I SA/Op 34/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A spółka jawna w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi wniesionej przez A spółka jawna w [...] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 20 marca 2017 r., nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie 14226 zł Skarżąca spółka złożyła ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie może spowodować nieodwracalne skutki w postaci bankructwa, a to wobec prowadzenia wobec niej jeszcze pięciu innych postępowań, związanych z określeniem wysokości zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2013-2017. Podniosła, że nie będzie w stanie jednorazowo uiścić należności w przypadku wszczęcia egzekucji za wszystkie sporne lata. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, pozostawiając do uznania Sądu wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1639 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Wstrzymanie wykonania aktu jest więc instytucją wyjątkową, co oznacza, iż przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej . Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W szczególności musi wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. o sygn. akt I FZ 148/09 (opubl. w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć nie tylko o nich wiedzę, ale i możliwość ich zweryfikowania. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Procedura sądowoadministracyjna nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FZ 391/10). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12, wskazano nadto, że: "postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy." Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, że podnoszona we wniosku argumentacja, mająca przemawiać za jego uwzględnieniem, a sprowadzająca się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki w postaci bankructwa skarżącej spółki – nie została poparta odpowiednią dokumentacją dotyczącą jej kondycji finansowej. W uzasadnieniu wniosku powołano się jedynie na pięć toczących się wobec spółki postępowań, dotyczących zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2013-2017. Nie wskazano przy tym jaka jest rzeczywista kondycja finansowa spółki oraz nie przedłożono w tym zakresie jakiejkolwiek dokumentacji mogącej uprawdopodobnić, że niewstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji spowoduje po stronie skarżącej utratę płynności finansowej. Nie można przy tym uznać za wystarczające samo stwierdzenie strony, że wskutek wykonania wobec niej decyzji mogą wystąpić nieodwracalne skutki w postaci bankructwa spółki. Na tej podstawie Sąd nie jest bowiem w stanie zbadać, czy w okolicznościach konkretnej sprawy wykonanie decyzji będzie niekorzystnie oddziaływać na sytuację strony skarżącej. Okoliczności powołane we wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej winny mieć charakter konkretny, zindywidualizowany i znajdować poparcie w stosownych dokumentach przedłożonych sądowi, a dotyczących sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Tymczasem w sprawie strona nie uczyniła zadość swojemu obowiązkowi i nie przedłożyła stosownej dokumentacji. Z uzasadnienia wniosku nie wynika ponadto, jakimi środkami finansowymi spółka dysponuje. Sąd nie otrzymał informacji o wysokości aktywów i pasywów strony, posiadanych nieruchomościach, wartościowych ruchomościach, stanie zatrudnienia. Tym samym sąd nie posiada wiedzy, która pozwoliłaby na dokonanie analizy ustawowych przesłanek w sposób zindywidualizowany i adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy. W rezultacie, na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową skarżącej i skutków dla prowadzonej przez nią działalności. Należy przy tym raz jeszcze podkreślić, że brak jest podstaw do przyjęcia po stronie sądu obowiązku wzywania wnioskodawcy o przedłożenie stosownych dokumentów, takich jak na przykład deklaracje podatkowe, wyciągi z rachunków bankowych, które uzasadniałyby potrzebę wstrzymania wykonania decyzji. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, należało orzec jak w sentencji postanowienia.