I SA/Op 307/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi B. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 lutego 2025 r., nr 0110-KSI2-2.441.56.2024.2.KK w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. Spółki z o.o. (dalej jako: "Skarżąca", "Wnioskodawca") jest decyzja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 lutego 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję własną z 25 listopada 2024 r. odmawiającą wydania wiążącej informacji stawkowej w sprawie z wniosku z 13 września 2024 r., uzupełnionego pismami z 3 października 2024 r o wydanie wiążącej informacji stawkowej dotyczącej dostawy Urządzenia BIPV wraz z jego montażem Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W złożonym wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS) Spółka wskazała, że jest podatnikiem posiadającym numer identyfikacji podatkowej w rozumieniu art. 42b ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361 dalej: "ustawa o VAT"). W ramach działalności gospodarczej Spółka zajmuje się m.in. produkcją kompletnych rozwiązań dla budownictwa (zarówno mieszkaniowego, jak i przemysłowego), realizacją stalowych dachów fotowoltaicznych, produkcją oraz sprzedażą blaszanych paneli zintegrowanych z monokrystalicznymi ogniwami fotowoltaicznymi (BIPV - ang. Building Integrated Photovoltaics), przystosowanych do montażu m.in. na konstrukcji szkieletowej dachu, jak również na powierzchni ziemi, czy też na powierzchniach ściennych (dalej: "Urządzenie", "Towar"). Przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej jest świadczenie, na które składa się sprzedaż Towaru - blaszanych paneli zintegrowanych z monokrystalicznymi ogniwami fotowoltaicznymi (BIPV - ang. Building Integrated Photovoltaics), przystosowanych do montażu m.in. na konstrukcji szkieletowej dachu, jak również na powierzchni ziemi oraz na powierzchniach ściennych, dostawa Towaru oraz montaż Towaru (dalej: "świadczenie kompleksowe"). Nabywcami usługi świadczonej przez Spółkę są zarówno klienci indywidualni (tj. konsumenci), jak i przedsiębiorcy. Spółka podała, że celem świadczenia kompleksowego jest zamontowanie na budynku wskazanym przez klienta zintegrowanego dachu fotowoltaicznego z użyciem blaszanych paneli dachowych zintegrowanych z monokrystalicznymi ogniwami fotowoltaicznymi. Efektem spełnienia świadczenia kompleksowego jest posiadanie przez klienta zintegrowanego dachu fotowoltaicznego wytwarzającego energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii. Techniczne czynności związane z dostawą i montażem (instalacją) instalacji fotowoltaicznych będą wykonywane bezpośrednio przez samą Spółkę. Zakres głównych prac, a więc prac budowlano-instalacyjnych, obejmuje: • przygotowanie miejsca na montaż paneli fotowoltaicznych, • dostawę Urządzenia wraz z elementami niezbędnymi do wykonania usługi montażu, typu: deskowanie ażurowe, prowadnice optymalizatory, detal połączenia elewacji z wiatrownicą, pas okapu, pas nadrynnowy, gąsior kalenicowy, wiatrownica, uniwersalny pas podrynnowy/przedłużenie wiatrownicy, orynnowanie, kanały kablowe, prowadnica połaciowa, prowadnica do optymalizatorów, osłona karbowana, przedłużacze, kable solarne, optymalizator mocy, złącza, uziemienie, rozdzielnica, przycisk bezpieczeństwa, wkręty, styropian spadkowy, obróbki skrajane, • instalację Urządzenia - podłączenie do istniejącej sieci elektroenergetycznej (w tym inne prace elektryczne związane z montażem Urządzenia), wykonanie ewentualnych prac pomocniczych budowlanych, wykonanie prac porządkowych. Spółka wskazywała, że urządzenie przeznaczone jest do bezpośredniego przetwarzania światła słonecznego w energię elektryczną i stanowi mikroinstalację w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 19 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r., poz. 1436 dalej: "ustawa o OZE"). Urządzenie jest bowiem - instalacją służącą do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł energii (energii promieniowania słonecznego), - przyłączona do sieci elektroenergetycznej, - instalacją odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej napięciu znamionowym niższym niż 110 kV". Do wniosku Spółka przedłożyła dokumentację obrazującą: - budowę Urządzenia, tj. blaszanego panelu dachowego zintegrowanego z monokrystalicznymi ogniwami fotowoltaicznymi (BIPV) - produkt [...]., podstawowe cechy materiałów wsadowych do produkcji zintegrowanych paneli fotowoltaicznych, - parametry techniczne blaszanego panelu dachowego zintegrowanego z monokrystalicznymi ogniwami fotowoltaicznymi (BIPV) - produkt [...]., - właściwości elektryczne blaszanego panelu dachowego zintegrowanego z monokrystalicznymi ogniwami fotowoltaicznymi (BIPV) - produkt [...]. Następnie Spółka przedstawiła szczegółowy opis montażu blaszanego panelu dachowego zintegrowanego z monokrystalicznymi ogniwami. Spółka wskazała, że montaż Urządzenia w ramach świadczenia kompleksowego odbywa się na obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 300 m2. Wskazała, że budynki, na potrzeby których montowane są oraz będą montowane Urządzenia, są budynkami mieszkalnymi stałego zamieszkania sklasyfikowanymi w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Urządzenia zamontowane na tych budynkach wykorzystywane są oraz będą tylko do celów związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Urządzenia nie są i nie będą realizowane na budynkach użyteczności publicznej. Spółka wskazała również, że panele fotowoltaiczne będące przedmiotem wniosku stanowią mikroinstalację w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Wyjaśniała, że montaż poszczególnych urządzeń realizowany jest na podstawie umowy na dostawę i montaż towaru. Spółka w załączeniu przedstawiła przykładową umowę zawieraną z klientami, której przedmiotem jest wykonanie świadczenia kompleksowego, tj. umowę z 26 marca 2024 r. Wyjaśniła, że wszystkie umowy zawierane z klientami zawierają niezbędne elementy umożliwiające identyfikację świadczenia kompleksowego (sprzedaż, dostawa oraz montaż), a różnice pomiędzy poszczególnymi umowami są znikome i nie mają wpływu na istotę świadczenia kompleksowego. Spółka argumentowała, że z ekonomicznego punktu widzenia, powyższe elementy obiektywnie są ze sobą tak ściśle powiązane oraz tworzą jedną całość sprzedawaną nierozłącznie. Rozbicie przedmiotowych elementów na poszczególne stosunki prawne (sprzedaży, dostawy i usługi montażu) nie ma zatem racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego, ani logicznego. Urządzenie musi zostać zamontowane, aby mogło działać zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Mając na uwadze okoliczność, że transport paneli fotowoltaicznych (Urządzenia), a także ich montaż wymaga profesjonalnego sprzętu oraz odpowiedniego przygotowania branżowego (ze względu na ich rozmiar oraz specyficzny sposób użytkowania), zasadnym jest przyjęcie, iż obydwie te czynności (dostawa i montaż) wraz z samą sprzedażą urządzenia powinny być wykonane razem przez profesjonalistów z branży fotowoltaicznej. Stosunek ceny dostarczanych towarów (instalacji solarnej) do czynności montażu wykonywanej w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku wynosi ok. 60% (cena materiałów) do 40% (cena montażu). Spółka podkreślała przy tym, że wynagrodzenie za wykonywane czynności obejmuje całość świadczenia - łącznie dla towarów (instalacji solarnych) oraz usługi ich montażu. W ocenie Spółki, elementem dominującym wskazanego świadczenia kompleksowego jest montaż urządzenia, jako że to właśnie montaż jest kluczowy i umożliwia nabywcy korzystanie z urządzenia (zgodnie z jego przeznaczeniem), które jest przedmiotem sprzedaży, dostawy oraz montażu. Spółka podkreślała, że odpowiedni montaż urządzenia jest konieczny, aby nabywca mógł z niego korzystać zgodnie z zamiarem przyświecającym decyzji zakupu o jego zakupie. Ponadto montaż urządzenia wymaga specjalistycznej wiedzy, a dla nabywcy istotne jest, aby urządzenie nie tylko zostało dostarczone, ale i zamontowane w taki sposób, aby można było z niego swobodnie korzystać zgodnie z jego przeznaczeniem. W dalszej części wniosku Spółka wskazała, że montaż paneli fotowoltaicznych na rzecz klientów indywidualnych następuje w budynkach spełniających kryteria, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, sklasyfikowanych w grupowaniu PKOB 1110, stanowiących obiekty budowlane zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Oznacza to, że przedmiotowe świadczenie kompleksowe powinno podlegać opodatkowaniu stawką podatku VAT w wysokości 8%. Mając na uwadze wszystkie przytoczone powyżej okoliczności, Spółka stanęła na stanowisku, że w opisanej sytuacji przysługuje jej prawo zastosowania 8% stawki VAT do opisanego świadczenia kompleksowego. Do wniosku dołączyła: • kartę produktu zawierającą parametry oraz informacje techniczne o produkcie [...]., specyfikację produktu [...]., • przykładową umowę na dostawę i montaż zawartą w 26 marca 2024 r. w S. pomiędzy B. Sp. z o.o. a W. Sp. z o. o. Pismem z 26 września 2024 r. organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej m.in. poprzez wskazanie jednej skonkretyzowanej usługi, będącej przedmiotem wniosku w sposób umożliwiający jej dostateczne skonkretyzowanie, w tym jej skonkretyzowanie co do miejsca montażu urządzeń. W odpowiedzi na powyższe Spółka wskazała, iż nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez organ w wezwaniu, zgodnie z którym "w ramach jednego wniosku nie można dokonać klasyfikacji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę, a tym samym świadczeń realizowanych dla różnych klientów oraz w różnych miejscach". Do uzupełnienia wniosku Spółka załączyła przykładową umowę, zawieraną z nabywcą. Spółka podkreślała, że w innych wiążących informacjach stawkowych organ uznał, iż opisane świadczenie kompleksowe obejmujące dostawę i montaż instalacji fotowoltaicznych na budynkach mieszkalnych jednorodzinnych sklasyfikowanych w grupowaniu PKOB 1110, o powierzchni nieprzekraczającej 300 m2 podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 oraz art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o VAT. Spółka podkreślała, że w jej ocenie świadczenie kompleksowe może być przedmiotem licznych umów, o ile oczywiście świadczenie to spełnia kryteria wskazane we wniosku. Spółka podkreślała przy tym, że przedmiotem wniosku jest jedno świadczenie realizowane w ramach konkretnej umowy na rzecz określonego odbiorcy. Spółka poddała przy tym, że załączona do wniosku umowa stanowi wyłącznie przykładową umowę, zawieraną z nabywcą świadczenia, zaś przedmiotem zapytania jest jedno świadczenie kompleksowe składające się z 2 usług, które są ze sobą ściśle związane, tj.: 1. dostawy instalacji fotowoltaicznej, 2. montażu instalacji fotowoltaicznej. Następnie Spółka podnosiła, że zgodnie ze szczegółowym opisem świadczenia kompleksowego powierzchnia użytkowa obiektów objętych społecznym programem mieszkaniowym, na których są montowane urządzenia, nie przekracza 300 m2. Podała, że w projekcie architektoniczno-budowlanym dotyczącym przykładowej inwestycji (umowa z 26 marca 2024 r.), wielkość powierzchni użytkowej budynku wynosi 256,75 m2 (projekt zawiera rozkład poszczególnych pomieszczeń oraz ich wielkość). Spółka podkreślała, że w ramach świadczonych usług nie jest podmiotem zobowiązanym do realizacji inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego (nie pełni także funkcji generalnego wykonawcy), w związku z czym nie jest w posiadaniu pozostałych dokumentów wskazanych w wezwania. Wyjaśniła, jednak, że każdorazowo przed zawarciem umowy na wykonanie świadczenia kompleksowego otrzymuje informację od zlecającego, czy budynek spełnia kryteria, o których mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, tj. czy jest sklasyfikowany w grupowaniu PKOB 1110 i stanowi obiekt budowlany zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym." Do uzupełnienia Strona dołączyła: • przykładową umowę na dostawę i montaż instalacji fotowoltaicznej zawartą w 21 maja 2024 r. w Z. pomiędzy B. Sp. z o. o. a M. Sp. z o. o., • decyzję Starosty [...] z 9 października 2023 r., znak: [...], zmieniającą decyzję nr [...] z 23 lutego 2023 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. a obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], rzuty budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego zlokalizowanego w K. przy ul. [...] ([...] dz. nr a), • zakres oraz wycenę prac montażowych zlecanych przez W. Sp. z o.o. inw. S., wzór protokołu odbioru końcowego montażu pokrycia [...], wzór protokołu odbioru końcowego montażu elektrycznego, - zamówienie nr [...] z dnia 2024/03/22, warunki gwarancji F., • projekt architektoniczno-budowlany dotyczący budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego, zlokalizowanego w obrębie [...], jedn. ew. [...], dz. nr. a, • fotografię pierwszej strony projektu architektoniczno-budowlanego dotyczącego budowy siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, • decyzję Starosty [...] nr [...] z 28 listopada 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr b położonej w miejscowości K. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej decyzją z 25 listopada 2024 r. działając - na podstawie art. 42g ust. 2 ustawy o VAT - odmówił wydania wiążącej informacji stawkowej dotyczącej - dostawy Urządzenia BIPV wraz z jego montażem. Organ pierwszej instancji uznał, że wniosek Spółki wykracza poza zakres określony w art. 42a ustawy o VAT, bowiem zakres żądania, z którym wystąpiła Spóła dotyczy dostawy i montażu instalacji fotowoltaicznej, jako schematu działania podmiotu, a nie konkretnej czynności będącej końcowym efektem tej działalności - tj. konkretnego, zindywidualizowanego, precyzyjnie i szczegółowo opisanego świadczenia kompleksowego. Tym samym, w ocenie organu, wniosek wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42a ustawy o VAT i nie spełnia warunków do uzyskania WIS. Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, zarzuciła wydanej decyzji naruszenie art. 42a ustawy o VAT - poprzez błędne uznanie, że wniosek Spółki wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42a ustawy o VAT i nie spełnia warunków do uzyskania WIS, gdyż opisane świadczenie nie stanowi konkretnego, zindywidualizowanego, precyzyjnie i szczegółowo opisanego świadczenia kompleksowego. Wskazywał również na naruszenie art. 42b ust. 5 ustawy o VAT - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu przez organ, że przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej może być jedynie konkretne świadczenie kompleksowe świadczone na rzecz zindywidualizowanego podmiotu, jak również przyjęciem, że ustawowe sformułowania "towar", "usługa" bądź też "towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu" użyte w przepisie art. 42b ust. 5 ustawy o VAT oznaczają rzecz/usługę/świadczenie oznaczone jedynie co do tożsamości bądź też wszakże co do gatunku, lecz bez możliwości występowania między wariantami tego samego towaru/usługi/świadczenia różnic irrelewantnych z punktu widzenia ich klasyfikacji oraz przypisania stawki podatku. Zaskarżoną decyzją z 13 lutego 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wydania wiążącej informacji stawkowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że Spóła we wniosku o wydanie WIS i jego uzupełnieniu oczekiwała wydania wiążącej informacji stawkowej dla wielu świadczeń realizowanych w wielu miejscach, tj. usług powtarzalnych będących schematem działania podmiotu - dostawy i montażu instalacji paneli fotowoltaicznych. Tym samym, w ocenie organ, przedmiotem wniosku nie było więc jedno skonkretyzowane świadczenie, a ich nieokreślona liczba, które Spółka ma wykonywać dla różnych klientów, w ramach różnych inwestycji, w różnych obiektach budowlanych. Organ odwoławczy podkreślał przy tym, że czynności wskazane we wniosku mogą posiadać charakter czterech różnych przedsięwzięć inwestycyjnych, co dodatkowo wskazuje na mnogość wniosku (tzw. wielość świadczeń). Przedmiot wniosku nie dotyczył więc jednego świadczenia kompleksowego, lecz nieokreślonej liczby świadczeń, bowiem czynności wchodzące w ich skład będą różnić się w zależności od wykonywanego jednego konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Elementy świadczenia będą zależne wówczas od indywidualnego zamówienia i oczekiwań klienta. Różne mogą być usługi budowlane w zależności od miejsca montażu - inne w przypadku budowy dachu fotowoltaicznego z paneli fotowoltaicznych w powstającym dopiero domu jednorodzinnym, a inne w przypadku przebudowy, modernizacji czy termomodernizacji budynku, poprzez montaż paneli fotowoltaicznych na istniejącym już budynku. Organ nie mógł zatem przystąpić do oceny i klasyfikacji jednego świadczenia, ze względu na wielowariantowość - mnogość wniosku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Spółka zarzuciła, że wydane decyzje naruszają przepisy prawa materialnego, tj.: - art. 41 ust. 12a ustawy o VAT przez błędną wykładnię, prowadzącą do wniosku, wedle którego nie można zaliczyć do usług budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym montażu mikroinstalacji, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436,1597,1681 i 1762), funkcjonalnie związanej, z obiektami budownictwa mieszkaniowego, z uwagi na jej świadczenie w okresie kolejnych 5 latach przy drobnych zmianach co do zakresu oferowanych świadczeń, nie wykraczających jednak poza zakres usług objętych art. 41a ust. 12a ustawy o VAT, - art. 42g ust. 2 ustawy o VAT przez błędne zastosowanie przepisu, w wyniku którego organ podatkowy odmówił wydania wiążącej informacji stawkowej, podczas gdy jest to przepis odsyłający do wskazanych tam przepisów ordynacji podatkowej, - art. 42a ustawy o VAT poprzez błędne uznanie, że wniosek Skarżącej wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42a ustawy o VAT i nie spełnia warunków do uzyskania wiążącej informacji stawkowej, gdyż opisane świadczenie nie stanowi konkretnego, zindywidualizowanego, precyzyjnie i szczegółowo opisanego świadczenia kompleksowego, - art. 42b ust. 5 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię, objawiającą się przyjęciem, że przedmiotem wniosku o WIS może być jedynie konkretne świadczenie kompleksowe świadczone na rzecz zindywidualizowanego podmiotu, jak również przyjęciem, że ustawowe sformułowania "towar", "usługa" bądź też "towary lub usługi, które w ocenie Spółki razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu" użyte w przepisie art. 42b ust. 5 ustawy o VAT oznaczają rzecz/usługę/świadczenie oznaczone jedynie co do tożsamości, bądź też co do gatunku, lecz bez możliwości występowania między wariantami tego samego towaru/usługi/świadczenia różnic irrelewantnych z punktu widzenia ich klasyfikacji oraz przypisania stawki podatku, W dalszej części skargi, Spółka wskazała również na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. : - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 207 § 2 w związku z art. 165 § 3 i art. 168 § 2 oraz art. 120 Op., skutkiem czego organ odmówił wydania wiążącej informacji stawkowej, w sytuacji gdy zobowiązany był rozpoznać sprawę co do istoty, zgodnie z treścią żądania Spółki wyznaczającego granice sprawy, - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 4 Op. na skutek wskazania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, przepisu art. 42g ust. 2 ustawy o VAT, a więc odsyłającego bez wskazania zastosowanych w sprawie przepisów prawa podatkowego, które zostały zastosowane na skutek odesłania, - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 121 § 1 Op. poprzez wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy wydania Spółce wiążącej informacji stawkowej w sytuacji, gdy w analogicznych stanach faktycznych organy wydawały wnioskodawcom wiążące informacje stawkowe, co Spółka potwierdziła orzecznictwem organów wskazanym w niniejszej skardze, w konsekwencji czego organ naruszył zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 Op. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację uzasadniającą podniesione zarzuty. Spółka podkreślała, że wiążąca informacja stawkowa jest wydawana dla usługi, która będzie wykonywana przez okres 5 lat od dnia jej wydania, a nie dla konkretnego, jednorazowego świadczenia, w zakres którego mogą wchodzić różne świadczenia, byle nie zmieniały jej istoty, co wynika z zasady "de minimis non curat praetor", a więc "sąd nie zajmuje się błahostkami". Zasada ta obowiązuje w postępowaniu przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu. Stąd też w ocenie Spółki, przywiązywanie przez dyrektora KIS uwagi do drobnych różnić, które nie zmieniają jednak charakteru świadczonej przez podatnika w okresie kolejnych 5 lat usług wpisuje się w regułę "le détournement de pouvoir" - tj. działania organu formalnie w granicach prawa, lecz wbrew zamierzeniu podmiotu, który to prawo uchwalił. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując całość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślał, że w toku prowadzonego postępowania nie mógł ocenić, czy w opisanym przez Skarżącą przypadku mamy do czynienia z montażem paneli fotowoltaicznych na budynkach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, bo nie został wskazany jeden konkretny obiekt budowlany, w którym wykonana zostanie ostatecznie opisana usługa, a który mógłby podlegać ocenie pod kątem spełnienia wymaganych prawem przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy o VAT. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko, podkreślając, że w przypadku świadczenia kompleksowego, jakim jest przedstawiona we wniosku usługa modernizacji budynku polegająca na dostawie i montażu urządzeń fotowoltaicznych, nie są istotne szczegółowe wskazania co do miejsca jej montażu. Pełnomocnik akcentował, że na świadczenie składa się sprzedaż, dostawa i montaż, zaś zakres świadczenia kompleksowego jest taki sam, mimo przedłożenia przez Spółkę różnych umów. Różnice są zaś irrelewantne prawnie dla przedmiotów wniosku. Pełnomocnik podkreślał, że brak jest uzasadnienia dla składania odrębnego wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej dla każdej umowy z osobna. Wskazywał również, że w podobnych stanach faktycznych były wydawane wiążące informacje stawkowe. Organ również podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Podkreślał przy tym, że w sprawie mamy do czynienia z umowami dotyczącymi różnych budynków, co skutkowałoby tym, iż inny musiałby być zakres postępowania dowodowego prowadzonego do każdej z umów. Akcentował przy tym, że moc wiążąca WIS-u obliguje organ do konkretnego określenia przedmiotu postępowania, a w tym konkretnym przypadku, dla określanie stawki podatku istotne są dwie kwestie, tj. ustalenie rodzaju budynku oraz zakres wykonywanych prac. Tymczasem w sprawie mamy do czynienia z różnymi przedsięwzięciami, bowiem czym innym jest termomodernizacja, a czym innym budowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935, zwanej dalej "ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). W myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie). Oceniając zaskarżoną decyzję przez pryzmat wskazanych przesłanek Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym brak było podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 lutego 2025 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z 25 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej dotyczącej dostawy urządzenia BIPV wraz z jego montażem. W rozpatrywanej sprawie istotą sporu jest ustalenie, czy organ zasadnie odmówił wydania wiążącej informacji stawkowej na podstawie wniosku Skarżącej z 13 września 2024 r. stwierdzając, że przedmiotowy wniosek wykracza poza zakres określony w art. 42a ustawy o VAT, co spowodowało brak możliwości wydania WIS. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę zakres żądania, z którym wystąpiła Skarżąca - dostawy i montażu instalacji fotowoltaicznej, jako schematu działania podmiotu, a nie konkretnej czynności będącej końcowym efektem tej działalności, tj. konkretnego, zindywidualizowanego, precyzyjnie i szczegółowo opisanego świadczenia kompleksowego, organy prawidłowo wywiodły, że wniosek wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42a ustawy o VAT i nie spełnia warunków do uzyskania WIS. W tym miejscu należy, zdaniem Sądu, w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na treść przepisów prawa materialnego, które normują m.in. funkcjonowanie wiążącej informacji stawkowej. Z brzmienia art. 5a ustawy wynika, że towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z póżn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej "WIS", jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. Natomiast w myśl art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera określenie przedmiotu wniosku, w tym: a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, b) (uchylona) c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w ust. 4. Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być: 1) towar albo usługa, albo 2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Stosownie do art. 42b ust. 7 ustawy o VAT do wniosku o wydanie WIS można dołączyć dokumenty odnoszące się do towaru albo usługi, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, atesty, instrukcje, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi wydającemu WIS dokonanie właściwej klasyfikacji towaru albo usługi. Zgodnie z art. 42b ust. 7a ustawy o VAT na wezwanie organu wydającego WIS wnioskodawca jest obowiązany do dostarczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, dokumentów odnoszących się do towaru albo usługi, w przypadku gdy jest to niezbędne do dokonania właściwej klasyfikacji towaru albo usługi albo towarów lub usług, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. W przypadku niedostarczenia dokumentów w tym terminie organ wydający WIS wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie WIS bez rozpatrzenia, na które służy zażalenie. Należy również wskazać, że zgodnie z art.42 g ust. 2 ustawy o VAT w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Przedmiotem wniosku Skarżącej było określenie wysokości stawki opodatkowania dla usługi (świadczenia kompleksowego) - dostawa i montaż urządzenia – paneli fotowoltaicznych. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4. W świetle art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sit Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%. Stosownie do art. 41 ust 12 ustawy, stawką podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do: 1) dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym; 2) robót konserwacyjnych dotyczących: a) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, b) lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 1. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436,1597,1681 i 1762), funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy o VAT, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2, 2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, z zastrzeżeniem ust. 12 pkt 2 (art. 41 ust. 12 ustawy o VAT). Z kolei zgodnie z treścią art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, obiekty budownictwa mieszkaniowego to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Nie budzi wątpliwości Sądu, że z treści art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że warunkiem zastosowania 8% stawki podatku jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części. Po drugie, obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, musza być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej 8% stawki podatku. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż co do zasady podziela stanowisko, zaprezentowane w orzecznictwie, w tym w wyroku WSA w Olsztynie z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 253/22, iż nie znajduje normatywnego uzasadnienia stanowisko organu jakoby wniosek o wydanie WIS musiał zawierać zamknięty katalog czynności - konkretnych i jednoznacznie wskazanych, świadczonych na rzecz konkretnego odbiorcy (a nie wielu odbiorców według wielu odmiennych zleceń). Jednak, w ocenie Sądu, stanowisko to należy odnieść wyłącznie do sytuacji, gdy zastosowanie właściwej stawki podatku VAT powiązane jest wyłącznie z kwestią zastosowania odpowiedniej klasyfikacji danego towaru/usług/świadczenia kompleksowego i nie jest zależne dodatkowych czynników. Natomiast w sytuacji, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona tylko od zaklasyfikowania danego towaru albo usługi, albo towaru i/lub usługi, które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), lecz od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem badania w zakresie wydania WIS muszą być również dodatkowe elementy, które pozwolą na ocenę, czy opisany towar albo usługa bądź świadczenie kompleksowe, spełniają wymogi wskazane przez ustawodawcę do objęcia ich stawką obniżoną. To z kolei wymaga od wnioskodawcy przedstawienia w opisie przedmiotu wniosku, w sposób wyczerpujący i jednoznaczny informacji, umożliwiających organom weryfikację wymogów ustawowych zastosowania preferencyjnej stawki (w tej sprawie: informacji na temat, czy z uwagi na charakter budynku/lokalu zostanie spełniona przesłanka do uznania go za obiekt społecznego budownictwa mieszkaniowego oraz czy przedstawione czynności spełniają warunki dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym ). Nie budzi wątpliwości Sądu, że organ wydający wiążącą informację stawkową, z jednej strony nie może żądać informacji nadmiarowych i nie mających znaczenia dla określania klasyfikacji, czy stawki podatku, niemniej jednak z uwagi na fakt, iż konsekwencją przyjęcia, że wiążąca informacja stawkowa jest nie ma charakteru interpretacji indywidulanej, a przybiera charakter decyzji administracyjnej, musi być założenie, że organ uprawniony jest do oceny wszystkich elementów stanu faktycznego determinujących tę klasyfikację oraz wysokości stawki. Wiążąca informacja stawkowa z jednej strony dotyczy przyporządkowania danego świadczenia wg odpowiednich klasyfikacji statystycznych, niemniej jednak jej istotą jest przesądzenie w sposób wiążący o właściwej stawce VAT dla konkretnego towaru, usługi, czy też świadczenia kompleksowego. Z jednej strony organ wydający wiążącą informację stawkową nie może żądać od wnioskodawcy informacji nadmiarowych i nie mających znaczenia dla określania klasyfikacji, czy stawki podatku, niemniej jednak z uwagi na fakt, iż wiążąca informacja stawkowa - w odróżnieniu od interpretacji indywidualnej - przybiera charakter decyzji administracyjnej, musi ona uwzględniać własną ocenę organów dotyczącą wszystkich elementów stanu faktycznego determinujących zarówno samą klasyfikację, jak i wysokość właściwej stawki podatkowej. Wiążąca informacja stawkowa z jednej strony dotyczy bowiem przyporządkowania danego świadczenia wg odpowiednich klasyfikacji statystycznych, z drugiej zaś strony jej istotą jest przesądzenie w sposób wiążący o właściwej stawce podatku VAT dla konkretnego towaru/usługi, czy świadczenia kompleksowego. Stąd też, w ocenie Sądu, Dyrektor KIS uprawiony jest do objęcia zakresem rozstrzygnięcia, a w konsekwencji także postępowaniem dowodowym, okoliczności pozwalających na ustalenie konkretnej czynności, Chociaż bowiem dla samej kwalifikacji nie jest istotne miejsce konkretnego montażu oraz rodzaj obiektu to organ uprawiony jest do weryfikacji statusu obiektu, w którym ma być świadczona usługa, w kontekście możliwości zaliczenia go do nieruchomości, o których mowa w art. 41 ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, tj. ustalenia, czy jest to budynek mieszkalny stałego miejsca zamieszkania, nieprzekraczający określonej powierzchni. W niniejszej sprawie sytuacja jest o tyle specyficzna, że do określenia wysokości stawki podatku VAT konieczne jest zarówno ustalenie rodzaju urządzenia, jak i katalogu czynności pozwalających na określenie charakteru samej usługi, w tym przypadku świadczenia kompleksowego obejmującego, dostawę i montaż objętego wnioskiem urządzania, a także zbadanie, czy świadczenie to będzie związane z obiektem, o którym mowa w art. 41 ust. 12a w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT. Dlatego też z uwagi na specyficzną konstrukcję regulacji ustawowych w zakresie określania stawki podatku VAT, celem czynności podejmowanych przez organ w takich sytuacjach koniecznej jest zajęcie stanowiska, nie tylko w zakresie, czy opisane we wniosku i jego uzupełnieniach czynności prowadzą do trwałego połączenia montowanych elementów z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego i nie są jedynie elementem wyposażenia budynku, tj. czy są modernizacją/termomodernizacją w rozumieniu przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, ale również ustalenie, czy usługa ta wykonywana jest w obiektach budownictwa objętych społecznym programem mieszkaniowym. Nie budzi wątpliwości, że tylko wykonywanie usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej stawki podatku VAT. Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303), funkcjonalnie z nimi związaną - z zastrzeżeniem ust. 12b. Ten ostatni przepis przewiduje, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. W konsekwencji takiego uregulowania w zakresie przesłanek odnoszących się do określenia 8% stawki VAT, usługa - świadczenie kompleksowe objęte wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej, której celem jest wiążące ustalenie stawki podatku VAT dla konkretnej usługi (świadczenia kompleksowego), powinna być oceniana nie tylko przez pryzmat tego, że montaż określonych towarów następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, czy też czy dany towar stanowi mikroinstlację, o której mowa w przepisach odrębnych, w ale również z uwzględnieniem pozostałych okoliczności, które mają decydujący wpływ na określenie wysokości stawki. Jest to sytuacja o tyle specyficzna, że to niejako "odbiorca" usługi – miejsce wykonania usługi - rzutuje na wysokość stawki i ma charakter istotny dla jej określenia. Instalacja musi być bowiem funkcjonalnie związana budownictwem objętym społecznym programem mieszkaniowym. Należy zwrócić uwagę, że obecnie obowiązujące przepisy odnoszące się do wiążących informacji stawkowych nie dają postaw, aby wykluczyć założenie przyjęte przez organ, iż decydujące okoliczności faktyczne mające wpływ na określenie wysokości stawki, podlegają ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Stanowi o tym wprost art. 42 g ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Natomiast dział IV Ordynacji podatkowej zatytułowany jest postępowanie podatkowe. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż mimo wielu podobieństw między interpretacją indywidualną a wiążącą informacją stawkową, to jednak ze względu na odrębne uregulowanie w przepisach prawa, są to zupełnie inne instytucje. Co istotne, indywidualny charakter instytucji wiążącej informacji stawkowej oraz przebieg postępowania w sprawie o jej wydanie powodują, że przepisy o wydawaniu interpretacji indywidualnych nie mogą mieć tu zastosowania. Co prawda w art. 42 c ustawy o VAT znajduje się odesłanie do przepisów art. 14 k - 14 m Ordynacji podatkowej regulujących zakres związania organów podatkowych interpretacją indywidulaną, niemniej jednak nie można pomijać, że zasadniczą różnicą pomiędzy interpretacją indywidualną, a wiążącą informacją stawkową jest to, że przypadku WIS organ nie bazuje bezwarunkowo na opisie stanu faktycznego wnioskodawcy. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż można wskazać trzy główne różnice między tymi instytucjami: po pierwsze, WIS ma postać decyzji administracyjnej; po drugie, wydanie wiążącej informacji stawkowej musi zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania podatkowego, zwłaszcza dowodowego; po trzecie, WIS ma moc wiążącą dla organów podatkowych. Szczególnego podkreślenia wymaga, że przepisy art. 42 g ust. 2 ustawy o VAT, stanowi, że w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Dział IV Ordynacji zatytułowany jest "Postępowanie podatkowe" i zawiera m.in. w rozdziale 11 szczegółowe uregulowania dotyczące postępowania dowodowego. W konsekwencji zatem do postępowania prowadzonego w zakresie wydania WIS stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, co powoduje, że jest ono prowadzone na podstawie zgromadzonych w jego toku dowodów. Jest to rozwiązanie co do zasady korzystne dla podatnika, ponieważ to na organie spoczywa wiele obowiązków w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. W związku z tym przeprowadzenie postępowania dowodowego niejako gwarantuje wnioskodawcy, że stan faktyczny sprawy zostanie należycie zbadany i przeanalizowany, a w razie jakichkolwiek wątpliwości organ ma obowiązek oraz odpowiednie uprawnienia, by je wyjaśnić. Powyższy zakres regulacji - w odniesieniu do postępowania dowodowego - zbliża instytucjonalnie wiążącą informacje stawkową do postępowania podatkowego wymiarowego i istotnie odróżnia od postępowania w przedmiocie wydania wiążącej informacji stawkowej. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organ nie mógł wydać wiążącej informacji stawkowej w "trybie warunkowym", jedynie w oparciu o same zapewnienia Strony, czyli "przy założeniu", że opisana w niej usługa jest wykonywana w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, bowiem ustalenia w tym zakresie mają bezpośredni wpływ na wysokość ustalanej stawki podatku. W konsekwencji organ jedną wiążąca informacją stawkową nie mógł objąć kilku, nawet podobnych do siebie stanów faktycznych. Wiążąca informacja stawkowa stanowi materializację zasady pewności prawa w ustawodawstwie podatkowym - pozwala bowiem na uzyskanie prawie wiążącej informacji, która ma na celu zapewnienie jednostce prawidłowości stosowanej przez nią stawki podatku od towarów i usług względem konkretnego towaru lub usługi. Przy czym w przypadku wiążącej informacji stawkowej stopień konkretyzacji towaru, czy też usługi jest znacznie wyższy niż w przypadku indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, która opiera się wyłącznie na ocenie prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę bez dokonywania jego weryfikacji ze stanem rzeczywistym. Stąd też organy wydające wiążące informacje stawkowe nie mogą pozostawiać poza sferą ustaleń istotnych elementów stanu faktycznego, mających bezpośredni wpływ na wysokość ustalanej stawki podatku od towarów i usług. Podsumowując tę cześć rozważań, podkreślić należy, że przepisy prawa podatkowego określają różne tryby postępowania w celu uzyskania WIS i interpretacji indywidualnych. Odmienny jest także zakres podmiotowy i przedmiotowy obu tych instytucji. Konsekwentnie - inna jest też procedura wydawania WIS i interpretacji indywidualnych. Do wydawania WIS stosuje się art. 42a – 42i ustawy o VAT , jak również przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20. Natomiast w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych stosuje się przepisy art. 14b-14s Ordynacji podatkowej. W konsekwencji w celu uzyskania kompleksowej informacji dotyczącej podatku VAT, przyjąć należy, iż organ uprawniony jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego obejmującego zarówno stawkę, jak i inne elementy konstrukcyjne podatku. Przedmiotem wiążącej informacji stawkowej jest określony stan faktyczny, co prawda może on mieć charakter przyszły, ale nie może on się odnosić do sytuacji hipotetycznej. Zakres wiążącej informacji stawkowej powodujący związanie organów podatkowych informacją wydaną w stosunku do podatnika, wymusza na organach przeprowadzenie szczegółowej analizy wniosku i ustalenia wspólnie z podatnikiem obiektywnego stanu faktycznego, stąd też w postepowaniu tym, w przeciwieństwie do postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidulanej, stosuje się przepisu działu IV Ordynacji podatkowej. Tym samym za prawidłowe Sąd uznał stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, iż wydając wiążącą informację stawkową organ obowiązany jest samodzielnie zweryfikować spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Tymczasem, jak już wyżej zauważono, ustalenie powyższego jest możliwe wyłącznie poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego, a więc w oparciu o odpowiedni i jednoznaczny materiał dowodowy odnoszący się do jednego skonkretyzowanego towaru, usługi lub świadczenia kompleksowego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie narusza prawa, stanowisko organu, z którego wynika, że przedstawione przez Spółkę twierdzenia odnoszące się do istotnych elementów stanu faktycznego i mające bezpośredni wpływ na wysokość stawki podatku, wymagające weryfikacji w postępowaniu, którego zwieńczeniem jest wydanie wiążącej informacji stawkowej- w niniejszej sprawie miały charakter wariantowy. Podkreślić przy tym należy, że prowadzone postępowania dowodowe nie może mieć charakteru wariantowego, co wynika z ogólnie przyjętej i stosownej powszechnie zasady jedna decyzja WIS - jedno świadczenie kompleksowe , jeden towar, jedna usługa. Przytoczone powyżej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług wskazują bowiem, że przedmiotem wniosku o WIS powinien być jeden towar lub jedna usługa albo jedno świadczenie złożone, podobnie jak przedmiotem decyzji wydanej w wyniku rozpoznania takiego wniosku może być tylko jeden towar lub jedna usługa albo jedno świadczenie złożone. Ustawodawca w wyżej wymienionych przepisach wyraźnie położył nacisk na określenie towaru lub usługi, posługując się liczbą pojedynczą. Należy też mieć na względzie skuteczność WIS, w określonych sytuacjach nie tylko dla podmiotów, dla których została wydana (art. 42c ustawy o VAT), ale też dla innych podatników. Możliwość przeniesienia WIS na swoją sytuację faktyczną wymaga precyzyjnego i jednoznacznego określenia w decyzji WIS towaru lub usługi albo towarów lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt I FSK 566/22). Tymczasem Skarżąca wielokrotnie podkreślała, że przedmiot wniosku nie ogranicza się wyłącznie do jednego przedsięwzięcia. Analiza materiału dowodowego wskazuje, że wniosek dotyczył różnego zakresu prac i różnych obiektów o całkowicie różnych parametrach. W tym miejscu należy podkreślić, iż przedmiotem postępowania w przedmiocie wydania wiążącej informacji stawkowej nie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy dostawa i montaż instalacji fotowoltaicznych na budynkach mieszkalnych jednorodzinnych sklasyfikowanych w grupowaniu PKOB 1110, o powierzchni nieprzekraczającej 300 m2 podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 oraz art. 146aa ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o VAT. Nie mamy bowiem do czynienia z postępowaniem w przedmiocie wydania interpretacji indywidulnej. Z przywołanych powyżej przepisów wynika natomiast, że organ w ramach postępowania dotyczącego wydania wiążącej informacji stawkowej, ma dokonać przyporządkowania wskazanego we wniosku towaru lub usługi, czy świadczenia kompleksowego do właściwej jednostki klasyfikacyjnej CN, PKWiU lub PKOB w celu wskazania właściwej stawki VAT lub na potrzeby stosowania innych przepisów ustawy o VAT oraz przepisów wykonawczych do ustawy VAT. Istotą WIS jest zatem dokonanie wspomnianej klasyfikacji, jeśli jest to niezbędne do określenia stawki podatku lub odpowiedniego zastosowania przepisów normujących i regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług. Inaczej rzecz ujmując istotą wiążącej informacji stawkowej jest subsumpcja ustalonego w sprawie stanu faktycznego do konkretnej normy prawnej, z której wynika wysokość stawki VAT. Instytucja wiążącej informacji stawkowej nie ma bowiem na celu wyłącznie dokonywanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, ale służy rozwianiu wątpliwości podatników, czy dany przepis, a w konsekwencji dane stawka podatkowa ma zastosowanie w sytuacji zaistnienia specyficznego i konkretnego stanu faktycznego. Oznacza to, że jeden wniosek o wydanie WIS nie może obejmować swoim opisem więcej towarów lub usług, chyba że, w ocenie wnioskodawcy, razem składają się one na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, czyli wtedy gdy jest to jedna czynność złożona. W innych sytuacjach nie ma możliwości objęcia jednym wnioskiem więcej niż jednego towaru lub więcej niż jednej usługi. Takie rozumienie art. 42b ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o VAT potwierdza także treść art. 42d ustawy o VAT przewidującego jedną, stałą opłatę za wniosek o wydanie WIS. Wielokrotność opłaty przewidziana jest jedynie w razie objęcia wnioskiem towarów lub usług, które w ocenie wnioskodawcy składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe). Nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ wydający WIS jest związany wnioskiem i nie może samodzielnie dzielić opisu towarów i usług zawartych we wniosku na kilka usług pojedynczych i prowadzić następnie kilka oddzielnych postępowań o wydanie WIS. To wnioskodawca ma obowiązek na tyle precyzyjnie opisać towar lub usługę, aby organ nie miał wątpliwości, że przedmiotem wniosku jest pojedynczy towar lub usługa. Wniosek o wydanie WIS powinien zawierać m.in. szczegółowy opis towaru lub usługi pozwalający na ich identyfikację, a więc powinien w opisie towaru zawierać precyzyjne i jednoznaczne wskazanie jego elementów. Stwierdzenie przez organ, że pierwotny wniosek o wydanie WIS zawiera opis więcej niż jednego świadczenia złożonego oznacza z kolei ujawnienie wady wniosku wyrażającej się wykroczeniem poza zakres wniosku dopuszczony przez art. 42b ust. 2 pkt 3 i ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT. Z istoty postępowania w przedmiocie wydania wiążącej informacji stawkowej wynika, iż nie można w jednym wniosku zwracać się o sklasyfikowanie (i określenie stawek) dla kilku odrębnych towarów albo kilku odrębnych usług. Natomiast to, czy różnice w towarach są istotne, czy nie istotne z punktu widzenia przesłanek merytorycznych uzasadniających określenie stawki podatku VAT, jest na tym etapie nieistotne, bowiem taka ocena wymagałaby przeprowadzenia oceny merytorycznej dla różnych towarów, a następnie porównania wyników tych ocen. Dopiero bowiem na podstawie oceny danego towaru w świetle kryteriów merytorycznych można dokonać analizy, czy inny produkt spełnia te same kryteria merytoryczne i czy różnice w obu produktach maja charakter istotny, czy nie istotny w świetle przesłanek uzasadniających ustalenie właściwej stawki VAT. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie wniosek o wydanie WIS zawiera opis więcej niż jednego świadczenia złożonego. Wniosek ten jest sformułowany w taki sposób, że nie zawiera opisu wyodrębnionej wiązki "towarów lub usług, które w ocenie wnioskodawcy składają się na jedną ce wniosku niezbędne jest jednoznaczne i precyzyjne opisanie wyłącznie jednego, konkretnego towaru/świadczenia kompleksowego albo jednej, konkretnej usługi z wszystkimi jej istotnymi elementami, tak aby można było przeprowadzić postępowanie dowodowe i ponad wszelką wątpliwość stwierdzić tożsamość przedmiotu wniosku o wydanie WIS z faktycznym towarem/usługą/świadczeniem kompleksowym. W konsekwencji wniosek odnoszący się do kilku różnych, mimo że npodobnych usług, nie może być wnioskiem o wydanie WIS w zakresie przedmiotowym i porządku prawnym przewidzianym w ustawie o VAT, ale jest wnioskiem o wydanie rozstrzygnięcia, w bliżej nieokreślonej formie, co do klasyfikacji statystycznej grupy różnych towarów/usług tylko podobnych do siebie, w nieznanej w prawie procedurze "wniosku mnogiego". Dostrzec przy tym należy, iż jak wynika z oświadczeń Spółki, że sama Spóła zawierając umowy o wykonanie prac każdorazowo weryfikuje status budynku na podstawie projektu budowlanego oraz oświadczenia klienta. Zatem sama Spółka uznaje za konieczne przeprowadzenie pogłębionej weryfikacji stanu faktycznego w oparciu o przedłożoną przez klienta dokumentację. W takiej sytuacji, trudno zatem oczekiwać, by organ wydając wiążącą informację stawkową - będącą decyzją administracyjną, do wydania której zastosowanie mają przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, takiej weryfikacji zaniechał, bądź też wydał wiążąca informację stawkową niejako in blanco w stosunku do bliżej nieokreślonych prac wykonywanych na różnych nieruchomościach, nawet jeśli w ocenie Spółki nieruchomości te mają charakter podobny. Przedmiotem postępowania zainicjowanego wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej, jest bowiem ustalenie - w sposób wiążący dla organów podatkowych - właściwej stawki podatku dla konkretnie zidentyfikowanej usługi (świadczenia kompleksowego) w ujęciu całościowym. W konsekwencji przedmiotem oceny prawnej popartej postępowaniem dowodowym, nie mógł być jedynie pewien wycinek normy prawnej, czy też bliżej nieokreślony zespół czynności, czy też zespół czynności wykonywany w sposób wariantowy w odniesieniu do różnych nieruchomości, bowiem cechy nieruchomości mają istotne znaczenie dla określenia stawki podatku. Wydając wiążącą informację stawkową w swojej decyzji organ zobowiązany jest bowiem poddać ocenie wszystkie elementy stanu faktycznego mające wpływ na określenie wysokości stawki, a ocena ta mogła być prowadzona wyłącznie w stosunku do ściśle wskazanego we wniosku przedmiotu – świadczenia kompleksowego, którego opis nie mógł mieć charakteru mnogiego, czy wariantowego. Mają powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że wiążąca informacja stawkowa nie mogła zostać wydana, bowiem w toku prowadzonego postępowania nie ustalono jednego, konkretnego świadczenia będącego przedmiotem wniosku o wydanie WIS. Ta okoliczność zaś nie pozwala na wdanie WIS, choćby wniosek o wydanie WIS był formalnie poprawnie złożony. W tym kontekście należy zaznaczyć, że leżące u podstaw wprowadzenia instytucji WIS prawo podatnika do uzyskania decyzji WIS nie ma charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, ale obwarowana została przez ustawodawcę szczegółowymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie decyzji WIS. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym co jest przedmiotem wniosku. Powyższe skutkuje stwierdzeniem, że wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej, wskazujący mnogie świadczenia złożone, uchybia jego dopuszczalnemu zakresowi wyznaczonemu przez art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT. Oceny tej nie zmienia to, że ujęte w wniosku usługi są do siebie podobne. Jak już wskazano powyżej, przedmiotem wniosku może być bowiem wyłącznie pojedynczy towar, usługa lub pojedyncze świadczenie kompleksowe, niezależnie do tego, czy dla tych towarów lub świadczeń kompleksowych określono by stawkę podatku VAT w takiej samej wysokości. Na tym etapie organ ocenia bowiem wyłącznie, czy we wniosku zawarto opis jednego, czy większej ilości towarów lub świadczeń kompleksowych i ocena w tym zakresie, wyprzedza ocenę merytoryczną wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Tym samym na tym etapie nie ma znaczenia, czy wskazane różnice mogą wpłynąć na stawkę podatku, ponieważ ustawodawca wymaga jasnego i precyzyjnego opisu wyłącznie jednego towaru lub jednej usługi, ewentualnie jednego świadczenia kompleksowego, niezależnie od tego czy towary, usługi lub świadczenia kompleksowe, zawierają częściowo lub całkowicie różne elementy, będą podlegały tej samej stawce podatku. Pomimo opodatkowania tą samą stawką podatku od towarów i usług różnych, chociażby nawet podobnych towarów i usług, zmierzających do tego samego celu, usługi te nie mogą stanowić przedmiotu jednego wniosku o wydanie WIS. Wniosek o wydanie WIS może obejmować swoim opisem więcej towarów lub usług, ale tylko wtedy, gdy w ocenie wnioskodawcy razem składają się one na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, czyli wtedy gdy jest to jedna czynność złożona. W innych sytuacjach nie ma możliwości objęcia jednym wnioskiem więcej niż jednego towaru lub więcej niż jednej usługi. (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 listopada 2023, sygn. akt III SA/Wa 1910/23). Sąd nie neguje przy tym, że podatnik powołując się na moc wiążąca informacji stawkowej, może posłużyć się opisem i dokumentacją dotyczącą wcześniej dokonanej transakcji, w stosunku do której została wydana wiążąca informacja stawkowa. Również usługa, czy świadczenie kompleksowe, które było przedmiotem wiążącej informacji stawkowej, może być następnie w sposób powtarzalny przedmiotem wielu umów. Sytuacja taka jest typowa przede wszystkim dla usług, które są ze swojej istoty powtarzalne, a wielość umów i różnorodność odbiorców tych usług, nie determinuje charakteru tej usługi, a jednocześnie sposób konkretyzacji usługi uwzględniający elementy charakterystyczne i istotne przedstawiony we wniosku, jest na tyle precyzyjny i niezmienny, iż w gruncie rzeczy mamy do czynienia z jedną usługą, która jest wykonywana w sposób powtarzalny. Z kolei podatnik, z punktu widzenia funkcji ochronnej WIS, winien mieć na względzie, że planowane transakcje muszą dotyczyć dokładnie takiego samego towaru, usługi, czy świadczenia kompleksowego lub towaru, czy usługi posiadającego dokładnie te same cechy istotne z punktu widzenia przyjętych kryteriów zastosowania konkretnej stawki podatkowej. Natomiast to, czy kolejne świadczenia wykonywane w okresie ważności wydanej informacji stawkowej, są tożsame ze świadczeniem, czy mamy do czynienia w istocie z tym samym świadczeniem, wykonywanym w sposób powtarzalny, na które wydano wiążącą informację stawkową , nie podlega ocenie w ramach postępowania o wydanie WIS-u, które zakresem można objąć wyłącznie jedno konkretne świadczenie/usługę/towar. Natomiast, nie budzi wątpliwości Sądu, że organ może wypowiedzieć się w ramach jednej wiążącej informacji stawkowej, tylko i wyłącznie, co do jednego skonkretyzowanego świadczenia będącego przedmiotem wniosku. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wyjaśnia, iż przywołane w uzasadnieniu skargi orzecznictwo zapadło na tle odmiennych stanów faktycznych, które ze względu na istotne różnice jakie wystąpiły w sprawach będących podstawą wyrokowania, nie mogą stanowić wystarczającego uzasadniania dla podważenia stanowiska wyrażonego przez organy podatkowe na tle niniejszej sprawy. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż co do zasady podziela stanowisko, zaprezentowane w wyroku WSA w Olsztynie z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 253/22, iż nie znajduje normatywnego uzasadnienia stanowisko organu jakoby wniosek o wydanie WIS musiał zawierać zamknięty katalog czynności - konkretnych i jednoznacznie wskazanych, świadczonych na rzecz konkretnego odbiorcy (a nie wielu odbiorców według wielu odmiennych zleceń). Niemniej jednak w rozpatrywanej sprawie istotny jest nie tyle brak wskazania konkretnego odbiorcy świadczenia, czy brak jednoznacznego opisu świadczenia, a objęcie jedynym wnioskiem kilku podobnych świadczeń, w skład których wchodzi różnych zakres czynności, wykonywanych na rzecz różnych nieruchomości - w sytuacji gdy to rodzaj wykonywanych czynności oraz rodzaj nieruchomości stanowi istotny element dla określenia prawidłowej stawki podatku VAT. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę także na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt I FSK 565/22, które zapadło na tle wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej w zakresie określenia klasyfikacji według Nomenklatury scalonej (CN) dla świadczeń polegających na dostawie "Regałów z integracją zmontowanych wykonanych z metalu albo kombinacji metalu, tworzyw sztucznych, drewna lub dodatkowych urządzeń (np. oświetlenia), dedykowanych dla hal i magazynów, bądź dla sklepów o różnych parametrach nośnych, oraz wyrok WSA w Warszawie z 24 listopad 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1910/23, który zapadły na tle wniosku dotyczącego budynków mieszkalnych, w których to orzeczeniach podkreślana jest zasada jeden towar - jedna wiążąca informacja stawkowa. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z 14 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 669/21, wskazano, iż przedstawionego przez stronę opisu wykonywanych czynności wynika, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wieloma świadczeniami kompleksowymi, które dotyczą wielu odmiennych regałów różniących się materiałami, z których są wykonane tj. metalu albo kombinacji metalu, tworzyw sztucznych, drewna, a także możliwością dołączenia dodatkowych urządzeń (np. oświetlenie) oraz zastosowaniem do ekspozycji różnych grup produktów. A zatem prawidłowe jest stanowisko organu, że skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca nie dotyczy klasyfikacji według CN jednego konkretnego świadczenia kompleksowego, to przedmiotowy wniosek wykracza poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 ustawy, a tym samym nie spełnia warunków do uzyskania WIS. W kontekście wyżej omówionych ustaleń faktycznych dotyczących niniejszej sprawy i przedstawionej oceny prawnej, w ocenie Sądu, zarzuty podnoszone w skardze nie znajdują uzasadnienia. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygnięcie organu miało charakter formalny. W szczególności – wbrew zarzutom skargi – organ nie wyraził stanowiska, że nie można zaliczyć do usług budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym montażu mikroinstalacji, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, funkcjonalnie związanej, z obiektami budownictwa mieszkaniowego. Organ wskazał wyłącznie na wielowariantowy opis zawarty we wniosku w odniesieniu do elementów i cech determinujących wysokość stawki podatku. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl