II SA/Kr 828/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie: NSA Andrzej Irla WSA Jacek Bursa Protokolant: Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. L. na uchwałę Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 21 lutego 2008 r. nr 141/XXI/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami skargę oddala II SA/Kr 828/10 UZASADNIENIE Uchwałą Nr 141/XXI/2008 z dnia 21 lutego 2008 r. Rada Miejska w Myślenicach przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami. Pismem z dnia 8 stycznia 2009 r. S.L. wezwał Radę Miejską w Myślenicach do usunięcia naruszenia prawa powołaną wyżej uchwałą. Pismem z dnia 25 lutego 2009 r. Rada Miejska w Myślenicach udzieliła S.L. odpowiedzi na jego wezwanie odmawiając uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. S.L. , reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego R.K. , pismem z dnia 9 marca 2009 r. złożył więc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwalę Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 21 lutego 2008 r. Nr 141/XXI/2008 wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie: art. 14 ust. 3 i 4, art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 2 pkt 4, 5, 8 i 11, art. 20 ust. 1 oraz art. 17 pkt 6 w związku z art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.. cyt. dalej jako upup), § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...], a jego nieruchomość jest położona na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to na podstawie przepisu § 7 pkt 1 uchwały i załącznika graficznego i przeznaczona pod składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne wraz z zielenią izolacyjną. Planowi zagospodarowania przestrzennego skarżący zarzucił niezgodność z szeregiem przepisów upzp, tak o charakterze formalnym jak i materialnym. Co do naruszenia art. 14 ust. 4 upzp skarżący podał, iż Rada Miejska w Myślenicach podjęła w dniu 9 lutego 2007 r. uchwałę nr 25A//2007 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w Mieście Myślenice. Jak wynika z uzasadnienia do tej uchwały została ona podjęta na wniosek Zakładu [...] Sp. z o. o. . Spółka ta jest współwłaścicielem nieruchomości, na których jest zlokalizowane obecnie wysypisko i nim zarządza. Uchwała Rady Miejskiej w Myślenicach jest zatem zdaniem skarżącego niezgodna z art. 14 ust. 4 upzp. Skarżący podał, iż uchwała została podjęta na wniosek podmiotu najbardziej zainteresowanego w uchwaleniu miejscowego planu umożliwiającego rozbudowę istniejącego składowiska odpadów co miało wpływ na prowadzenie procedury planistycznej w sposób tendencyjny i z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał dalej, iż plan jest niezgodny z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Myślenice z dnia 31 grudnia 1999 r., które na części obszaru przeznaczonego w miejscowym planie pod rozbudowę wysypiska sytuuje obszar Z - środowisko przyrodnicze systemu cieków wodnych i źródlisk oraz grunty rolne stanowiące przedpole zasobów przyrodniczych. Niezgodność planu ze studium powoduje nieważność tego pierwszego. Skarżący podniósł, iż ustalenie wzajemnej relacji przestrzennej zakresu terytorialnego planu i obszaru NU wyznaczonego w studium pod wysypisko śmieci na podstawie samej publikacji planu jest niemożliwe Skarżący dysponuje opinią biegłego architekta planisty - mgr inż. arch. B.K.-M. , która naniosła granice planu na część graficzną studium stwierdzając, że część planu zlokalizowana w południowo-zachodniej części o trójkątnym kształcie i powierzchni około 1,65 ha wykracza poza obszar oznaczony w studium symbolem NU. Zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 upzp skarżący uzasadnił tym, że zakres terytorialny miejscowego planu, na podstawie którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne powinien obejmować cały obszar wyznaczony w studium. Skarżący podniósł, iż przepis art. 14 ust. 3 statuuje wymóg uchwalenia miejscowego planu dla całego zwartego obszaru w studium wyznaczającego taki kierunek zagospodarowania. Temu wymogowi zaskarżony plan uchybia, bowiem obejmuje on swoim obszarem tylko część obszaru wyznaczonego w studium jako NU. Skarżący podniósł, iż celem powołanego przepisu jest zapewnienie ochrony gruntów rolnych leśnych przed przeznaczaniem ich na inne cele, co następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymaga zgody odpowiedniego organu udzielanej w toku procedury planistycznej. Przeznaczanie zwartego obszaru gruntów rolnych i leśnych znaczonego w studium na inne cele w kilku miejscowych planach mogłoby prowadzić do obejścia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zakresie konieczności uzyskiwania pozwoleń odpowiednich organów, czemu zapobiega właśnie przepis art. 14 ust. 3. Odnośnie do zarzutu naruszenia kwestionowaną uchwałą art. 15 ust. 2 pkt 4, 5, 8, i 11 upzp skarżący wskazał, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo: zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych; szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym oraz sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. Pomimo jednoznaczności nakazu wyrażonego w przedmiotowym przepisie ustawy zaskarżona uchwała wyżej wskazanych elementów nie zawiera. Skarżący zauważył, iż niektóre z wymogów dotyczących zawartości miejscowego planu mogą być spełnione jedynie poprzez wykazanie, że na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dane elementy składowe przestrzeni nie występują, bez dokonywania jakichkolwiek pozytywnych ustaleń, ale zaskarżony plan nie czyni zadość nawet temu. Przykładem jest chociażby brak postanowień dotyczących zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Rada Miejska podała, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał opinię konserwatorską, a następnie uzgodnił projekt planu. Uzgodnienie projektu planu a zawarcie odpowiedniego postanowienia treści planu, to dwie różne rzeczy zdaniem skarżącego. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 20 ust. 1 upzp. W tej kwestii skarżący podał, iż jednym z elementów procedury planistycznej jest możliwość wnoszenia przez zainteresowane osoby uwag do projektu planu oraz obowiązek ich rozpatrzenia przez organ sporządzający projekt planu oraz organ uchwalający plan. Rada Miejska w Myślenicach rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do planu, ale uczyniła to w nieprawidłowy sposób, skutkujący nieważnością tej części procedury planistycznej, bowiem stwierdziła, że wszystkie te uwagi są tej samej treści, która została następnie streszczona pomimo tego, że uwagi te miały różną treść. Skarżący zarzucił nadto naruszenie art. 17 pkt 6 w związku z art. 6 upzp. Skarżący zarzucił, iż skład gminnej komisji architektonicznej, która zgodnie z art. 8 ustawy opiniuje plan miejscowy, był nieprawidłowy. Zasiada w niej bowiem 6 członków, a tylko 2 ma rekomendacje samorządu zawodowego architektów. Natomiast jeden z członków jest inżynierem budownictwa, który zdaniem skarżącego, nie posiada odpowiedniej wiedzy, by zasiadać w takiej komisji. Skarżący sformułował także zarzut naruszenia przepisu § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł, iż materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzenia tego projektu. Skarżący wskazał, iż wymóg ten jest w szczególności istotny w przypadku kopii mapy zasadniczej, na której sporządza się projekt części graficznej miejscowego planu bowiem pozwala on zapoznać się organom biorącym udział w pracach planistycznych z ukształtowaniem przestrzenni objętej projektem planu na płaszczyźnie geodezyjnej i urbanistycznej. Aktualność materiałów planistycznych nie jest wymogiem formalnym - ma na celu prowadzenie prac planistycznych w oparciu o aktualne zagospodarowanie terenu. Zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzono z wykorzystaniem nieaktualnej kopii mapy zasadniczej. Skarżący wskazał, iż kwestionowana uchwała narusza jego interes prawny, a naruszenie polega na tym, że w sposób sprzeczny z prawem przeznacza nieruchomość stanowiącą jego własność pod składowisko odpadów, a tym samym niezgodnie z prawem uniemożliwia mu zagospodarowanie jego nieruchomości w inny sposób oraz naraża na wywłaszczenie, albowiem, zgodnie z przepisem art. 6 ust. 3 w związku z art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania stanowi cel publiczny umożliwiający wywłaszczenie. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Myślenic wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Co do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 4 upzp stwierdzono, iż nie znajduje on uzasadnienia w całości dokumentacji zgromadzonej w toku procedury planistycznej zakończonej podjęciem zaskarżonej uchwały. Organ zauważył, iż treść art. 14 ust. 1 i 4 wyraźnie wskazuje radę gminy jako podmiot uprawniony do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego a ponadto wskazuje, że taką uchwałę rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek burmistrza. Organ podał, że pismem z dnia 9 stycznia 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice przedłożył do Biura Rady Miejskiej w Myślenicach projekt uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w mieście Myślenice związanego z modernizacją i rozbudową istniejącego wysypiska odpadów komunalnych. Nadto organ zaznaczył, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny z wnioskiem do rady gminy czy burmistrza o sporządzenie planu może wystąpić każdy. W kwestii naruszenia art. 9 ust. 4 upzp organ stwierdził, iż granice planu zostały wyznaczone w sposób odpowiadający zapisowi w Studium, dla terenu oznaczonego jako NU, i określonego jako "teren istniejącego wysypiska odpadów komunalnych przewidzianego do modernizacji i rozbudowy (ewentualnie jako wysypisko międzygminne) wyznaczony w granicach jego maksymalnego dopuszczalnego zasięgu oddziaływania...". Nadto organ podniósł, iż zgodnie z doktryną wymóg zgodności ustaleń planu ze studium oznacza niepozostawanie w dosłownej sprzeczności z ustaleniami studium. Odnośnie naruszenia art. 14 ust. 3 upzp organ podał, iż jest on również nieuzasadniony ze względów przytoczonych powyżej, bowiem planem objęto obszar przeznaczony dla realizacji inwestycji związanej z gospodarką odpadami, a w studium teren ten wyznaczono w granicach maksymalnego dopuszczalnego zasięgu oddziaływania. Organ podał, iż w toku procedury planistycznej uzyskano stosowne decyzje wyrażające zgodę na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze oraz cele nieleśne. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt. 4,5,8 i 11 powołanej ustawy organ podniósł, iż zgodnie z orzecznictwem i doktryną obowiązek zawarcia w planie ustaleń określonych w art. 15 ust. 2 ustawy nie jest bezwzględny, gdyż musi ulec dostosowaniu do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Oznacza to zdaniem organu, iż plan miejscowy musi zawierać ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 upzp organ podał, iż sposób rozpatrzenia uwag zgłoszonych do planu przez Radę Miejską w Myślenicach znajduje odzwierciedlenie w załączniku Nr 2 uchwały. Określa on ilości uwag, jakie wpłynęły do projektu planu jak i imienne wyszczególnienie autorów wszystkich zgłoszonych uwag. Uwagi zostały omówione indywidualnie lub grupami tematycznymi. Nadto organ podał, iż na wszystkie uwagi wniesione do planu została udzielona indywidualna odpowiedź, następnie przesłana do każdego podmiotu, pomimo braku takiego obowiązku. Zatem zarzut naruszenia przez organ art. 20 ust. 1 powołanej ustawy jest niezasadny. Co do naruszenia art. 17 pkt 6 w związku z art. 8 ust. 6 upzp organ podał, iż z protokołu posiedzenia Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej wynika, iż uczestniczyło w nim czterech członków, z których dwóch jest członkami Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Organ podał, iż Gminna Komisja Architektoniczna działa w oparciu o Regulamin Organizacyjny stanowiący znacznik do Zarządzenia Burmistrza Miasta l Gminy Myślenice z dnia 1 grudnia 2003 r., a o jej składzie stosownie do art. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyduje Burmistrz. W kwestii naruszenia § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ podał, iż kwestia ewentualnej nieaktualności wykorzystywanej do opracowania planu kopii mapy zasadniczej nie jest uchybieniem procedury sporządzania planu i nie powoduje stwierdzenia jego nieważności. Na poparcie tego stanowiska organ przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2007 r. II OSK 1481/06 LEX nr 337469 stwierdzający, iż sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej jest naruszeniem wymagań wynikających rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie procedury czy trybu sporządzania planu. Organ odniósł się także do twierdzeń skargi o naruszeniu interesu prawnego skarżącego. Organ podniósł, iż planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikt interesów bowiem uchwalając plan Gmina może przeznaczyć na realizację celów publicznych nie tylko grunty komunalne, ale i będące własnością osób fizycznych. W związku z tym Gmina realizując swoje zadania ma prawo, w granicach władztwa planistycznego, do zdeterminowania sposobu zagospodarowania przestrzeni w granicach nieruchomości stanowiących własność prywatną. Organ podał, iż wyznaczenie lokalizacji składowiska odpadów komunalnych na terenie Gminy Myślenice nastąpiło około 23 lat temu, bowiem już w 1986 r. Uchwałą Nr XIll/73/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy Myślenice z dnia 27 listopada 1986 r. w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania miasta i gminy Myślenice ustalono teren dla wysypiska odpadów. Teraźniejsze działania są zatem kontynuacją polityki gminnej w kwestii gospodarki odpadami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 maja 2009 r. (II SA/Kr 492/09) oddalił skargę S.L. podnosząc w uzasadnieniu, że zaskarżona uchwała nie naruszyła jego interesu prawnego ani uprawnienia, nie posiadał on więc legitymacji do jej wniesienia. W wyniku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 listopada 2009 r. (II OSK 1391/09) uchylił wyrok WSA w Krakowie i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. NSA przyjął, że skarżący S.L. posiadał legitymację do wniesienia skargi, ponieważ jest właścicielem działek leżących na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, będącego przedmiotem zaskarżonej uchwały Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 marca 2010 r. umorzył postępowanie sądowe. Sąd stwierdził bowiem, że na tę samą uchwałę Radę Miejskiej w Myślenicach z dnia 21 lutego 2008 r. Nr 141/XXI/2008 została wniesiona skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. Skarga ta wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2009 r. (II SA/Kr 560/09) została oddalona a wyrok ten stał się prawomocny wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionej w stosunku do niego skargi kasacyjnej. WSA w Krakowie powołał art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym nie stosuje się trybu z art. 101 ust. 1 tejże ustawy gdy sąd administracyjny już w sprawie orzekał i skargę oddalił. Tak właśnie stało się w sprawie uchwały RM w Myślenicach z dnia 21 lutego 2008 r., a zatem zachodziła przesłanka do umorzenia postępowania sądowego. Wobec w/w postanowienia WSA w Krakowie wniesiono skargę kasacyjną, w efekcie której Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. (II OSK 1207/10) uchylił to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana (do ponownego rozpatrzenia) jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tego powodu Sąd nie badał już ponownie kwestii legitymacji skarżącego do wniesienia skargi ani nie rozpatrywał pytania, czy skoro w niniejszej sprawie jedna skarga została prawomocnie oddalona, to jest możliwe prowadzenie drugiego postępowania sądowego z innej skargi. Kwestie te przesądził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach z dnia 12 listopada 2009 r. i z dnia 6 lipca 2010 r. i zdanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma tu znaczenia. W tej sytuacji Sąd przystąpił do merytorycznego badania sprawy, zmierzając do oceny, czy zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Myślenicach jest zgodna z prawem. Przeprowadzona analiza potwierdziła tę zgodność, przy czym należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 z późn. zm.) nieważna jest uchwała rady gminy sprzeczna z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm., cyt dalej jako u.p.z.p.) nieważna jest uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wtedy, gdy naruszono zasady sporządzania planu lub nastąpiło istotne naruszenie trybu jego sporządzania. Jeżeli więc nawet zaskarżona uchwała zawiera wady prawne, których nie można zakwalifikować jako sprzeczności z prawem, a także nie naruszono zasad i trybu przygotowania planu, to wady te nie mogą spowodować uwzględnienia skargi, gdyż uwzględnienie to musi polegać na stwierdzeniu nieważności uchwały (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszeń. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy zauważyć, co następuje. 1. Zarzut naruszenia art. 14 ust. 4 u.p,z.p. nie jest trafny. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że każdy podmiot może składać do rady gminy wnioski o rozpoczęcie prac planistycznych a w szczególności o wydanie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Zawsze istnieje jakaś inicjatywa w tym względzie, co nie oznacza, że mamy tu do czynienia z postępowaniem na wniosek. Jest to w takiej sytuacji zawsze postępowanie toczące się z urzędu, gdyż do rady i tylko do rady należy decyzja o jego wszczęciu. Podobnie należy traktować wniosek Zakładu [...] Sp. z o.o. w niniejszej sprawie. 2. Zarzut niezgodności planu miejscowego z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest często spotykany w skargach na uchwały przyjmujące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Dla oceny tego zarzutu należy najpierw zacytować art. 9 ust. 4 u.p.z.p., który w dacie wydania uchwały stanowił, że "ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych". Istotny jest również przepis art. 20 in principio u.p.z.p. głoszący, że plan miejscowy jest uchwalany "po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium". W oparciu o te przepisy wywodzi się, i tak postąpił skarżący, że jakakolwiek sprzeczność planu ze studium oznacza konieczność jego dyskwalifikacji. W analizowanej sprawie zarzuca się, że część obszaru przeznaczonego w planie na wysypisko, leży poza terenem przeznaczonym na ten cel w Studium. Dowodem miała być tu ekspertyza wykonana na zamówienie skarżącego. Argumentacja ta nie jest przekonująca. Po pierwsze bowiem, porównanie rysunku kwestionowanego planu miejscowego z rysunkiem zawartym w Studium dowodzi, że teren wyznaczony w planie pod wysypisko (symbol: NU) mieści się w granicach określonych w Studium. Po drugie, należy zauważyć, że "zgodność" planu ze studium nie może być interpretowana jako zgodność dosłowna. Gdyż w takim wypadku nie miałoby sensu rozgraniczanie tych dwóch kategorii działań administracji planistycznej. Zgodnie z u.p.z.p. rolą studium jest określanie polityki przestrzennej gminy a w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1) i studium z natury rzeczy ma charakter właśnie formułujący zasady, czyli charakter znacznie ogólniejszy od planu miejscowego. W zacytowanej formule "zgodności" idzie więc tylko o to, żeby plan miejscowy honorował wprowadzone zasady, a nie o to, by detalicznie odwzorowywał unormowania studium. Dotyczy to również rysunków (map), które są sporządzane w zupełnie innej skali. 3. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 u.p.z.p., mającego polegać na nie wydaniu planu miejscowego dla całego obszaru, który w studium został przeznaczony na cele nierolnicze i nieleśne. Otóż w obowiązującym studium takiego terenu nie wyznaczono, wprowadzając zamiast tego granice maksymalnego , dopuszczalnego zasięgu oddziaływania. Skoro tak, i skoro - co wynika z materiału zgromadzonego w sprawie - były na tym terenie wydawane indywidualne decyzje o przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze, nie można mówić o naruszeniu cyt. przepisu, który po prostu nie odnosi się do stanu faktycznego, istniejącego w niniejszej sprawie. 4. Zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4, 5, 8, i 11 u.p.z.p. nie jest słuszny. Wprawdzie przepis ten ma formę kategoryczną i wymaga obowiązkowego zamieszczania w planach miejscowych podanych w nim elementów, to jednak jest rzeczą oczywistą, że nie na każdym terenie poddanym planowaniu elementy te w ogóle występują. Rzeczywiście, słusznie zarzucono w skardze, że organ planistyczny nie zaznaczył, że umieszczenie tych elementów dla danego terenu było zbędne, jednak sam ten fakt nie może przesądzać o uznaniu sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały. 5. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., którego naruszenie zarzuca skarżący plan uchwala się "rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu". Jednakże z tego unormowania nie można wyprowadzać wniosku, że owo rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag staje się częścią planu miejscowego i że podlega ocenie legalności łącznie z całą uchwałą przyjmująca plan miejscowy. Jeżeli nawet zastrzeżenia co do sposobu rozpatrzenia uwag są słuszne, to jednak nie mogą one rzutować na zgodność planu z prawem. W analizowanej sprawie zadość uczyniono cyt. przepisowi, gdyż rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag. Rada ustosunkowała się do każdej uwagi i na każdą udzieliła indywidualnej odpowiedzi 6. Z materiału zgromadzonego niniejszej sprawie wynika, że skład Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej był prawidłowy. Zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 w zw. z art. 8 ust.6 u.p.z.p. jest więc nieuzasadniony, choć i tak nie może on rzutować na zgodność uchwały z prawem. 7. Zarzut posłużenia się przez organy planistyczne nieaktualną mapą zasadniczą jest słuszny. Należy jednak zważyć, że dynamika wydarzeń, jaka istnieje na spornym terenie jest taka, że mapy są zbyt często nieaktualne. Nieaktualność mapy nie może wszakże pozbawić zaskarżonej uchwały cechy zgodności z prawem. W sumie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził sprzeczności z prawem w zaskarżonej uchwale i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze, nie można mówić o naruszeniu cyt. przepisu, który po prostu nie odnosi się do stanu faktycznego, istniejącego w niniejszej sprawie. 4. Zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4, 5, 8, i 11 u.p.z.p. nie jest słuszny. Wprawdzie przepis ten ma formę kategoryczną i wymaga obowiązkowego zamieszczania w planach miejscowych podanych w nim elementów, to jednak jest rzeczą oczywistą, że nie na każdym terenie poddanym planowaniu elementy te w ogóle występują. Rzeczywiście, słusznie zarzucono w skardze, że organ planistyczny nie zaznaczył, że umieszczenie tych elementów dla danego terenu było zbędne, jednak sam ten fakt nie może przesądzać o uznaniu sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały. 5. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., którego naruszenie zarzuca skarżący plan uchwala się "rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu". Jednakże z tego unormowania nie można wyprowadzać wniosku, że owo rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag staje się częścią planu miejscowego i że podlega ocenie legalności łącznie z całą uchwałą przyjmująca plan miejscowy. Jeżeli nawet zastrzeżenia co do sposobu rozpatrzenia uwag są słuszne, to jednak nie mogą one rzutować na zgodność planu z prawem. W analizowanej sprawie zadość uczyniono cyt. przepisowi, gdyż rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag. Rada ustosunkowała się do każdej uwagi i na każdą udzieliła indywidualnej odpowiedzi 6. Z materiału zgromadzonego niniejszej sprawie wynika, że skład Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej był prawidłowy. Zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 w zw. z art. 8 ust.6 u.p.z.p. jest więc nieuzasadniony, choć i tak nie może on rzutować na zgodność uchwały z prawem. 7. Zarzut posłużenia się przez organy planistyczne nieaktualną mapą zasadniczą jest słuszny. Należy jednak zważyć, że dynamika wydarzeń, jaka istnieje na spornym terenie jest taka, że mapy są zbyt często nieaktualne. Nieaktualność mapy nie może wszakże pozbawić zaskarżonej uchwały cechy zgodności z prawem. W sumie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził sprzeczności z prawem w zaskarżonej uchwale i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.