I SA/Op 359/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Wójcik Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A spółka z o. o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok oddala skargę. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 stycznia 2008 r. 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 207 w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm,) określił skarżącej A. z o.o. w P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2002 w kwocie 28.302 zł. W uzasadnieniu stwierdził, że w zeznaniu CIT-8 za 2002 r. skarżąca zadeklarowała stratę podatkową w kwocie 40.898 zł. Zobowiązanie w podanej wysokości określono wskutek zwiększenia przychodów skarżącej o kwotę 141.896 zł stanowiącą wartość uzyskanego przez skarżącą nieodpłatnego świadczenia – na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) oraz o kwotę 82,62 zł z tytułu odsetek bankowych dopisanych przez bank, w którym skarżąca posiadała konto – na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ podatkowy wskazał, że w 2002 r. jedyną działalnością skarżącej była adaptacja na cele mieszkaniowe zakupionego dnia 3 września 2001 r. od Gminy P. budynku koszarowego. W tymże roku podatkowym udziałowcy skarżącej Spółki udzielili jej pożyczek w łącznej kwocie 600.000 zł, a to na podstawie umów: z dnia 20 stycznia 2002 r. na kwotę 250.000 zł. z dnia 31 stycznia 2002 r. na kwotę 250.000 zł oraz z dnia 5 listopada 2002 r. na kwotę 100.000 zł. W okresie od stycznia do listopada 2002 r. środki te wpłynęły na rachunek bankowy skarżącej. W umowach pożyczek nie wskazano celu, na jaki pożyczane pieniądze są przeznaczone, nie określono odsetek od pożyczonego kapitału ani terminu zwrotu. Ponadto skarżąca w roku 2002 dysponowała kwotą 800.000 zł z tytułu nieoprocentowanych pożyczek udzielonych jej przez jej udziałowców w roku 2001; środki te skarżąca wykazała w bilansie za 2002 r. jako kapitał zapasowy. Organ podatkowy wywiódł, że otrzymując nieoprocentowane pożyczki od udziałowców skarżąca uzyskała nieodpłatne świadczenie stanowiące jej przychód podatkowy. Wartość tego przychodu określono jako kwotę odsetek, którą skarżąca musiałaby zapłacić od kredytu lub pożyczki uzyskanej w banku, z którego usług korzystała, to jest przy oprocentowaniu wynoszącym 11,35%. Ponadto, ponieważ w 2002 r. bank ten dopisał do bieżącego rachunku bankowego skarżącej kwotę 82,62 zł z tytułu odsetek bankowych, kwota ta jest kolejnym przychodem skarżącej, pominiętym w deklaracji podatkowej. 2. Decyzja ta stała się przedmiotem odwołania, w którym skarżąca wniosła o jej uchylenie w części i wyłączenie w zakresie przychodów do opodatkowania w 2002 r. kwoty 141.896 zł związanej z korzyściami z dysponowania środkami finansowymi z bezprocentowych pożyczek W uzasadnieniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 187 § 1 w związku z art. 122 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej podnosząc, że jej jedyną działalnością w badanym okresie była adaptacja zakupionego budynku na cele mieszkaniowe z przeznaczeniem mieszkań na sprzedaż lub wynajem. Środki na tę działalność pochodziły z kapitału podstawowego oraz bezprocentowych pożyczek. Pożyczki były więc udzielane na działalność inwestycyjną i gdyby były oprocentowane, to odsetki związane z tymi pożyczkami powinny zwiększyć wartość inwestycji w okresie realizacji, a to na podstawie art. 16 ust 1 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odsetki od pożyczek stanowiłyby więc koszty uzyskania przychodów w momencie sprzedaży mieszkań pochodzących z inwestycji lub stały się kosztem w postaci amortyzacji przyjętego na stan środków trwałych budynku w przypadku wynajmu mieszkań. Zatem korzyści z dysponowania z bezprocentowych pożyczek pojawią się u skarżącej dopiero w momencie sprzedaży mieszkań lub przyjęcia budynku na stan środków trwałych i dopiero wtedy, jej zdaniem, przychody z nieodpłatnego świadczenia powinny zwiększyć przychody do opodatkowania. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w O. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzję organu podatkowego pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu nie jest sama kwestia zwiększenia przychodów skarżącej o wartość nieodpłatnego świadczenia uzyskanego w postaci otrzymania od udziałowców nieoprocentowanych pożyczek, lecz moment zwiększenia przychodów o wartość tych świadczeń. Do pozostałych ustaleń decyzji nie wniesiono zastrzeżeń. Organ odwoławczy potwierdził jednak prawidłowość stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji i wskazał, że skarżąca w kolejnych latach podatkowych – 2004 i 2005 – sama ustaliła wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu otrzymania nieoprocentowanych pożyczek i wykazała ją jako przychód podatkowy. Zauważył też, że w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych brak uregulowań dotyczących kwalifikacji przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w zależności od tego, z jakim rodzajem działalności – bieżącą, czy inwestycyjną – miało ono związek. Nie ma także możliwości zaliczenia takich przychodów do przychodów podlegających opodatkowaniu w innych okresach, niż te, kiedy przychody te faktycznie wystąpiły. 4. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu, w której skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 16 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez nie podjęcie dostatecznych działań w celu ustalenia właściwego stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy materialnej, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie przez organ podatkowy postępowania podatkowego w sposób skutkujący brakiem zaufania do organu podatkowego, a także nie określonych bliżej przepisów prawa procesowego przez nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy podatkowe błędnie przyjęły, iż pożyczki były udzielane na działalność inwestycyjną i gdyby były one oprocentowane, to odsetki związane z nimi powinny zwiększyć wartość inwestycji w okresie realizacji zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podczas gdy skarżąca przeprowadzała remont, a nie inwestycję i odsetki od pożyczek stanowiłyby koszty uzyskania przychodów w momencie sprzedaży wyremontowanych mieszkań lub w postaci amortyzacji w przypadku wynajmu mieszkań. Ponadto skarżąca zarzuciła, że nieprawdą jest, iż przedmiotem odwołania było tylko rozstrzygnięcie kwestii włączenia do przychodów kwoty uzyskanej korzyści w postaci nieoprocentowanej pożyczek i że organy podatkowe błędnie przyjęły za podstawę określenia wartości pożyczek oprocentowanie kredytów walutowych w sytuacji, kiedy pożyczka dotyczyła inwestycji, a oprocentowanie kredytów inwestycyjnych było niższe od walutowych. Organy podatkowe nie wzięły też pod uwagę wysokości oprocentowania pożyczek w innych bankach. Skarżąca zwróciła także uwagę na problemy praktyczne, jakie – jej zdaniem – występują w prowadzeniu poprawnej rachunkowości w związku z ewidencjonowaniem kosztów budowy mieszkań na sprzedaż lub wynajem. 5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, że skarżąca nie odnosi się bezpośrednio do samego przedmiotu sporu wynikającego zarówno z decyzji organu pierwszej instancji jak i tej będącej przedmiotem skargi. Sporna bowiem jest kwestia ustalenia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w postaci otrzymania przez skarżącą nieoprocentowanych pożyczek od jej udziałowców. W zakresie zarzutów dotyczących wadliwości postępowania podniósł, że skarżąca na etapie postępowania podatkowego ani nie wysuwała twierdzeń, ani nie przedstawiała dowodów mających wykazać trafność jej stanowiska, zwłaszcza w zakresie ustalania wartości nieodpłatnych świadczeń. Przyjęta przez organy podatkowe dla ustalenia tej wartości stopa oprocentowania kredytów w wysokości 11,35% nie jest ani najniższa, ani najwyższa na lokalnym rynku, a dotyczy banku, w którym skarżąca miała swój rachunek bankowy; stopa ta została także zastosowana przez samą skarżącą dla obliczenia wartości nieodpłatnych świadczeń w latach podatkowych 2004-2005. Wbrew twierdzeniu skarżącej podana stopa procentowa dotyczy kredytów złotówkowych, a nie walutowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności Sąd rozważył zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie prawidłowości rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, zwłaszcza w odniesieniu do zakresu i przedmiotu wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 222 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem tego odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. Odwołanie skarżącej zawierało wszystkie te elementy, zaś ich treść i zakres nie budzi wątpliwości. Skarżąca wyraźnie stwierdziła, że wnosi o uchylenie decyzji w części i wyłącznie w zakresie dysponowania środkami finansowymi z nieoprocentowanych pożyczek. Również treść uzasadnienia odwołania ograniczała się do wyżej wskazanej materii. Rozpatrując to odwołanie podatkowy organ odwoławczy dokonał wyczerpującej analizy istotnych dla rozstrzygnięcia przepisów podatkowych oraz ocenił, że podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego została wystarczająco i poprawnie określona. Zdaniem Sądu ta ocena organu odwoławczego jest poprawna. W związku z powyższym należy przypomnieć, że w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodem jest również wartość otrzymanych przez podatnika nieodpłatnie świadczeń oraz przychodów w naturze. Przez nieodpłatne świadczenie, o którym mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te zdarzenia prawne lub zjawiska gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku określonej osoby prawnej, mające konkretny wymiar finansowy. Nieodpłatne świadczenia mają zatem całkiem inny charakter niż przychody uzyskiwane z działalności gospodarczej i są kategorią przychodów ustalaną wyłącznie dla celów podatkowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 października 1999 r., I SA/Gd 1290/98, niepubl. oraz z dnia 30 lipca 2003 r., I SA/Wr 1348/01, LEX nr 90421). Uzyskanie przychodu z nieodpłatnego świadczenia następuje również wskutek zaciągnięcia nieoprocentowanej pożyczki. Umowa pożyczki, na mocy której pożyczkobiorca nie zobowiązał się do zapłaty pożyczkodawcy wynagrodzenia, np. w postaci odsetek, stanowi źródło nieodpłatnego świadczenia. Należy bowiem zauważyć, że art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że przedmiotem opodatkowania jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodu, a przychody polegające na bezpłatnym korzystaniu z cudzego kapitału nie zostały przez w art. 12 ust. 4 ustawy wyłączone od zaliczenia do źródeł przychodów. Jeżeli zatem zawarte przez skarżącą umowy pożyczki nie przewidywały żadnego oprocentowania od skarżącej i faktycznie nie zapłaciła ona pożyczkodawcom żadnych odsetek jako ekwiwalentu za korzystanie z ich kapitału, to zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych skarżąca uzyskała nieodpłatne świadczenie będące przychodem podatkowym. Dodać trzeba, że w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych brak uregulowań dotyczących kwalifikacji przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w zależności od tego, z jakim rodzajem działalności miało ono związek, tj. działalnością bieżącą czy też działalnością inwestycyjną. Nie ma również możliwości zaliczenia takich przychodów do przychodów podlegających opodatkowaniu w innych okresach, niż te, w których one faktycznie wystąpiły. Podatkowotwórczy jest sam fakt nieodpłatnego dysponowania obcymi środkami pieniężnymi, bez względu na to, czy są one rzeczywiście wykorzystywane oraz bez względu na to, jaki jest cel ich wykorzystania. Zgodnie z art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wartość nieodpłatnych świadczeń, jeżeli ich przedmiotem nie są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia, nie są to usługi zakupione, ani też ich przedmiotem nie jest udostępnienie lokalu, ustala się na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 1999 r. (I SA/Kr 509/98, B. Dauter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podatkowych, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2006, teza 32 do art. 12, s. 191-192) jeżeli umowa pożyczki nie przewiduje żadnego oprocentowania i jej beneficjent faktycznie nie płaci żadnych odsetek, tym samym uzyskuje przychód w wysokości odsetek bankowych, które zapłaciłby bankowi zaciągając pożyczkę. Przyjmując zatem do określenia wartości nieodpłatnych świadczeń, otrzymanych przez skarżącą, koszt kredytu w wysokości otrzymanej nieoprocentowanej pożyczki, jaki skarżąca musiałaby ponieść na lokalnym rynku bankowym, organy podatkowe wielkość tę ustaliły zgodnie z zasadami przewidzianymi w cytowanym przepisie. Przyjęcie za podstawę wyliczeń wielkości stóp procentowych dla kredytów złotówkowych stosowanych w 2002 r. przez Bank Zachodni WBK Oddział w P., to jest przez bank, w którym swoje środki pieniężne lokowała skarżąca, było więc prawidłowe i uzasadnione. Organ podatkowy ustalił bowiem tę wartość możliwie dokładnie konkretyzując w zapytaniu skierowanym do banku (k. 91 akt podatkowych) rodzaj kredytu i cechy kredytobiorcy, adekwatnie do rzeczywistej sytuacji i skarżącej oraz cech udzielonej jej nieoprocentowanej pożyczki. Bank podał zatem wielkość oprocentowania kredytu obrotowego, złotówkowego, dla małych firm. Odpowiada to cechom nieoprocentowanych pożyczek otrzymanych przez skarżącą. Zawarte ze skarżącą umowy nieoprocentowanych pożyczek nie określały bowiem przeznaczenia pożyczanych środków, skarżąca mogła zatem dysponować nimi swobodnie, co jest charakterystyczne dla kredytów obrotowych. Skarżąca otrzymała pożyczki w złotówkach i niewątpliwie może być zaliczona do kategorii małych firm. Taki sposób ustalania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia nie oznacza, iż przychód ten stanowi kategorię tożsamą z odsetkami, o których mowa w powołanym przez skarżącą art. 16 ust. 1 pkt 12 ustawy. W przypadku bowiem nieodpłatnego świadczenia w postaci nieoprocentowanej pożyczki cena kredytu udzielonego przez bank (stopa oprocentowania kredytu) stanowi tylko właściwy dla istoty tego świadczenia, stosownie do art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy, miernik uzyskanego z tego tytułu przychodu. Nie są to natomiast odsetki, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 12 pkt 12 ustawy, wynikające z faktycznie zawartych umów pożyczek (kredytów), na mocy których pożyczkodawca zobowiązał się udostępnić określone środki za wyznaczoną w tych umowach cenę, uzyskując z tego tytułu przychód. Rozważania skarżącej na temat hipotetycznych skutków udzielenia jej pożyczek oprocentowanych w miejsce nieoprocentowanych, nie mają znaczenia dla sprawy. W prawie podatkowym podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony stan faktyczny, który w niniejszej sprawie jest bezsporny. Udziałowcy udzielili bowiem skarżącej pożyczek bez oprocentowania, a zatem skarżąca niewątpliwie uzyskała nieodpłatne świadczenie. W sytuacji natomiast, gdyby pożyczki te były oprocentowane, podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego byłaby zasadniczo odmienna, z określonymi konsekwencjami dla rozliczenia podatkowego skarżącej. Kwestionowanie poczynionych przez organy podatkowe ustaleń dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego nie może być skuteczne w sytuacji, gdy skarżąca na etapie postępowania podatkowego ani nie podnosiła żadnych argumentów przeciwko tym ustaleniom, ani też nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych dotyczących omawianych okoliczności. Również podane w skardze twierdzenie o możliwej innej wysokości stóp procentowych od kredytów (zarówno wyższej, jak i niższej od zastosowanej przez organy podatkowe) nie zostało poparte żadnym dowodem. Wypada zatem zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że wyrażony w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a spoczywający na organach podatkowych, obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, nie może prowadzić do obarczenia tych organów obowiązkiem poszukiwania dowodów na poparcie takich twierdzeń strony, których strona ta na tym etapie postępowania w ogóle nie artykułuje. Z materiału dowodowego w sprawie nie wynika zresztą, ażeby skarżąca przedłożyła dokumenty, które nie były badane przez organy podatkowe. Również w skardze nie wskazała, jakie dokumenty, jej zdaniem, nie zostały rozpatrzone. Ustosunkowując się więc do zarzutów dotyczących naruszenia art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a w szczególności nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 121 § 1 tej ustawy przez rozstrzyganie na niekorzyść strony wszelkich niejasności i wątpliwości dotyczących oceny stanu faktycznego, Sąd stwierdza, że zarzuty te są bezpodstawne. Nie dopatrzył się Sąd także naruszenia przez organy podatkowe wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interes podatnika i Skarbu Państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2006 r., I FSK 401/05, w: S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2007, teza 1 do art. 121, s. 494). W rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe było, zdaniem Sądu, staranne i merytorycznie poprawne. Wobec nie zgłaszania przez stronę tego postępowania wniosków dowodowych organy podatkowe nie miały okazji do tych ewentualnych wniosków odnieść się merytorycznie. W sprawie nie wystąpiły także, wbrew sugestiom skarżącej, materialnoprawne wątpliwości. Zagadnienie opodatkowania nieodpłatnych świadczeń doczekało się wszechstronnego omówienia w literaturze przedmiotu (por. G. Dźwigała, w: G. Dźwigała i inni, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz,Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2007, tezy 7-8 do art. 12 i powołana tam literatura, s. 179-181), jak również było przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych (por. B. Dauter (red.), op. cit, tezy: 10-32, s. 173-192). Zakwalifikowanie jako przychodu podatkowego w postaci nieodpłatnego świadczenia korzyści uzyskanej z nieoprocentowanej pożyczki, jak również rozpoznanie momentu uzyskania tej korzyści jako przychodu podatkowego, rzeczywistych wątpliwości materialnoprawnych budzić nie powinno. Na koniec, odnosząc się do wątpliwości skarżącej co do zakwalifikowania jako przychodów w postaci otrzymanych pieniędzy naliczonych i przekazanych przez bank odsetek z tytułu ulokowania środków pieniężnych na rachunku bankowym, Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami są – między innymi – otrzymane pieniądze. Skarżąca pieniądze z tytułu odsetek bankowych otrzymała w momencie uznania jej rachunku bankowego sumą odsetek, co nastąpiło w roku 2002, toteż zwiększenie przychodów skarżącej za ten rok o tę kwotę jest prawidłowe. W konkluzji Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że Sąd nie dopatrzył się określonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji. Prowadzi to do oddalenia skargi na podstawie art. 151 tego Prawa.