I SA/Op 357/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. wskutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnioskiem z dnia 14 listopada 2012r. pełnomocnik S. T. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2012r, wydanej w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. Uzasadniając wniosek wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci egzekucji z jedynego majątku skarżącego – nieruchomości. Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, że skarżący znajduje się w bardzo trudnej sytuacji majątkowej, albowiem nie posiada stałego źródła dochodów. Natomiast wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym gdyż prawidłowo naliczona należność zostanie przez skarżącego uiszczona. Zwrócił ponadto uwagę, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, określone w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) dalej jako: [p.p.s.a]. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów potwierdzających wskazane we wniosku okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Dodatkowo podkreślić należy, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Zaś obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143, por. postanowienie z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09). Tymczasem w rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji profesjonalny pełnomocnik wskazał jedynie ogólnikowo okoliczności, które w jego ocenie, winny uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku nie załączono żadnych dowodów potwierdzających wskazane w nim okoliczności, w tym by prowadzono wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być zatem hipotetyczna sytuacja dotycząca ewentualnej egzekucji prowadzonej wobec skarżącego. Wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu powoduje jedynie, że organ nie może prowadzić egzekucji obowiązku w czasie trwania ochrony tymczasowej. Nie oznacza to natomiast, że zaległość podatkowa wynikająca z decyzji przestanie istnieć. Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. Wskazywana przez pełnomocnika trudna sytuacja majątkowa, w jakiej znajduje się skarżący co prawda znana jest Sądowi z urzędu, niemniej jednak nie pozwala na przyjęcie, że wyegzekwowanie należności wynikających z decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem tejże decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, a obowiązek uregulowania zobowiązań podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu subiektywne obawy skarżącego dotyczące skutków egzekucji w kontekście jego sytuacji materialnej są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt: I FZ 189/10). Również subiektywne przekonanie skarżącego o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Zatem tutejszy Sąd mając na względzie to, iż obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11 – internetowa baza orzeczeń NSA i WSA www.nsa.gov.pl), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.