I SA/Op 41/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 8 grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego zażalenia postanawia : 1. odrzucić zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2018 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, 2. odrzucić skargę. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. J. (dalej jako: skarżący, strona) zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 8 grudnia 2017 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego zażalenia na zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosków w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 lutego 2018 r., wydanego na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ) – /dalej jako "ppsa"/, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi. W terminie otwartym do wniesienia wpisu skarżący złożył zażalenie na w/w zarządzenie z 9 lutego 2018 r. i jednocześnie wniósł o zwolnienie go z obowiązku ponoszenia opłat sądowych. Rozpatrując złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu, zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pozostawił wniosek bez rozpoznania, stwierdzając, że nie został on złożony na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 § 2 ppsa. Zarządzenie referendarza nie zostało zaskarżone przez skarżącego sprzeciwem, w związku z czym stało się ono prawomocne. W wyniku natomiast rozpoznania zażalenia skarżącego na zarządzenie z 9 lutego 2018 r., wzywające do uiszczenia wpisu sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt I GZ 202/18, oddalił zażalenie. W tym stanie rzeczy, w związku z uprawomocnieniem się w/w orzeczenia, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2018 r. zobowiązał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 lutego 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 13 września 2018 r., w związku z czym termin do uzupełnienia braków skargi upływał z dniem 20 września 2018 r. Pismem nadanym w dniu 20 września 2018 r., skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 30 sierpnia 2018 r. Ponadto, ponownie wniósł o zwolnienie go z obowiązku ponoszenia opłat sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie zażalenie na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Zażalenie przysługuje także na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 1 ppsa). Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują natomiast środka zaskarżenia od zarządzenia wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie zasadności wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 ppsa. Jest to czynność zmierzająca do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Nie jest to zatem zarządzenie w przedmiocie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 227 § 1 ppsa, od którego przysługuje zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2018r., sygn. akt II OZ 730/18; postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2013r., sygn. akt II OZ 1076/13; wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia ma więc wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej i nie mieści się w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2012r., sygn. akt I OZ 785/12). Powołany wyżej przepis art. 227 § 1 ppsa nie miał już zatem zastosowania na tym etapie postępowania, albowiem skarżący złożył już w jego trybie zażalenie, które zostało rozpatrzone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 lipca 2018r., sygn. akt I GZ 202/18. Z powyższych względów zażalenie na zarządzenie z dnia 30 sierpnia 2018r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z 9 lutego 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu, stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia. W zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego odrzucenia skargi należy wskazać, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi i podstawą do jej merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd jest uiszczenie wpisu sądowego. Na podstawie art. 220 § 1 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, stosownie do art. 220 § 3 ppsa. W przedmiotowej sprawie skarżący był dwukrotnie wzywany do uiszczenia wpisu należnego od skargi, tj. pierwotnie zarządzeniem z dnia 9 lutego 2019 r. oraz ponownie - po pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania - wezwaniem z dnia 30 sierpnia 2018 r., które zostało doręczone w dniu 13 września 2018 r. Termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upływał zatem z dniem 20 września 2018 r. Z akt sprawy wynika, że strona, pomimo prawidłowego wezwania, nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje natomiast fakt, iż skarżący w terminie zakreślonym do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 lutego 2018r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, ponownie wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, Sąd – po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy – ma obowiązek stosownie do art. 220 § 1 ppsa ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności i wskazując rygor jej niewykonania (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., I OZ 307/12). Jeżeli natomiast strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, należy uznać, że bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie. W rezultacie kolejny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych nie miał wpływu na bieg terminu wskazanego w zarządzeniu z dnia 30 sierpnia 2018 r., wzywającym do wykonania pierwotnego zarządzenia z dnia 9 lutego 2018r. Reasumując, Sąd stwierdza, że na skarżącym ciążył, wynikający z prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 lutego 2018 r., obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Uwzględniając zaś, że w zakreślonym przez Sąd terminie brak fiskalny skargi nie został usunięty, uznać należało, iż ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 ppsa, orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.