I SA/Op 361/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 lipca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 lipca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] ze wskazaniem na poważne skutki finansowe wiążące się z wykonaniem tej decyzji. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu skarżący, z powołaniem się na art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosił o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji przez sąd. Obydwa wnioski uzasadnił tym, że jego sytuacja majątkowa jest nie najlepsza, wobec czego wplata kwoty 24.939 zł będzie stanowiła tak duże obciążenie, że może spowodować utratę płynności finansowej. Na dowód przedłożył wynik finansowy firmy "A" Usługi Transportowe w postaci księgi przychodów i rozchodów za I półrocze 2011 r., który w jego ocenie, w zestawieniu z wysokością podatku ustalonego zaskarżoną decyzją, doprowadzi do upadłości przedsiębiorstwa. Zaznaczył nadto, iż małżonek (winno być: małżonka) również otrzymała decyzję ustalającą wymiar tego samego podatku w tożsamej kwocie. W istocie zatem budżet domowy rodziny skarżącego zostanie obciążony kwotą 49.878 zł. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż skierowany doń wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oparty na treści art. 61 § 2 p.p.s.a. został rozpatrzony postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2011 r., w którym odmówiono wstrzymania wykonania (kserokopię tego postanowienia dołączono do akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 par. 3 zdanie drugie p.p.s.a.), brak było przeszkód do rozpoznania wniosku przez Sąd, pomimo wydania negatywnego dla strony rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy (postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011r.). Jeśli chodzi o pierwszą z określonych w powołanym przepisie przesłanek, to chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno natury prawnej, jak i faktycznej, a ich rodzaj i zakres wystąpienia musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Wystąpienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek musi być w dostateczny sposób wykazane. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu powołanych wyżej przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków narzucają konieczność ich konkretyzacji poprzez przytoczenie przez wnioskodawcę odpowiedniej argumentacji, względnie, gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Zatem ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym (por. postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). Dokonując analizy przedstawionych w uzasadnieniu wniosku argumentów Sąd wskazuje, iż ograniczyły się one jedynie do stwierdzenia, iż sytuacja finansowa skarżącego nie jest najlepsza, a obowiązek zapłaty kwoty ok. 25.000 zł może spowodować utratę płynności finansowej i doprowadzić do upadłości jego firmy. Jednakże dołączony na poparcie tych twierdzeń dokument nazwany wynikiem finansowym za I półrocze 2011 r. nie obrazuje w wystarczający sposób sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny, nie wynika bowiem z niego, jaki jest jego (iżony) stan majątkowy, sytuacja rodzinna, stan rachunków bankowych, źródła utrzymania żony skarżącego czy też inne okoliczności rzutujące na ocenę, czy uzasadnione byłoby przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej. W tym zakresie skarżący poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, iż jego sytuacja majątkowa nie jest najlepsza. W uzasadnieniu wniosku nie wskazano, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo ogólne powołanie się na trudną sytuację majątkową i zagrożenie utratą płynności finansowej a nawet upadłością firmy nie może być uznane za wystarczające uprawdopodobnienie okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek, na podstawie których Sąd mógłby uwzględnić wniosek. Do wniosku nie dołączono - poza zestawieniem danych z podatkowej księgi przychodów i rozchodów - żadnych dokumentów źródłowych, które zobrazowałyby szczegółowo aktualną sytuację majątkową skarżącego; nie znajdują się one również w dołączonych aktach administracyjnych ani w aktach sądowych. Podkreślić też należy, iż samo zagrożenie przymusowym wyegzekwowaniem zobowiązania nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wyegzekwowana kwota pieniężna w razie uznania niezasadności wydanej decyzji będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego w ten sposób świadczenia (por. postanowienie NSA z dnia 23.03.2011 r. sygn. akt II FSK 489/11).. Skoro zatem przesłanki zastosowania art. 61 par. 3 p.p.s.a. nie zostały przez wnioskodawcę wykazane, należało odmówić uwzględnienia wniosku.