II SA/Op 123/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi W. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r., Nr XXXV/376/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowego stanowi skarga W. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r., Nr XXXV/376/2006, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy Grodków. Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Grodkowie podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej również ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z uchwłami Rady Miejskiej w Grodkowie Nr XX/213/05 z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie przystapienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy Grodków oraz Nr XXX/343/06 z dnia 10 maja 206 r. w sprawie wyłączenia z ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta Grodków i niektórych miejscowości Gminy Grodków, granic wybranych terenów zamkniętych, po zbadaniu zgodności planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Grodków. Do części tekstowej planu załączony został m.in. rysunek planu w skali 1:2000 i 1:5000. Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r., skierowanym do Rady Miejskiej w Grodkowie, które wpłynęło do organu 3 stycznia 2013 r., W. O. wezwał Radę Miejską w Grodkowie do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr XXXV/376/2006 z dnia 27 września 2016 r. Kwestionowanej uchwale zarzucił podjęcie jej w sposób niezgodny z procedurami przewidzianymi ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to: brak uchwały o zgodności planu ze studium, istotnymi odstępstwami planu od ustaleń studium poprzez przyjęcie w planie dopuszczalności lokalizacji elektrowni wiatrowych, sporządzenia mapki do planu w nienormatywnej skali, pominięcie wymogu uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych, które stanowią użytki rolne klasy I-III. Zarzucił nadto kwestionowanej uchwale naruszenie jego interesu prawnego, poprzez obniżenie wartości jego nieruchomości, negatywne oddziaływanie posadowionych nieopodal jego nieruchomości elektrowni, przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, infradźwięków, promieniowania elektromagnetycznego, występowania efektów migotania cieni, refleksów światła oraz negatywnego wpływu na urodzaj. Uchwałą z dnia 6 lutego 2013 r., Nr XXVI/223/13 Rada Miejska w Grodkowie, stwierdziła, że kwestionowana przez skarżącego uchwała z dnia 27 września 2006 r. nie zawiera wad prawnych, ani nie narusza interesu prawnego, a podniesione w wezwaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. Burmistrz Grodkowa poinformował skarżącego, że jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostanie rozpoznane na sesji Rady Miejskiej w dniu 6 lutego 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wniesionej za pośrednictwem organu w dniu 12 lutego 2013 r. W. O. domagał się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r., Nr XXXV/376/06 oraz zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie przepisów: I. art. 20 ust. 1. w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie w jakim organ nie uwzględnił postanowień studium w trakcie sporządzania planu, a to m.in. w zakresie w jakim studium nie przewiduje przeznaczenia terenów gminy pod budowę elektrowni wiatrowych, zaś plan nie może odbiegać od założeń politycznych przeznaczenia terenu wyartykułowanych w zapisach studium; II. art. 14 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu winna wyłącznie określać granice planu, gdy tymczasem uchwała z dnia 23 lutego 2005 r., Nr XX/213/05 określa również cel i zakres podjęcia uchwały, a nadto w zakresie w jakim nie określa granic projektowanego planu odwołując się do innych aktów normatywnych, III. art. 20 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim organ nie stwierdził zgodności projektu planu ze studium przed jego uchwaleniem, IV. art. 14 ust. 3 ustawy - w zakresie w jakim organ nie objął planem całego obszaru studium, V. art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy - w zakresie w jakim plan nie zawiera obowiązkowych takich jak określenie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy, wskaźników powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów, granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemi, jak również szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy; VI. art. 16 ust. 1 ustawy w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 164, poz. 1587), dalej: rozporządzenie, w zakresie w jakim organ dopuścił się sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w skali 1:2000 oraz 1:5000, gdy normatywnie dopuszczona jest skala 1:1000; VII. art. 16 ust 1 ustawy - w zakresie w jakim organ dopuścił się sporządzenia planu - mapy stanowiącej załącznik do planu nie wykorzystując w tym celu urzędowych kopii map zasadniczych czy też map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; VIII. § 3 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan w sposób nieprecyzyjny (niezgodny z granicami określonymi w załączniku graficznym oraz poprzez odwołanie się do innego dokumentu) opisuje granice projektowanego planu; IX. art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego; X. § 9 ust 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne barwne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, aniżeli należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia, XI. § 9 ust. 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego aniżeli określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r., XII. § 10 ust. 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, nie były aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, XIII. art. 15 ust. 1 ustawy w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy w zw. z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XLVIII/505/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego - w zakresie w jakim ww. plan zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego zakazuje lokalizowania elektrowni wiatrowych na obszarze objętym inkryminowaną uchwała (str. 118), jak i w zakresie w jakim plan pozostaje w sprzeczności co do wskazanych w uchwale nr XLVIII/505/2010 (str. 123) odległości od najbliższych zabudowań, XIV. § 10 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, nie były aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu, XV. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy - w zakresie w jakim prognoza skutków finansowych uchwalenia planu sporządzona została przez osobę nie będącą rzeczoznawcą majątkowym, XVI. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 17 pkt 6c ustawy - w zakresie w jakim organ nie pozyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; XVII. art. 41 ust 2 ustawy o ochronie środowiska (obecny art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. nr 199, poz. 1227, ze zm.), dalej: ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie w jakim przedstawiony dokument nie spełnia ustawowych wymogów, a w szczególności nie zawiera rzetelnego opisu szaty roślinnej i informacji ilościowych, rzetelnej inwentaryzacji świata zwierzęcego uzyskanej w ramach monitoringu przedrealizacyjnego (...); XVIII. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP - w zakresie w jakim organ naruszył konstytucyjne prawo własności skarżącego; XIX. § 7 pkt 4 rozporządzenia - w zakresie w jakim rysunek nie zawiera oznaczenia granic administracyjnych oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia, XX. § 12 pkt 19 rozporządzenia - w zakresie w jakim dokumentacja prac planistycznych nie zawiera uchwały o uchwaleniu planu wraz z załącznikami i uzasadnieniem, XXI. art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy w zw. z Dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE L.02.189.12) poprzez nie respektowanie powołanych przepisów prawa, nakazujących uwzględnienie wymagań ochrony zdrowia mieszkańców miejscowości, XXII. art. 6 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska w zakresie, w jakim organ naruszył normatywny nakaz kierowania się przezornością i podejmowania wszelkich koniecznych środków zapobiegawczych w celu zapobieżenia zagrożeniu dla życia i zdrowia ludzi i ochrony środowiska naturalnego; XXIII. § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 908) - w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenie definicji aktów normatywnych rangi ustawy. W obszernym uzasadnieniu skarżący dowodził, iż w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały z naruszeniem ww. przepisów doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Wskazał, że grunty rolne stanowiące jego własność położone są w bezpośrednim obrębie oddziaływania projektowanych elektrowni. Zaprojektowanie elektrowni w odległości ok. 50 m od domostwa skarżącego i o ok. 250 m od jego gospodarstwa rolnego spowoduje, że narażony zostanie na emisje ponad przeciętną miarę hałasu pracujących turbin, pól elektromagnetycznych, efektu stroboskopowego oraz na promieniowanie niejonizujące. Zauważył, iż przewidziana planem budowa elektrowni wiatrowych w tak bliskiej odległości siedlisk ludzkich stanowi zagrożenie dla ich zdrowia i życia. Nadto - według jego oceny – uchwalenie planu spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego wskutek pozbawienia ich waloru kulturowo-turystycznego, a ponadto ograniczy swobodę ich dotychczasowego użytkowania. Podkreślał, że organ pomimo ustawowego obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolne nie wystąpił w tym zakresie o zgodę Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, co skutkowało naruszeniem interesu prawnego właścicieli gruntów. Zamieszczenie zaś w § 6 pkt 1 lit c planu zapisu, że odległość pomiędzy obiektami budowlanymi, a zewnętrznymi krawędziami jezdni nie mogą być mniejsze niż 30 m oznacza, że śmigła elektrowni wiatrowych o rozpiętości 50 m będą poruszały się bezpośrednio nad jezdnią, co może stanowić poważne zagrożenie dla pojazdów. Uzasadniając zarzut niezgodności postanowień planu z postanowieniami studium stwierdził, że zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności rozwiązań ze studium. Stopień związania planu studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. W przedmiotowej sprawie studium w ogóle nie przewidywało możliwości budowy elektrowni wiatrowych, a zatem ujęcie tego kierunku rozwoju infrastruktury w planie stanowi niezgodność z ustaleniami studium. Nadto Rada Miejska Grodkowa nie dokonała czynności stwierdzenia zgodności projektu planu ze studium, jako warunku koniecznego do podjęcia uchwały w sprawie planu, w osobnym głosowaniu rady gminy. Uzasadniając zarzut dotyczący zapisów planu zaakcentował naruszenie § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenia definicji aktów normatywnych rangi ustaw. Zauważył, że mapa planu nie została sporządzona w normatywnie przewidzianej skali 1:1000, a w skali 1:2000 i 1:5000, pomimo że z planu, jak i z uzasadnienia nie wynikało, aby zaistniały szczególne okoliczności powodujące konieczność sporządzania planu w przyjętej przez organ skali. Zarzucił brak określenia w planie zasad i warunków przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości, a znaczenia przepisów prawa miejscowego nie można domniemywać. Bez uszczegółowienia planem zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości nie jest w ogóle możliwe przeprowadzenie takiej procedury. Wskazując na powyższe uznał, ze skoro zaskarżona uchwała nie zawiera obligatoryjnego elementu, jakim są zasady scalania i podziału nieruchomości, to zaistniały podstawy do zastosowania w sprawie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżącego, również naruszenie przez organ przy sporządzaniu projektu rysunku planu miejscowego § 9 ust. 2 rozporządzenia, poprzez brak zastosowania podstawowych jednobarwnych oznaczeń graficznych dotyczących granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Gmina Grodków wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W pierwszej kolejności organ zauważył, że złożenie skargi było przedwczesne, gdyż zarzuty skargi nie dotyczą odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa, a wyartykułowane zarzuty nie były uprzednio przedstawione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 15 ustawy wskazała, że w chwili uchwalania planu nie była planowana budowa jakichkolwiek elektrowni wiatrowych, obowiązujące zaś studium nie zawierało zakazów w zakresie lokowania inwestycji. Zgodność planu ze studium w tym zakresie została zbadana związku z dopuszczeniem lokowania urządzeń infrastruktury technicznej, jakimi niewątpliwie są urządzenia do wytwarzania i przesyłu energii elektrycznej. Wskazując na zmianę przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonanym ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 155, poz. 1034), stwierdził, że stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy studia i plany zachowują moc i okoliczność ta nie może pozostać obojętna dla dokonywanej w niniejszej sprawie oceny. Podkreśliła nadto, że zgodność zapisów planu ze studium została stwierdzona w preambule uchwały, a zatem i ten zarzut skargi jest bezpodstawny. Argumentowała, że zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu i uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia, a Burmistrz Grodkowa rozpatrzył wszystkie złożone wnioski. Za niezrozumiały i bezpodstawny uznała Gmina zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 ustawy, tym bardziej, że jego podstawa nie został uzasadniona w treści samej skargi. Zaznaczyła jednak, że ze względów praktyczny nie jest możliwe objęcie planem wszystkich obszarów przewidzianych w studium do zamiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż Gmina zazwyczaj nie posiada środków dla stworzenia warunków do rozwoju zabudowy dla całego obszaru. W podobny sposób organ ocenił zarzut naruszenia paragrafu 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż brak w tym zakresie uzasadnienia, a także z uwagi na to, że art. 2 ust. 2 tekstu uchwały zawiera precyzyjne określone załączniki. Za bezzasadne uznała Gmina zastrzeżenia dotyczące nienormatywnej skali map, gdyż plan opracowany został w skali 1:5000 dla terenów niezainwestowanych oraz w skali 1:2000 dla terenów zainwestowanych wsi, a więc w skalach dopuszczonych w ustawie. Nie sposób pominąć tego, że zaskarżona uchwała dotyczyła 16 miejscowości, a powierzchnia objęta planem wynosiła 15106,9307 ha, co stanowi 54,99 % całości obszaru wiejskiego Gminy Grodków, a zatem dotyczyła znacznego obszaru. Za nietrafiony został uznany zarzut skargi dotyczący nieskorzystania przez organy z "mapki" stanowiącej załącznik do planu, gdyż mapy pozyskano poprzez zakup właściwych, aktualnych podkładów z Powiatowego Ośrodka Geodezyjno-Kartograficznego w Brzegu. W ocenie organu, niezasadny jest także zarzut naruszenia § 7 pkt 4 rozporządzenia w zakresie, w jakim rysunek nie zawiera oznaczenia granic administracyjnych oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania, gdyż na rysunku planu zostały określone granice opracowania planu, natomiast rysunki planów dla poszczególnych miejscowości posiadają granice zainwestowania urbanistycznego wsi, która w całości mieści się w granicach opracowania planu. Linie rozgraniczające na rysunkach planu oraz w treści uchwały zostały zdefiniowane w § 2 ust. 2 pkt 1. Brak jest także podstaw do przyjęcia za słuszny zarzutu dotyczącego naruszenia § 9 pkt 1 ww. rozporządzenia, w zakresie w jakim w projekcie rysunku zastosowano inne oznaczenia graficzne, barwne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, aniżeli przewidziane w rozporządzeniu. Rozporządzenie dopuszcza, w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, stosowanie uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych, literowych i cyfrowych. Takie mieszane oznaczenia zostały zastosowane dla terenów RU (tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych) i RM (tereny zabudowy zagrodowej). Mieszane oznaczenia są powszechnie stosowane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia terenów o mieszanych funkcjach, przy czym jedna funkcja nie jest wydzielona liniami rozgraniczającymi do innej funkcji na terenie o przeznaczeniu mieszanym. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku obowiązkowych informacji co do parametrów dot. działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości podała, że § 13 uchwały zawiera takie ustalenia. Nadto zauważył, że zaskarżona uchwała podjęta została w 2006 r., a zatem przed nowelizacją ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r., która zmieniła zakres obowiązkowy i wymogi projektu i stąd też zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Podobnie oceniła zarzut naruszenia § 9 pkt 2 rozporządzenia (w projekcie rysunku planu zastosowano inne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego, aniżeli określone w Polskiej Normie PN-B-OI026 z dnia 7 lipca 2002 r., a to w zakresie oznaczenia obszaru objętego opracowaniem oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu) oraz § 10 pkt 1 rozporządzenia (materiały planistyczne nie były aktualne na dzień przekazania projektu do opiniowania i uzgodnienia), gdyż skarżący nie wskazał, które granice i linie regulacyjne są niezgodne z normą, ani też nie podał co świadczy o nieaktualności materiałów planistycznych. Brak uzasadnienia tych zarzutów skargi nie pozwala na merytoryczne odniesienie się do nich. W zakresie zarzutu skargi związanego z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego Nr XLVIII/505/2010, skonstatowała, iż w 2006 r. trudno było przewidzieć, że Sejmik sformułuje w 2010 r. takie wymagania w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego sporządzenia prognozy skutków finansowych uchwalenia planu przez osobę nie będącą rzeczoznawcą majątkowym Gmina odnotowała, że w przepisach prawa nie ma wprost ustanowionego wymogu, że ww. prognozę winien wykonać rzeczoznawca majątkowy. Także zarzut skargi związany z brakiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne został przez Gminę uznany za bezzasadny. Gmina zaznaczyła, że uzyskanie zgody nie jest wymagane jeśli zwarta powierzchnia użytków rolnych przewidziana do przeznaczenia na cele rolnicze pod poszczególne wiatraki i drogi dojazdowe nie przekracza powierzchni 0,5 ha. Kryterium obszarowe odnosi się zaś jedynie do działki, która ma zmienić swoje przeznaczenie bez wliczania w to obszaru, z którego została uprzednio wydzielona. Zdaniem Gminy, chybiony jest także zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska. Na etapie opracowywania planu sporządzona została prognoza oddziaływania na środowisko i była ona poddana wymogom wynikającym z właściwych przepisów, m.in. została zaopiniowana i uzgodniona przez właściwe organy, a także wyłożona do publicznego wglądu. Procedurę z tym związaną było można skutecznie zakończyć, bowiem nie wniesiono żadnych uwag do wyłożonej do wglądu prognozy. Brak jest również podstaw do zaaprobowania zarzutu naruszenia konstytucyjnego prawa własności skarżącego, gdyż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa udziału w tworzeniu planu, a organ działał w granicach prawa. Za niezrozumiały uznała Gmina zarzut związany z nierespektowaniem normatywnego nakazu kierowania się przezornością i podejmowania wszelkich koniecznych środków, które zapobiegałyby zagrożeniu dla życia i zdrowia ludzi i ochrony środowiska naturalnego. Zdaniem organu, w momencie uchwalania planu nie była planowana lokalizacja, ani też budowa elektrowni wiatrowych i stąd też ocena poziomu hałasu nie była możliwa do przeprowadzenia. Pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Spółdzielnia [...] w [...] wniosła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. W piśmie tym wnioskodawca domagał się jednocześnie oddalenia skargi i dowodził, że skarżący nie wykazał się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały, a analiza zarzutów podniesionych w skardze winna prowadzić do uznania, że są one bezzasadne. Do wniosku dołączone zostały odpisy z ksiąg wieczystych, z których wynika, że wnioskodawca posiada grunty, które położone są na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2013 r. skarżący wniósł o oddalenie ww. wniosku (k-193 akt). Argumentował, że naruszenie interesu prawnego polega również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna (uprawnienie, możliwość prawna) nie będzie mogła być realizowana. Zdaniem skarżącego jego interes prawny został naruszony poprzez przyjęcie w planie takiego zagospodarowania terenu, które w przyszłości będzie powodować konflikty, gdyż powszechnie wiadomym jest, że turbiny wiatrowe podczas swojej technologicznej pracy powodują liczne immisje oddziaływujące nawet do 3 km od źródła immisji. Nie godził się skarżący ze stwierdzeniami wnioskodawcy, że postanowienia studium nie wykluczają możliwości lokalizacji farm wiatrowych, a tym samym wprowadzenie w planie nowego kierunku rozwoju przestrzennego gminy nie jest przekroczeniem kompetencji. Zauważał, że produkcja energii elektrycznej stanowi produkcję przemysłową. Jeżeli więc na terenie rolnym wybudowane zostaną urządzenia, które wytwarzają energię elektryczną w celu jej dalszej komercyjnej odsprzedaży, jest to działalność mieszcząca się w gałęzi gospodarczej przemysłu, a nie rolnictwa. Przeznaczenie więc terenów pod budowę farm wiatrowych na potrzeby energetyki komercyjnej narusza zapisy studium. Organ planistyczny winien wyjaśnić Sądowi jakie znaczenie powinien mieć przepis dopuszczający budowę farmy wiatrowej. Stwierdził także, powołując się na wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 466/11, że zwarty obszar projektowany należy interpretować, mając na uwadze całe projektowane przedsięwzięcie. Brak zatem zgody ministra rolnictwa na przeznaczenie na cele obszarów rolniczych, które przekraczają 0,5 ha, jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu powodującym nieważność tej uchwały. Skarżący podtrzymał także swoje stanowisko w przedmiocie sporządzenia prognozy skutków finansowych planu przez podmiot, który nie posiadał w tym zakresie stosownych kompetencji. Dokument taki może, jego zdaniem, sporządzić tylko rzeczoznawca majątkowy, a powyższe wynika z art. 174 ust. 3a pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący ustosunkował się także do wniosku o dopuszczenie Spółdzielni [...] w [...] do udziału w sprawie i stwierdził, że przepis art. 33 § 2 P.p.s.a nie ma zastosowania do postępowania dotyczącego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w tym przedmiocie nie może być traktowane jako postępowanie administracyjne zmierzające do wydania indywidualnego rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2013 r. skarżący odnosząc się do otrzymanej odpowiedzi na skargę wniósł o nieuwzględnianie podniesionych tam argumentów i zarzutów. Argumentował, że brak jest uzasadnienia do uznania turbin wiatrowych za elementy infrastruktury technicznej. Podkreślał, że elektrownie wiatrowe są lokalizowane niemalże wyłącznie na obszarach rolnych, co spowoduje wyłączenie tych terenów z produkcji rolnej. Stąd postanowienia miejscowych planów przewidujących powstanie "farm wiatrowych" nie można odczytywać, jako odnoszące się do poszczególnych elektrowni, lecz do ich zespołu. Zarzucał, że odpowiedzi na skargę winien udzielić Przewodniczący Rady Miejskiej w Grodkowie, a nie Burmistrz Grodkowa. Na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. Sąd postanowił dopuścić do udziału w postępowaniu Spółdzielnię [...] w [...]. Pismem procesowym y dnia 18 października 2013 r. skarżący wskazał, że stroną w sprawie jest Gmina Grodków. Spółdzielnia [...] w [...] w piśmie procesowym z dnia 16 października 2013 r. odniosła się do argumentacji skarżącego zawartej w pismach z dnia 20 maja 2013 r., 6 czerwca 2013 r. Podniosła, że zarzuty i argumenty tam zawarte nie zasługują na uwzględnienie oraz przeprowadziła w tym zakresie obszerny wywód. W piśmie procesowym z dnia 28 października 2013 r. skarżący ustosunkował się do stanowiska uczestnika postępowania, ponawiając argumentację zawartą w wcześniej złożonych pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei, w oparciu o regulację art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały nie dała podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594). Zgodnie z tą regulacją każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednocześnie z przepisu art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika trzydziestodniowy termin na złożenie takiej skargi, liczony od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku braku odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. W pierwszej kolejności Sąd badał dopuszczalność skargi, w szczególności, czy zostały spełnione warunki formalne do jej skutecznego złożenia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi oraz zachowanie terminu do jej wniesienia). Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że skarga dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Kompetencje do podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy określone zostały w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z nim do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jej uchwalenie następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), którego uchwalenie należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ustawy), jest zatem aktem normatywnym z zakresu administracji publicznej, a więc rozpatrzenie skargi pozostaje w kompetencji sądu administracyjnego. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07). Z art. 53 § 1 P.p.s.a. wynika trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi i ma on zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Termin ten biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Z kolei art. 53 § 2 P.p.s.a., który odnosi się do sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, statuuje sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Wniesienie rozpoznawanej skargi do Sądu poprzedzone zostało wezwaniem Rady Miejskiej w Grodkowie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez wystosowanie do organu przez skarżącego pisma z dnia 21 grudnia 2012 r. (data wpływu do organu 3 stycznia 2013 r.), okoliczności tej żadna ze stron nie kwestionuje. Zatem, zgodnie z dyspozycją przytoczonego wyżej przepisu art. 53 § 2 P.p.s.a, od tej daty rozpoczął bieg termin (trzydziesto bądź sześćdziesięcio-dniowy) do skutecznego złożenia skargi. Skarżący wnosząc skargę pismem z dnia 8 lutego 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 12 lutego 2013 r., tj. przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, zachował termin do jej wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 2 P.p.s.a. Co prawda Rada Gminy w Grodkowie udzieliła odpowiedzi na wezwanie podejmując w dniu 6 lutego 2013 r. uchwałę Nr XXVI/223/13, doręczonym stronie w dniu 11 lutego 2013 r., jednakże nastąpiło to już po złożeniu przez skarżącego skargi do Sądu. Wniesienie skargi do Sądu nie było przedwczesne, bowiem, warunkiem skutecznego jej wniesienia nie jest uzyskanie odpowiedzi właściwego organu. Pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej z dnia 21 stycznia 2013 r. ma charakter jedynie informacyjny o dacie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie odnosi się merytorycznie do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, dlatego też, jak słusznie podniósł organ, nie może być uznane za odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (podobnie NSA w postanowieniu z dnia 22 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1381/11, LEX nr 852951). Odnosząc się do legitymacji procesowej czynnej skarżącego należy zauważyć, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżając uchwałę w trybie tej regulacji trzeba więc dowieść, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Oceniając legitymację procesową skarżącej w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należało uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, skoro jej postanowienia określają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem R, na którym położne są działki nr A., B., C., D. oraz działka nr ewid. E. oznaczona symbolem MNU/1 (przeznaczenie podstawowe – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług), która posiada zgodę na przeznaczenie na cele nierolne i nieleśne (wypis z księgo wieczystej KW [...], wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r,), stanowiącego własność skarżącego. Zaskarżony akt, wprowadzając określone postanowienia w kwestii zagospodarowania nieruchomości skarżącego, niewątpliwie kształtuje przysługujące mu prawo własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego nie może jednak przesądzić o zasadności złożonej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (tak: NSA w wyroku z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, opubl. - http:www.nsa. gov. pl). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści tej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do wymaganych czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Z kolei, zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa, graficzna i inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 ustawy, przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa art. 16 ust. 1 ustawy oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 tego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołanego już wyżej. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Oznacza to, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Natomiast odnośnie naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu ustawodawca wprowadził dodatkową przesłankę - istotności tego naruszenia. Nie każde zatem naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" 6. wydanie, C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 263 i nast.). Sąd dokonując kontroli kwestionowanej uchwały, nie stwierdził naruszenia przez organ zasad sporządzania planu miejscowego i istotnych naruszeń trybu jego sporządzania, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały. Z dokumentacji planistycznej wynika, iż 23 lutego 2005 r. Rada Miejska w Grodkowie podjęła uchwałę Nr XX/213/05 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości Gminy Grodków, w tym miejscowości Wierzbnik. Uchwała zawierała w załączniku określenie obszarów objętych sporządzeniem planu. Obwieszczenie z 20 lipca 2005 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz możliwości i terminie składania wniosków zostało zamieszczone w lokalnej prasie, a także zostało przekazane sołtysom wsi Tarnów Grodkowski, Gola Grodkowska, Lubcz, Wojsław, Kolnica, Młodoszowice, Bąków, Lipowa, Przylesie Dolne, Wierzbnik, Nowa Wiś Mała, Wójtowie, Jędrzejów, Strzegów, Jeszkotle oraz Starowice Dolne w celu zamieszczenia go na wiejskiej tablicy ogłoszeń. Obwieszczenie umieszczono na tablicy ogłoszeń poszczególnych wsiach w okresie od 19 lipca 2005 r. do 22 sierpnia 2005 r. Dokonano również ogłoszenia w prasie zamieszczono w dniu 20 lipca 2005 r., oraz na stronie BIP. Termin składania wniosków określono w obwieszczeniu na dzień 20 sierpnia 2005 r. Faktu tego ogłoszenia strony nie kwestionują. Zawiadomiono ponadto na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Burmistrz Grodkowa dokonał także rozpatrzenia wniosków do planu. Sąd, mając na uwadze przepisy art. 17 pkt 1 do 3 ustawy nie stwierdził uchybień w zakresie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Zamieszczenie w paragrafie 1 pkt 2 uchwały przystąpieniu do sporządzenia planu celu w jakim podjęte zostają prace związane z uchwaleniem planu nie narusza zasad sporządzania planu, gdyż uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu jest aktem wewnętrznym, który wiążę organ poprzez zobowiązanie do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Zamieszczenie w uchwale o przystąpieniu do opracowania planu zagospodarowania celu, w jakim te czynności są podejmowane nie narusza interesu prawnego skarżącego, gdyż zapis ten nie oddziaływuje na jego sytuację prawną. Przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu Burmistrz Grodkowa, stosownie do art. 17 pkt 8 ustawy, który stanowi, że uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, uzyskał zgodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze 6,03 ha gruntów na cele nierolnicze (decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Marszałka Województwa Opolskiego). Zgodnie z art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Jednocześnie wyznacza w tym ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11 ustawy). Obwieszczenie Burmistrza Grodkowa z dnia 13 lipca 2006 r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planów zagospodarowania przestrzennego niektórych miejscowości gminy Grodków nastąpiło w dniach 24 lipca 2006 r. do 22 sierpnia 2006 r. Zawiadomienie dokonane został w prasie (NTO, Panoramie Powiatu Brzeskiego, Kurierze Brzeskim, BIP oraz tablicy ogłoszeń UM w Grodkowie i każdej z miejscowości objętej planem od 13 lipca 2006 r. do 23 sierpnia 2006 r.). W dniu 18 sierpnia 2006 r. przeprowadzona został dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w planach. Okoliczności te nie były negowane przez skarżącego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia udział czynnika społecznego w procesie sporządzania i uchwalania planu miejscowego. Na etapie wstępnym prac nad projektem planu społeczeństwo zostaje powiadomione o podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu i możliwości zgłaszania wniosków do planu. Kolejną możliwość wpływania na treść planu lokalne społeczeństwo uzyskuje w toku dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu oraz w czasie trwania wyłożenia projektu do publicznego wglądu i możliwości składania do niego uwag. Burmistrz Grodkowa dokonał także rozpatrzenia wniesionych uwag. Zdaniem Sądu, Gmina Grodków wywiązała się z powyższych obowiązków. Badając akta sprawy Sąd uznał, że czynności podejmowane przez Burmistrza, o których mowa w art. 17 ustawy, zostały w pełni udokumentowane, w zakresie określonym w § 12 rozporządzenia i nie naruszały prawa. Oceniając zaskarżoną uchwałę należy podkreślić, że Rada Miejska w Grodkowie dokonała stwierdzenia zgodności przepisów projektu miejscowego planu ze studium, a więc spełniła wymóg określony w art. 20 ustawy. Stosownie do tego przepisu, w brzmieniu obwiązującym w dniu wydania przedmiotowej uchwały, rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wymóg podjęcia przez radę gminy uchwały o zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, określony w art. 20 ust. 1 ustawy, zostaje spełniony zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak również wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium podjęta zostanie w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie podnosi się również, że art. 20 ust. 1 ustawy wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, wówczas gdy rada gminy ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan. Natomiast, gdyby nawet przyjąć, że rada gminy narusza normę art. 20 ust. 1 ustawy stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie w poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, powodujące konieczność stwierdzenia nieważności podjętego planu. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia zarówno dyspozycja art. 10 ust. 1 ustawy nieprzewidująca wprost obowiązku podejmowania odrębnej uchwały w analizowanej kwestii, jak i restrykcyjny charakter regulacji art. 28 ustawy, zastrzeżonej do przypadków najcięższych naruszeń prawa przy sporządzaniu projektu planu (por. wyroki NSA: z 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1679/11; z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 776/11; z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1875/10). W rozpoznawanej sprawie Rada Miejska w Grodkowie, realizując wymóg z art. 20 ust. 1 ustawy, stwierdziła zgodność ustaleń planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Grodków w części wstępnej uchwały z dnia 27 września 2006 r., po wskazaniu przepisów stanowiących podstawę jej wydania. Tym samym zarzut skarżącego dotyczący niedokonania oceny zgodności planu ze studium nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W związku z zarzutami skargi wskazać należy, że określona w art. 20 ustawy zgodność planu nie może być traktowana jako zgodność dosłowna, gdyż pozbawiłoby to sensu istnienia dwóch odrębnych aktów planistycznych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest odmiennym aktem od miejscowego planu, tworzonym na podstawie innej procedury, o charakterze bardziej ogólnym od planu miejscowego. Z natury rzeczy plan jest więc bardziej szczegółowy od studium, może konkretyzować jego ustalenia, a także operuje rysunkiem (mapą) o zupełnie innej skali, co często nie pozwala na proste porównanie obu dokumentów. Dlatego kategoria ustawowa "zgodności" studium i planu powinna być traktowana elastycznie i powinna być analizowana zawsze dla konkretnego studium i konkretnego planu. W orzecznictwie przyjmuje się również, że stopień związania miejscowego planu studium jest uzależniony od szczegółowych zapisów studium, co oznacza, że związanie może być silniejsze bądź słabsze, jednakże zawsze odnosi się to do kwestii podstawowego przeznaczenia terenu, a nie rozwiązań precyzujących powyższe kwestie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostały zawarte uregulowania dopuszczające realizowanie na terenach o przeznaczeniu rolniczym farm wiatrowych. Rolnicze przeznaczenie tych gruntów zostało przewidziane również w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym gmina ustaliła swoja politykę przestrzenną. Zgodzić należy się z organem, że dopuszczenie na terenach objętym planem budowy elektrowni wiatrowych, stanowiących urządzenia infrastruktury technicznej, nie zmienia sposobu zagospodarowania takich gruntów, jak również ich przeznaczenia jako gruntów rolnych. Zatem nie można w tym zakresie mówić o sprzeczności planu ze studium, gdyż decydujące znaczenie ma kwestia zasadnicza przeznaczenia terenu, a ta - co jest oczywiste - jest taka sama dla planu, jak i studium. Studium w dziale V Kierunki rozwoju funkcji produkcyjnych rozdziale 1 kierunki rozwoju rolnictwa pkt 1.3 program produkcji rolnej przewidywał rozszerzenie infrastruktury technicznej zwiększającej atrakcyjność terenów wiejskich. W studium nie zostało zdefiniowane jednocześnie pojęcie infrastruktury technicznej. Niewątpliwie w infrastrukturze technicznej mieści się infrastruktura energetyczna, o którą definiuje art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. nr 89 z 2006 r., poz.625 ze zm.), a zatem pojęcie infrastruktury technicznej jest znacznie szersze. Nie może budzić wątpliwości i to, że w infrastrukturze istotną funkcję spełniają sieci i urządzenia, a wiatrak – elektrownia wiatrowa - pozostaje obiektem z zakresu infrastruktury energetycznej, gdyż stanowi funkcjonalną całość z urządzeniami i sieciami przesyłowymi. NSA w wyroku z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/2010 – por. http://www.orzeczenia. nsa. gov.pl – stwierdził wręcz, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej. Patrz także wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010, sygn. akt II OSK 310/10. Podobne stanowisko zajął WSA w Opolu w wyroku z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II SA/Op 520/08, czy wyroku z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 125/11; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 758/10, WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 533/09. W świetle powyższego Sąd, w niniejszym składzie nie podziela poglądu skarżącego związanego ze sprzecznością postanowień planu ze studium. Nie można mówić także o sprzeczności planu ze studium, w zakresie dopuszczenia na terenach upraw rolnych możliwości lokowania wiatraków, gdyż decydujące znaczenie w tym zakresie ma podstawowe i zasadnicze przeznaczenia terenu, a te - co jest oczywiste - jest takie samo dla planu i studium. Przechodząc do oceny zasadności zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania skali 1:2000 i 1:5000, celowe jest odwołanie się do stosownych regulacji prawnych w tej materii. Otóż, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku - map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosownie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Powyższy przepis wyznacza zatem pewną regułę dotyczącą skali rysunku planu, dopuszczając przy tym wyjątki. Sporządzenie rysunku w skali 1:5000 należy traktować jako szczególną sytuację uzasadnioną ściśle wyznaczonymi przesłankami. Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia stosowanie map w skali 1:2000 dopuszcza się w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni. Znaczny obszar to obszar dość duży pod względem liczby, wielkości, ilości, pokaźny, a więc niemały rozmiarowo. W rozpoznawanej sprawie obszar objęty zaskarżonym planem wynosi 15106,9307 ha, co stanowi 54,99 % całości obszaru wiejskiego Gminy Grodków, a zatem jest to obszar, który należy zakwalifikować jako znaczną powierzchnię, uzasadniającą odstąpienie przez organ od sporządzenia rysunku planu w skali podstawowej 1:1000 i zastosowanie skali 1:2000 (§ 1 ust. 2 planu). Tym samym zarzut skarżącego w tej mierze jest nieusprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu błędnego zastosowania skali planu 1: 5000 wskazać wypada na orzeczenie NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1132/11, (por. powołąna strona internetowa) w którym wyrażono pogląd, że "przyjęcie skali mapy planu nie może być traktowane jako istotne naruszenie prawa w sytuacji, gdy nie ma to żadnego wpływu na możliwość korzystania z planu, jego wyrazistości i czytelności". Dodać wypada, że orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmowało także, że sporządzenia planu w skali 1:2000 bez uzasadnienia, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek z art. 16 ust. 1 ustawy nie stanowi podstawy stwierdzenia nieważności ( wyrok z 13 marca 2012 r., II SA/Kr 1921/11), że nieaktualność mapy nie pozbawia zaskarżonej uchwały cech zgodności z prawem (wyrok z 28 grudnia 2010 r., II SA/Kr 828/10), że dopuszczalna jest inna skala aniżeli podstawowa, o ile zapis rysunku planu jest dokładny i przejrzysty (wyrok NSA z 6 lipca 2012 r., II OSK 996/12), oraz że zmiana części tekstowej planu zagospodarowania przestrzennego, nie wymaga automatycznego uchwalenia nowego załącznika graficznego. Co więcej nie ma podstaw do przyjęcia, że obowiązek uchwalenia nowego załącznika wynika z faktu, iż poprzedni uchwalony pod rządami ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie odpowiadał wymogom art. 16 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. Zatem po 2003 r. obowiązywały rysunki nie spełniające wymogów prawa co do skali, a pomimo to nie stwierdzano nieważności planu miejscowego (wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 313/10). Dlatego zdaniem Sądu, mimo, że część orzeczeń przyjmowała, że zmiana skali rysunku planu jest istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu (por. wyrok NSA z 6 lipca 2010 r., II OSK 871/10 i wyrok WSA z 19 września 2011 r., II SA/GL 392/11), to w rozpoznawanej sprawie brak podstaw do takiego przyjęcia. Rysunek planu zarówno w skali 1:2000 jak i 1:5000 jest czytelny, dokładny, przejrzysty. Pozwala na korzystanie z niego przez podmioty uprawnione, a rysunek jako całość części graficznej planu jest o tyle zunifikowany, że rozdziela tereny zabudowane w skali 1:2000 od terenów niezabudowanych w skali 1:5000 i na ten fakt zasadnie zwracała uwagę Gmina Grodków. Odnosząc się do zarzutu skargi uprzedniego uzyskania przez Gminę Grodków zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych na cele nierolnicze, wskazać należy na treść art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z tym przepisem grunty rolne stanowiące użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Pod pojęciem "zwartego obszaru", o jakim stanowi przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przy uwzględnieniu jego literalnego rozumienia, należy przyjąć, że w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z przeznaczeniem gruntów rolnych na zespół elektrowni wiatrowych (farmę wiatrową) jest to obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, skupiony i nierozczłonkowany, a nie suma wszystkich obszarów przeznaczonych na tę inwestycję, bez względu na ich wzajemne położenie. W przedmiotowej sprawie w ramach dopuszczenia lokalizacji elektrowni wiatrowej, organ odwołał się do zgodności lokalizacji z przepisami szczególnymi tj. ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Należy zgodzić się z organem, że lokalizacja elektrowni wiatrowych będzie możliwa jedynie w przypadku nie przekroczenia powierzchni wskazanych w ustawie na cele nierolnicze i nieleśne. W sytuacji natomiast, gdy w ramach tej realizacji doszłoby do ingerencji w rolniczą przestrzeń produkcyjną, stanowiłoby to naruszenia przepisów szczególnych. Istotnym również jest, na co zwracał uwagę organ, że wieże elektrowni wiatrowych stanowią specyficzne obiekty budowlane i elementy infrastruktury elektroenergetycznej, które można lokalizować jedynie w obrębie gruntów rolnych i jednocześnie umożliwiają zachowanie funkcji rolnej terenów zlokalizowanych wokół wież. Farmy wiatrowe z kolei składają się z pojedynczych masztów, na których zamontowana jest turbina - urządzenie służące do produkcji energii, połączonych podziemnymi liniami elektroenergetycznymi w jeden system. Takie usytuowanie elektrowni wiatrowych pozwala na prowadzenie upraw rolnych na terenach zlokalizowanych wokół nich. W przedmiotowym planie nieokreślono konkretnych lokalizacji masztów. W § 5 pkt XI ppkt 12 planu (dla m.in. działek skarżącego) ujęto, iż na obszarze objętym symbolem R/1-7 – przeznaczenie podstawowe – tereny rolnicze – uprawy polowe dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych i elektrowni wiatrowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wprowadzony w tekście planu warunek obliguje do takiego usytuowania wież elektrowni wiatrowych, aby "zwarty obszar projektowany", o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zajęty pod wieże i drogi montażowe nie przekraczał 0,5 ha dla gruntów rolnych klas I-III przedmiotowej. W związku z powyższym organ nie był zobowiązany do uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych na cele nierolnicze, a tym samym za niezasadne należało uznać argumenty skarżącego w tym zakresie. Co do zarzutu skargi związanego z naruszeniem przysługującego skarżącemu prawa własności nieruchomości, poprzez wprowadzenie przez plan w pobliżu jego nieruchomości możliwości lokalizowania elektrowni wiatrowej i narażenia tym samym na negatywne oddziaływanie zauważyć należy, że o ile prawo własności korzysta z ochrony konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP),to nie ma ono charakteru bezwzględnego i może podlegać ograniczeniom, a jego treść kształtuje m. in. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Możliwość ograniczenia prawa własności dopuszczona została w samej Konstytucji RP. I tak, przepis art. 21 ust. 2 Konstytucji RP przewiduje prawo do wywłaszczenia, które jest dopuszczalne wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem, zaś przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Konstytucja przewiduje także w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP możliwość wprowadzenia ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw wówczas, gdy konieczne jest to m.in. ze względu na ochronę środowiska, czy też bezpieczeństwa publicznego. Z powołanych regulacji prawnych można zatem wyprowadzić wniosek, że ingerencja w sferę prawa własności jest według Konstytucji RP dopuszczalna. Uprawnienie gminy do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze przewidziane zostało w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 3 ust. 1 ustawy). Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina w sposób władczy reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem w ramach władztwa planistycznego. Upoważnienie gminy do ingerencji w prawo własności wynika z art. 6 ust. 1 ustawy, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływają zatem na sposób wykonywania prawa własności, a gmina ma możliwość planowania przestrzeni publicznej niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego, czy wymagania ochrony środowiska (art. 1 ust. 2 ustawy). Prawo własności zatem, pomimo objęcia konstytucyjną ochroną, nie jest prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń wynikających z ustaw, co jest zgodne z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dokonując w kontekście powyższych wywodów oceny zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przysługującego jej prawa własności nieruchomości położonych na terenie oznaczonym symbolem R, Sąd w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie stwierdził, aby zapisy zakwestionowanego miejscowego planu wprowadzały takie ograniczenia prawa własności skarżącego, które stanowiłoby o przekroczeniu przez Radę Miejską przysługującego jej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym władztwa planistycznego. W tym zakresie zauważyć należy, że nie doszło do zmiany przeznaczenia podstawowego terenu, na którym położone są nieruchomości stanowiące własność skarżącego. W planie w § 5 pkt XI ppkt 12 ustalono bowiem na terenach oznaczonych symbolem R, jako przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze – uprawy polowe. Z powyższych ustaleń planu wynika, że skarżący może wykorzystywać swoją nieruchomość zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na cele rolnicze. Natomiast wprowadzona w planie zmiana sposobu zagospodarowania terenów poprzez dopuszczenie sytuowania farm wiatrowych nie zmienia podstawowego przeznaczenia tych terenów, które nadal pozostają terenami o charakterze rolniczym. To z kolei oznacza, że postanowienia zaskarżonego planu nie mają wpływu na ustalenia związane z wartością nieruchomości skarżącego. Przy ocenie zarzutu skarżącej dotyczącego - jej zdaniem - niekorzystnego zapisu o możliwości lokalizacji na terenie R elektrowni wiatrowych należało również uwzględnić i to, że w planie - wbrew twierdzeniom skarżącego - określone zostały stosowne zasady chroniące środowisko przed potencjalnym negatywnym oddziaływaniem planowanych elektrowni wiatrowych. I tak, w § 10 pkt 5 ppkt 3 i 4 planu postanowiono, że uciążliwość prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, wibracji zanieczyszczeń powietrza, substancji złowonnych oraz niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego nie może powodować przekroczenia granic terenu, na jakim jest lokalizowana oraz, że realizacja planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi Ponadto w planie określono warunki i odległości od linii elektroenergetycznych (§ 7 pkt 5 planu) oraz ustanowiono strefę ochronną od linii elektroenergetycznych (§ 3 pkt 19 planu). W świetle powyższych postanowień planu skarżący nie może skutecznie zarzucać, że Gmina dopuszczając lokalizację farm wiatrowych nie przewidziała w tym zakresie stosownych zasad ochrony środowiska i ludzi przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem elektrowni wiatrowych. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące naruszenia § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, Rada Miejska miała prawo do rozszerzenia podstawowych barwnych oznaczeń graficznych i literowych dotyczących przeznaczenia terenów zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz w Polskiej Normie z dnia 11 lipca 2002 r. Takie uprawnienie zostało przewidziane w § 9 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, że w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że załącznik nr 1 do rozporządzenia określa jedynie podstawowe oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Oznacza to możliwość wprowadzenia w projekcie planu innych oznaczeń przeznaczenia terenów, w szczególności oznaczeń dotyczących terenów, których przeznaczenie ma mieć charakter mieszany (por. wyrok NSA z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy zapisów planu w omawianych zakresie należy stwierdzić, że w sposób niewątpliwy można odczytać przeznaczenie poszczególnych terenów, a ustalone na terenie funkcje nie stanowią funkcji rozłącznych czy sprzecznych. Ponadto na rysunku planu przedstawiono, określone liniami rozgraniczającymi oraz oznaczeniami literowymi i barwnymi, tereny o różnym przeznaczeniu umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu. Przyjęte oznaczenia nie stwarzają żadnych wątpliwości co do przeznaczenia konkretnego obszaru i pozwalają na określenie, jaka część terenu została przeznaczona np. na tereny rolnicze, a która pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Natomiast dołączone do rysunku planu objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń zapewniają jego czytelność i nie tworzą żadnych niejasności. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 10 ust.1 i 2 rozporządzenia. Przede wszystkim trzeba odnotować, że skarżący formułując ten zarzut nie wyjaśnił, dlaczego uważa, że materiały planistyczne utraciły swoją aktualność. Pomimo tego Sąd wskazuje, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia materiały planistyczne sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Zdaniem Sądu, sporządzone w niniejszej sprawie materiały planistyczne stanowią aktualny materiał planistyczny w rozumieniu § 10 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgadniania miało miejsce na przestrzeni 2005 - 2006 r., a dokumenty te zostały sporządzone w okresie od 2005 r. do 2006 r. Organ ustosunkowując się do tego zarzutu stwierdził jedynie, że mapy zakupione zostały w Powiatowym Ośrodku Geodezyjno-Kartograficznym w Brzegu i były aktualne, a wobec faktu, że skarżący nie przedstawia na tę okoliczność żadnego dowodu, że dane pochodzące z opracowań są wadliwe, to tym samym brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad sporządzania planu (standardy dokumentacji planistycznej). Ponadto chybiony okazał się następny zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.). Opracowanie ekofizjograficzne zawiera charakterystykę środowiska i jego uwarunkowania, opis flory, fauny, powiązania przyrodnicze obszaru objętego planem także w powiązaniu z szerszym otoczeniem oraz występujące zagrożenia, w tym hałasem czy promieniowaniem elektromagnetycznym niejonizujacym. Dokonując analizy treści przedmiotowej prognozy stwierdzić trzeba, że została ona opracowana w zakresie pełnym, wynikającym z art. 41 ust. 2 ww. ustawy. W odniesieniu do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy w pierwszym rzędzie zauważyć należy, że obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 nie jest bezwzględny, gdyż musi ulegać dostosowaniu do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Oznacza to, że plan miejscowy zawiera obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, jeśli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 - brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 162). Stosownie do powyższego zauważenia wymaga, że w zaskarżonym planie zawarto w §§ 6 do 12 oraz w § 14 wymagane przepisem art. 15 ust. 2 ustawy zagadnienia. Odnotować należy, że plan np. nie określa terenów objętych postępowaniem scaleniowym, gdyż nie przewiduje się takiego postępowania w ramach planu zagospodarowania przestrzennego (§ 13 pkt 1 planu). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku obowiązkowych informacji co parametrów do działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości stwierdzić należy, że § 13 uchwały zawiera takie ustalenia. Nadto zgodzić trzeba się z organem, że zaskarżona uchwała podjęta została w 2006 r., a zatem przed nowelizacją ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz. U. nr 155 z 2010 r., poz.1043), która zmieniła zakres obowiązkowy i wymogi projektu i stąd też zarzut w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto art. 3 ust. 1 ww. ustawy zawiera przepis, że obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Pożądanego przez skarżącego skutku w postaci stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały nie może odnieść również zarzut dotyczący sporządzenia prognozy skutków finansowych przez osobą niebędącą rzeczoznawcą majątkowym. Stosownie do art. 17 pkt 5 ustawy jednym z etapów procedury planistycznej jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 ustawy. Szczegóły dotyczące prognozy skutków finansowych określa § 11 rozporządzenia. Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu nie jest załącznikiem do planu, lecz do projektu planu przedkładanego radzie gminy do uchwalenia. Prognoza ta nie ma charakteru wiążącego, normatywnego i pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 187-188). W niniejszej sprawie, analiza treści prognozy skutków finansowych potwierdza, że zawiera ona wszystkie elementy wymienione w przytoczonej regulacji prawnej. Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że opracowanie prognozy skutków finansowych przez osoby niebędące rzeczoznawcami majątkowymi stanowi naruszenie trybu sporządzania planu, tj. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy, lecz nie jest naruszeniem istotnym w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy, ponieważ prognoza finansowa nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 29 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 888/08, zamieszczony na stronie internetowej (por . powołana wyżej strona internetowa). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sprzeczności zaskarżonego planu z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 września 2010 r., nr XLVIII/505/2010, w sprawie uchwalenia zmiany Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Opolskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2010 r. Nr 132, poz. 1509 - zwany dalej planem województwa) – Sąd podzielił argumentację Gminy, że w chwili uchwalania zaskarżonego planu (2006 r.) ww. plan województwa nie obowiązywał i trudno było przewidzieć, że Sejmik sformułuje w 2010 r. takie wymagania w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych. Nadto zauważyć należy, że plan województwa nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych. Oznacza to, że plan województwa nie ma charakteru wiążącego dla gminy, z wyjątkiem ustaleń w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o czym stanowi art. 44 ustawy. Za niezasadny należało również uznać zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Gminę zasad ochrony zdrowia mieszkańców, w tym skarżącego, przed emisją hałasu pochodzącego z pracujących elektrowni wiatrowych, które wynikają z dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do oceny i zarządzania hałasem. Powtórnie należy wskazać na przepis § 10 pkt 5 ppkt 3 i 4 planu, który ustala obowiązek uzyskania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ograniczania m.in. hałasu do granic własności terenu, na którym jest zlokalizowana działalność. Zwrócić trzeba również uwagę na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. U. UE. L 2009.140.16), która zobowiązuje Polskę do znaczącej poprawy efektywności energetycznej we wszystkich sektorach w celu łatwiejszego osiągnięcia celów państw członkowskich dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, zgodnie z którymi we Wspólnocie w 2020 r. ze źródeł odnawialnych pochodzić będzie 20% energii. Dyrektywa stanowi również, że głównym celem wyznaczenia obowiązkowych krajowych celów jest zagwarantowanie pewności dla inwestorów i zachęcanie do ciągłego rozwijania technologii, które wytwarzają energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych. Mając zatem na uwadze powyższe regulacje prawne oraz przedstawioną przez organ argumentację należy stwierdzić, że niewątpliwie dopuszczenie możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze objętym planem nie tylko jest uzasadnione interesem publicznym, ale również służy wykonaniu nałożonych na Polskę zobowiązań w zakresie pozyskiwania energii z odnawialnych źródeł. Reasumując Sąd uznał, że zakres ingerencji Gminy w prawo własności skarżącej nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem Gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. W orzecznictwie akcentuje się, że żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1947/10; z 23 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 834/10, zamieszczone na stronie internetowej - http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uchwalenie zatem przez Radę Miejską w Grodkowie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie nastąpiło z naruszeniem prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 ustawy i dlatego też skarga podlegała oddaleniu z mocy art. 151 P.p.s.a.