - "czy czynności biegłego w postępowaniu sądowym należy uznać za wykonywane w ramach stosunku prawnego, w którym powstaje odpowiedzialność zlecającego wykonanie tych czynności (sądu) wobec osób trzecich (art. 15 ust 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r)". W związku z faktem skierowania powyższego pytania prawnego pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu powzięcia przez NSA stosownej uchwały. Do wniosku o zawieszenie postępowania przychylił się również skarżący, w skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 28.10.2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z zm.) [zwanej dalej p.p.s.a] Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W powyższym przepisie ustawodawca nie określił wprawdzie jakichkolwiek powodów, na które mogą powołać się strony składając takowy wniosek, pozostawiając w tym zakresie stronom swobodę w kształtowaniu podstaw zawieszenia postępowania, zastrzegając jednakże prawo Sądu do ich oceny. Odnosząc się do złożonego przez strony zgodnego wniosku o zawieszenie postępowania Sąd uznał, iż wskazywana przez nie okoliczność zawiśnięcia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zagadnienia prawnego przekazanego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, uzasadnia uwzględnienie wniosku stron, a w konsekwencji zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Niewątpliwie bowiem, mając na uwadze okoliczność, iż uchwała składu siedmiu sędziów NSA ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1p.p.s.a., co oznacza, że żadnemu składowi sądu administracyjnego nie wolno rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA, ewentualne stanowisko powiększonego składu NSA, będzie miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sporu zawisłego w niniejszej sprawie, z uwagi na tożsamość zagadnienia prawnego. Uwzględniając wniosek stron, Sąd wziął także pod uwagę okoliczność, że wskazywana przez strony przyczyna zawieszenia przemawia za dłuższym, co najmniej trzymiesięcznym przerwaniem biegu postępowania (art. 129 p.p.s.a.). Z tych też względów, Sąd uwzględniając zgodny wniosek stron, działając w oparciu o art. 126 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron podjęcie postępowania następuje na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania ( 129 p.p.s.a.), a jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie zostanie zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu, Sąd umarza postępowanie ( art.130 § 1 p.p.s.a.).