I SA/Op 363/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 4 czerwca 2009 r. nr 380000-IPAX-9116-26/09/JZ w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące kwiecień-lipiec 2003 r. postanawia: o d d a l i ć w n i o s e k Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 4 czerwca 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące kwiecień-lipiec 2003 r. skarżący wniósł o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu. Na uzasadnienie tego wniosku podał, że prowadzone czynności egzekucyjne paraliżują funkcjonowanie jego przedsiębiorstwa. Ponieważ wniosek nie zawierał wskazania podstawy prawnej i nie uzasadniał podstawy faktycznej żądania, skarżący zarządzeniem Sądu z dnia 19 sierpnia 2009 r. doręczonym mu w dniu 25 sierpnia 2009 r. został zobowiązany do sprecyzowania, w terminie 7 dnia od daty doręczenia, okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz dowodów na ich poparcie, w tym deklaracji podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., wykazu środków trwałych, zestawienia rachunków bankowych oraz ich sald, a nadto do sprecyzowania, na czym dokładnie polega niemożność funkcjonowania jego przedsiębiorstwa. Na wypadek niewykonania tego zarządzenia zastrzeżono rygor w postaci rozpoznania wniosku w oparciu o dotychczasową treść. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący zarządzenia Sądu nie wykonał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Jak stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] po przekazaniu sądowi skargi sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym w tej sprawie zastosowania). Jak wyżej przytoczono, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że czynności egzekucyjne paraliżują funkcjonowanie jego przedsiębiorstwa, co jednak bliżej nie zostało uzasadnione. Skarżący na wezwanie Sądu wzywające do uzupełnienia podstawy faktycznej i prawnej żądania nie zareagował. W tym stanie rzeczy nie można ocenić, czy podstawy prawnej wniosku skarżący upatruje w niebezpieczeństwie wyrządzenia mu znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei wobec braku przybliżenia okoliczności faktycznych będących podstawą żądania, wykluczona jest możliwość oceny jego merytorycznej zasadności w aspekcie opisanych powyżej ustawowych przesłanek. Aby ocenić, czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, Sąd musi mieć wiedzę o konkretnych okolicznościach i zdarzeniach. Obowiązek ich wskazania oraz przytoczenia odpowiedniej argumentacji, ze wskazaniem dowodów, obciąża wnioskodawcę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FZ 156/08: "Konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a." Pomijając fakt, iż orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, (sąd może, ale nie musi przychylić się do wniosku), to należy podkreślić, iż wniosek taki winien zawierać wskazanie przesłanek, na których winno zostać oparte orzeczenie o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji. Poglądy orzecznicze w tej materii są jednolite. Brak uzasadnienia i udowodnienia istnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a." stanowi podstawę do oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji (co znalazło swój wyraz min. w postanowieniach NSA w Warszawie: z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, oraz z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OZ 281/08) Sąd nie jest zobligowany do działania za stronę i doszukiwania się przesłanek do pozytywnego rozpoznania wniosku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie I OZ 210/08: "To strona obligowana jest do zawarcia we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności uzasadnienia, w którym winna wskazać na okoliczności uprawdopodobniające zaistnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a." Choć zatem udzielenie ochrony tymczasowej jest oparte o zasadę skargowości, to jednak sam wniosek, niezawierajacy uzasadnienia podstaw faktycznych i prawnych nie jest wystarczający dla rozstrzygnięcia, gdy równocześnie żadnych informacji w tym względzie nie zawierają akta administracyjne. Podstawy wstrzymania wykonania nie stanowi co do zasady możliwość jego wyegzekwowania. Z istoty należności pieniężnych wynika, że nawet jeśli zostałyby wyegzekwowane, mogą być zwrócone (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 114/09). Natomiast okoliczność niezgodności decyzji z prawem nie może mieć znaczenia w postępowaniu wpadkowym o udzielenie ochrony tymczasowej, gdyż po pierwsze nie jest to przesłanka wynikająca z brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a, a po drugie – ocena zgodności decyzji z prawem będzie przedmiotem odrębnej oceny Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28.04.2005 r. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Z przedstawionych powyżej przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek należało oddalić.