I SA/Op 239/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. po rozpoznaniu wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2008 r. oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek Postanowieniem z dnia 3 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji. Sąd stwierdził, iż dokonana, w kontekście istnienia realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ocena aktualnej sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego nie potwierdziła zagrożenia egzystencji rodziny skarżącego. Wskazał, iż twierdzeniami strony o wyjątkowo trudnej sytuacji finansowej rodziny przeczy fakt dokonania w miesiącu czerwcu br. znacznej inwestycji finansowej – zakupu nieruchomości. Za niewiarygodne Sąd uznał także twierdzenia strony, że obecnie wyłącznym źródłem utrzymania rodziny są środki pochodzące ze zlikwidowanego w maju ubezpieczenia w ramach tzw. III filaru. W sytuacji bowiem, gdy w miesiącu wrześniu 2007r. uzyskano przychód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w kwocie 217.000 zł. i co najmniej do czerwca 2008r. podatnik dysponował jeszcze kwotą 35.000 zł., za którą nabył inną nieruchomość, podane przyczyny ewentualnego zlikwidowania ubezpieczenia ze względu na brak środków utrzymania rodziny, są niewiarygodne. Szczególnie, iż wnioskodawca pominął również w złożonej Sądowi informacji o sytuacji majątkowej rodziny, okoliczności uzyskiwana przez jego żonę znacznych środków finansowych z tytułu najmu. Sąd nie znalazł także podstaw do stwierdzenia, iż dotychczasowe czynności egzekucyjne mogą prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, czynności egzekucyjne podejmowane na obecnym etapie postępowania wobec majątku skarżącego nie wywołały takich skutków, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił. W związku z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący, pismem z dnia 24 listopada 2008 r., wniósł o zmianę lub uchylenie, w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 listopada 2008 r., wobec zmiany okoliczności. Wyraźnie przy tym zaznaczył, iż powyższe pismo nie ma charakteru środka zaskarżenia uprzedniego postanowienia Sądu o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku, skarżący, potwierdzając fakt sprzedaży mieszkania wskazał, iż środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania otrzymywał w ratach a nadto musiał je zwrócić swym wierzycielom. Podniósł również, iż nabyta przez niego w czerwcu br. nieruchomość stanowiła ogródek działkowy o powierzchni 500 m2, nie zaś działkę budowlaną. Wskazał także, że nie posiada danych o dochodach uzyskiwanych przez żonę, gdyż jego małżeństwo przechodzi kryzys. Stąd małżonkowie ustalili, że wszystkie przychody z najmu pobiera żona. Odnosząc się zaś do kwestii posiadanych kont bankowych, podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisku o posiadaniu na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jedynie wykazanego już konta w mBanku. Wskazując na powyższe nowe okoliczności, skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie postanowienia Sadu z dnia 3 listopada 2008r.oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn.zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast art. 61 § 4 p.p.s.a., stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że prawomocne postanowienie dotyczące wniosku o wstrzymanie decyzji nie ma powagi rzeczy osądzonej. Strona, jeżeli jej poprzedni wniosek załatwiony został negatywnie, może złożyć kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Przez zmianę okoliczności sprawy należy rozumieć - w przypadku rozpoznania wniosku o wstrzymanie - wskazanie przez stronę lub poczynienie przez Sąd odmiennych ustaleń w zakresie istnienia przesłanek z § 3 art. 61 p.p.s.a., to jest wystąpienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając ponowny wniosek ocenia zatem, czy nastąpiła zmiana okoliczności i czy zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego w piśmie z dnia 24 listopada 2008r. argumenty nie są taką zmianą okoliczności, która wpływa na wystąpienie przesłanek określonych art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, iż skarżący, wnosząc po raz drugi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawił żadnych nowych okoliczności wskazujących na zasadność przyznania ochrony tymczasowej. Natomiast poniesione we wniosku argumenty, stanowiące polemikę z dokonaną przez Sąd oceną sytuacji majątkowej skarżącego, w opinii Sądu, nie mogły mieć wpływu na zmianę stanowiska zawartego w postanowieniu z dnia 3 listopada 2008 r. Twierdzenia skarżącego, iż środki finansowe uzyskane ze sprzedaży lokalu mieszkalnego przeznaczył na spłatę swych wierzycieli nie można uznać za wystarczający powód do stwierdzenia zaistnienia niebezpieczeństwa szkody lub innych nieodwracalnych skutków, które mogłyby powstać wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. To, w jaki sposób skarżący rozdysponował środki pochodzące ze sprzedaży mieszkania zależało jedynie od jego woli, nie może natomiast stanowić okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na zmianę stanowiska Sądu w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zmienia również oceny, iż sytuacja finansowa skarżącego nie uzasadniała zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż brak było podstaw do przyjęcia istnienia realnego zagrożenia egzystencji rodziny skarżącego. Zwrócić bowiem należy uwagę na pewną niekonsekwencję w działaniu skarżącego, skoro z jednej strony przyczyn powodujących powstanie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków upatruje w trudnej sytuacji materialnej rodziny, z drugiej strony, w okresie, w którym miał już świadomość co do ciążących na nim zaległości podatkowych, środkami pochodzącymi ze zbycia mieszkania finansuje zakup nowej nieruchomości. Ponadto zauważyć należy, iż twierdzenia skarżącego o przeznaczeniu części środków ze sprzedaży mieszkania na spłatę wierzycieli, nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, które uwiarygodniłyby wskazywaną sytuację oraz pozwoliły na ich weryfikację. Nie wskazano również konkretnych faktów w jakim stopniu część pozostałych ze zbycia mieszkania środków przeznaczona została na zaspokojenie wierzycieli. Tym samym, w ocenie sądu, twierdzenia te pozostały gołosłowne, co nie pozwala na ocenę czy istotnie zachodzi niebezpieczeństwo szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd administracyjny, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz w glosie do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r. II OZ 155/05. Gdańskie Studia Prawnicze 2006 nr 1 poz. 1). Bez znaczenia dla skutków wystąpienia przesłanek z art. 63 § 3 pozostaje okoliczność, czy nabyta nieruchomość stanowiła ogródek działkowy, czy też działkę budowlaną. U podstaw wydanego rozstrzygnięcia legł bowiem nie cel nabycia nieruchomości lecz fakt przeznaczenia na inwestycję kwoty 35. 000 zł, co uznano za sprzeczne z twierdzeniem o trudnej sytuacji finansowej rodziny skarżącego. Można jedynie zauważyć, w kontekście wskazywanego przez stronę charakteru nabytej nieruchomości –jako ogródka działkowego- na zasadność poniesienia tak znacznego wydatku, w sytuacji toczącego postępowania podatkowego w przedmiecie określenia zobowiązania w podatku od osób fizycznych. Nie może również podlegać uwzględnieniu okoliczność ustalenia między małżonkami, iż wyłącznym dysponentem przychodów uzyskiwanych z tytułu najmu będzie żona. Z art. 23 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wynika zobowiązanie małżonków do szeroko pojmowanej wzajemnej pomocy, w tym również materialnej, związanej z ponoszeniem kosztów wynikających z nałożonych na skarżącego zobowiązań podatkowych. Obowiązku powyższego nie wyłącza nawet istnienie między małżonkami rozdzielności majątkowej, a tym bardziej fakt umownych ustaleń w zakresie korzystania jednego z małżonków z danego źródła dochodów. Co więcej w pierwotnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to sam wnioskodawca wskazywał na bezrobocie żony, jako na okoliczność trudnej sytuacji finansowej swojej rodziny. Z tych względów Sąd nie znajdując podstaw do zmiany, na podstawie art. 61 § 4 i § 5 ustawy p.p.s.a. uprzednio wydanego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , orzekł jak w sentencji postanowienia.