I SA/Op 238/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z dnia [...] określono podatnikowi: A Spółka z o.o. z siedzibą w L. za miesiąc październik 2000r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 21.590 zł., tj. niższej o 10.477 zł. od wykazanej przez Spółkę w deklaracji VAT – 7. Powyższe rozstrzygnięcie wynikało z faktu, iż organ pierwszej instancji określił w kwocie niższej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc wrzesień 2000r. (zmniejszeniu uległa kwota do przeniesienia na następny miesiąc o 10.477zł), a rozstrzygnięcie w zakresie podatku VAT za miesiąc wrzesień 2000r. miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000 r. Dodatkowo wskazano, iż w toku kontroli podatkowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w Namysłowie Spółka nie okazała dowodów potwierdzających zakup i sprzedaż towarów i usług za okres od września do grudnia 2000r. Z uwagi na powyższe nieprawidłowości uznano, w oparciu o przepis art. 19 ust. 1- 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), iż brak jest podstaw do uwzględnienia w rozliczeniu Spółki za miesiące objęte kontrolą, zadeklarowanego podatku naliczonego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca Spółka. Strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów: art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w szczególności przez ograniczenie się tylko do oceny samych dokumentów, bez przesłuchania strony i osoby pomagającej prowadzić dokumentację i księgi - pani B. D.- oraz bez oceny deklaracji podatkowej, - art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 210 § 4 i art. 192 Op. przez bezkrytyczną ocenę zeznań pracowników Urzędu Skarbowego w Namysłowie oraz wadliwą ocenę wyjaśnień pana R. R., dokonaną bez udzielenia stronie możliwości ustosunkowania się do rzekomych sprzeczności w wyjaśnieniach, - art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług - poprzez bezzasadne ograniczenie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Ponadto podniesiono, iż zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją przedawniło się, a także iż organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 18 marca 2005r., w której nakazano dokładne wyjaśnienie sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie wskazując, iż zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zaskarżoną decyzją określono kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, a nie zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponieważ kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie mieści się w pojęciu "zobowiązanie podatkowe", o którym mowa w art. 5 Ordynacji podatkowej, to uznać należy, iż ustawodawca nie wskazał żadnego terminu, którego przekroczenie skutkowałoby zakazem podejmowania rozstrzygnięcia orzekającego o kwocie różnicy podatku naliczonego do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych. Organ odwoławczy podniósł, iż pozostałe zarzuty odwołania nie są uzasadnione z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja nie zawiera ustaleń faktycznych w odniesieniu do spornego miesiąca, a jest wyłącznie następstwem uprzednio zapadłego rozstrzygnięcia podatkowego za poprzedni miesiąc (wrzesień 2000r.), w którym organ I instancji określił niższą, aniżeli zadeklarowała Spółka, kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarzucono naruszenie: - art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 191 oraz 192 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – osoby pomagającej prowadzić dokumentację i księgi w Spółce; - art. 122, art. 191, art. 199 i art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do dowodów przeprowadzanych w sprawie oraz zaniechanie przesłuchania prezesa zarządu skarżącej Spółki, w celu wyjaśnienia wątpliwości organu podatkowego; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętego rozstrzygnięcia; - § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 24 ustawy o rachunkowości, poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów i uznanie, iż brak oryginałów faktur, faktur korygujących eliminuje możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego I i II instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji organu podatkowego II instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał w całości argumentację faktyczną oraz prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji nie wykazała naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego, a także prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze w szczególności dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego tj.: art. 188 w zw. z art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka oraz naruszenie przepisów art. art. 122, 191, 199 i 200 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przesłuchania Prezesa zarządu Spółki w charakterze strony, jak też wskazane w skardze; "naruszenie § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zw. z art. 24 ustawy o rachunkowości poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów i uznanie, że brak dokumentacji w postaci braku oryginałów faktur, faktur korygujących czy też duplikatów tych dokumentów eliminuje możliwość dokonywania przez podatnika przeniesienie na następny miesiąc nadwyżki podatku naliczonego nad należnym" nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie dotyczą one zaskarżanej w niniejszym postępowaniu decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r. Zarzuty podniesione przez skarżącą dotyczą rozliczenia innego okresu podatkowego, a mianowicie miesiąca września 2000r. w stosunku do którego została wydana odrębna decyzja podatkowa. Decyzja ta podlegała również kontroli sądowoadministracyjnej, w ramach której nieprawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 22.11.2006r., sygn. akt I SA/Op 237/06 oddalono skargę decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2000r., gdyż nie stwierdzono że doszło w zaskarżonej decyzji do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z uwagi na charakter podatku od towarów i usług rozliczenie obejmujące jednostkowy miesiąc niejednokrotnie przekłada się także na wysokość podatku w kolejnych okresach rozliczeniowych. W sytuacji, gdy zobowiązanie takie zostało określone w ramach decyzji organu podatkowego, skutki takiej decyzji muszą być także uwzględniane w kolejnych okresach podatkowych, dopóty decyzja taka pozostaje w obrocie prawnym. Taka sytuacja zaistniała właśnie w rozpoznawanej sprawie, albowiem z uwagi na treść rozstrzygnięcia zapadłego w przedmiocie miesiąca września 2000r., w ramach której organy podatkowe dokonały z urzędu korekty wykazywanej przez podatnika kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na kolejny miesiąc, zmianie uległo także rozliczenie podatku od towarów i usług w kolejnych miesiącach, w tym także w miesiącu będącym przedmiotem obecnie zaskarżonej decyzji. Należy jednakże zauważyć, iż w ramach kolejnych miesięcy, organy podatkowe uwzględniały jedynie skutki podatkowe wynikające z decyzji wydanych za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, nie negując samej prawidłowości dokonanego przez podatnika rozliczenia w danym miesiącu. Powyższe nie budziło wątpliwości skarżącej, o czym świadczy pismo strony z dnia 19 stycznia 2006r., będące uzupełnieniem odwołania, w którym skarżąca Spółka podnosiła, iż: "rozliczenie podatku za miesiąc październik, listopad i grudzień 2000r. jest wynikiem błędnego określenia zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2000r., a następnie błąd Urzędu Skarbowego pokutuje również określeniem podatku w niewłaściwej wysokości w miesiącach styczeń, luty, marzec i maj 2001r." Podniesione zatem w skardze zarzuty sprowadzają się de facto nie tyle do kwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących spornego w niniejszej sprawie miesiąca, ale zmierzają do podważenia ustaleń wynikających z innej odrębnej decyzji wydanej w stosunku do września 2000r. W świetle powyższego nie jest również trafny zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne jak i prawne, sporządzone zgodnie z powołanym w skardze przepisem Ordynacji podatkowej. Skoro zatem w toku rozpoznania sprawy nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mającym wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie, a także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, skargę należało oddalić zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).