I SA/Op 363/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r., Nr XXXV/376/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej W. O. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W. O. [dalej: skarżący, strona], pismem 31 marca 2025 r. wniósł skargę na uchwałę Nr XXXV/376/2006 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy Grodków (Dz.Urz.Woj.Op. z 2006 r. Nr 92, poz. 2727 ze zm.) [dalej: plan miejscowy]. W odpowiedzi na skargę Gmina Grodków [dalej: organ] wniosła o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność, to jest wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) [dalej: ppsa]. Organ wskazał, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu toczyła się już sprawa ze skargi W. O. na powyższą uchwałę, zakończona prawomocnym wyrokiem z 12 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 123/13, oddalającym skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie zaistniała druga z wyżej wymienionych przesłanek. O prawomocnym osądzeniu sprawy (res iudicata, powaga rzeczy osądzonej) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można zatem w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Istotne w sprawie jest również to, że skargi wywodzone na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.) [dalej: usg] Sąd rozpoznaje w granicach naruszenia indywidualnego interesu prawnego strony skarżącej. Stosownie natomiast do art. 101 ust. 2 usg nie można wnieść skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli w kwestii zgodności tej uchwały z prawem orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Mamy wówczas do czynienia ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej. Powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi art. 101 ust. 2 usg, oznacza, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej (postanowienie NSA z 24 września 2024 r., sygn. akt II OZ 449/24). Przedmiotem niniejszej skargi jest uchwała Nr XXXV/376/2006 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy Grodków. Jest to kolejna skarga strony na tę uchwałę, która została zaskarżona w tej samej części, to jest dotyczącej działek o numerach ewidencyjnych a i b w obrębie W. Wcześniejsza skarga z 8 lutego 2013 r. została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Op 123/13 i rozpoznana prawomocnym wyrokiem Sądu z 12 listopada 2013 r. W obu sprawach zachodzi więc tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą tej samej uchwały zaskarżonej w tym samym zakresie. Nie ma również wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej, bowiem skargi w obu tych sprawach wniosła ta sama osoba – W. O. Z tych powodów uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną mogłoby doprowadzić do wydania dwóch wyroków w tej samej sprawie, z których późniejszy naruszałby zasadę res iudicata. W związku z powyższym, wcześniejsze wniesienie skargi w sprawie II SA/Op 123/13 i okoliczność, że sprawa ta została prawomocnie osądzona, powodują, że niniejsza skarga w tym samym przedmiocie podlega odrzuceniu. Ocenie powyższej nie przeczy fakt, że strona przed wniesieniem skargi ponowiła wezwanie do usunięcia przez organ naruszenia prawa, co uczyniła pismem z 12 lutego 2025 r. Pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało natomiast zawarte już w piśmie z 21 grudnia 2012 r. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko jeden raz, to skarga - wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa - podlega odrzuceniu. Należy też podkreślić, że pierwsza skarga strony zawierała wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w całości i w takim też zakresie sprawa sądowoadministracyjna została rozpoznana. Druga skarga strony zawiera wniosek o stwierdzenie nieważności jedynie wybranych przepisów planu miejscowego, została zatem sformułowana w węższym zakresie, co istotne w sprawie - zawierającym się w zakresie zaskarżenia skargi pierwszej i równocześnie w odniesieniu do tych samych działek gruntu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że sprawa objęta obecną skargą strony jest tożsama ze sprawą ze skargi strony o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Grodkowie z 27 września 2006 r., Nr XXXV/376/2006, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy Grodków, wywiedzionej w roku 2013, prawomocnie zakończoną wyrokiem Sądu 12 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 123/13. Nie budzi wątpliwości, że pomiędzy przywołanymi skargami zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak i tożsamość przedmiotowa. W obu bowiem skargach skarżący domagał się stwierdzenia nieważności tego samego aktu prawa miejscowego, w zakresie tych samych działek, których jest właścicielem i w związku z zagospodarowaniem których wywodził swój interes prawny. W tym zakresie Sąd oceniając skargę w wyroku z 12 listopada 2013 r. skargę oddalił. Oznacza to, że kwestia legalności przeznaczenia i zagospodarowania działek skarżącego w zaskarżonym planie miejscowym została już prawomocnie przesądzona. To zaś oznacza, że istnienie prawomocnego wyroku wydanego w sprawie o sygnaturze akt II SA/Op 123/13, którym oddalono skargę kwestionującą zaskarżoną obecnie uchwałę, tworzy stan powagi rzeczy osądzonej i czyni złożoną w tej sprawie skargę niedopuszczalną, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie kwoty 300 zł, uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi, co uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, obligujący Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.