I SA/Op 411/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi W. Spółki z o.o. Spółki komandytowej we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 grudnia 2024 r., nr SKO.40.1724.2024.po w przedmiocie stwierdzenia istnienia przesłanki do wznowienia postępowania oraz odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 30 grudnia 2024 r. nr SK0.40.1724.2024.po, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej: organ, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Brzegu z 9 maja 2024 r., nr FN.II.3120.6.2.24, stwierdzającą istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 - dalej: "Op."), oraz odmawiającą uchylenia decyzji Burmistrza Brzegu z 17 maja 2017 r., nr [...] określającej W. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca" , "podatnik" ) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 24.384,00 zł. Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz Brzegu, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z 12 kwietnia 2017 r., decyzją z 17 maja 2017 r., nr [...], określił W. Sp. z o. o. sp. k. z siedzibą we W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 24.384,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że od 1 listopada 2015 r. W. Sp. z o. o. sp. k. z siedzibą we W. jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości. Pismem z 2 kwietnia 2021 r. Spółka zwróciła się za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną oraz uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 240 § 1 pkt 8 w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 oraz art. 244 § 1 Op., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że ww. wyrokiem Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż mający zastosowanie w sprawie przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), zwanej dalej "upol" , rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie pełnomocnika, w sprawie podatnika nie ulega wątpliwości, że będąca własnością Spółki nieruchomość położona w B., dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą KW [...] nie była ze względu na jej stan wykorzystywana do działalności gospodarczej, co wskazuje na konieczność wznowienia postępowania. Burmistrz Brzegu decyzją z 16 czerwca 2021 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją Burmistrza Brzegu z 17 maja 2017 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2027 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z 21 września 2021 r. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Brzegu i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę, Burmistrz Brzegu decyzją z 17 lutego 2023 r. stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Op., oraz odmówił uchylenia decyzji Burmistrza Brzegu z 17 maja 2017 r., określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. , wskazując na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z 24 listopada 2023 r., sygn. akt [...], uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. SKO wskazało, iż jako naruszającą zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 Op. należy uznać sytuację, w której po złożeniu przez podatnika wniosku o wznowienie postępowania przed upływem terminu przedawnienia, organ podatkowy orzekając po upływie terminów załatwienia sprawy, powołując się na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, odmawia uchylenia decyzji ostatecznej. Taka też sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, bowiem Spółka (mając na uwadze datę wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie SK 39/19 tj. 24 lutego 2021 r.) pismem z 2 kwietnia 2021 r. wniosła o wznowienie postępowania, a zatem, przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. Kolegium argumentowało, że odmienne stanowisko organu, w istocie w sposób niedopuszczalny różnicuje sytuację prawną podatników w zależności od okoliczności faktycznych, na które nie mają oni bezpośredniego wpływu (np. datę doręczenia organowi podatkowemu wniosku o wznowienie postępowania złożonego w urzędzie pocztowym, datę wszczęcia postępowania przez organ, czy datę wydania przez organ decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe). Formułując zalecenia co do dalszego postępowania, Kolegium wskazało, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji winien przyjąć, że momentem, na który należy ocenić, czy upłynęły terminy, o których mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Op. (po upływie których organ odmawia uchylenia decyzji, gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ tych terminów), jest moment zgłoszenia żądania wznowienia postępowania przez podatnika. Jeżeli (tak jak w rozpoznawanej sprawie) żądanie to zostało zgłoszone przed upływem terminów przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 68 lub art. 70 Op., to organ nie jest uprawniony, z powołaniem się na art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op., odmówić wydania nowej decyzji, orzekającej co do istoty sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz Brzegu, decyzją z 9 maja 2024 r., nr FN.II.3120.6.4.2024, stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, oraz odmówił uchylenia decyzji Burmistrza Brzegu z 17 maja 2017 r., nr [...], określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 24.384,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania ustalił, że: • na gruncie zaistniałego stanu faktycznego niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości determinowane było wyłącznie strategią działania Spółki, ponieważ mimo zobowiązania zawartego w akcie notarialnym z 20 czerwca 1995 r. dotyczącego remontu nieruchomości, jeden z późniejszych wspólników Spółki, nie wykonał swoich zobowiązań w tym zakresie, a następnie wniósł tę nieruchomość jako wkład niepieniężny do Spółki, co doprowadziło do ruiny nieruchomości; • nie istnieją inne, obiektywne, niezależne od Spółki przeszkody i okoliczności wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, zaś powoływanie się przez Spółkę na ograniczone możliwości finansowe nie wypełnia przesłanki "niezależnej od Strony przeszkody i okoliczności wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej". Organ argumentował przy tym, że jeżeli Spółki nie było stać na remont nieruchomości pod kątem przedmiotu wykonywania swojej działalności gospodarczej, należało obiekt sprzedać. Spółka tego nie zrobiła, natomiast systematycznie zadłużała nieruchomość i nie dbała o jej należyte zabezpieczenie, przez co doprowadziła ją do ruiny. Organ wskazywał przy tym, iż obecnie toczy się przeciwko Spółce postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w B. w sprawie mającego miejsce w okresie od 6 listopada 2015 r. do dnia 12 października 2021 r. w B. niszczenia zabytku - zabytkowego budynku typu [...] oraz budynku gospodarczego zlokalizowanych w B. przy ul. [...] nr [...] wpisanych do rejestru zabytków woj. [...] pod nr [...], poprzez zaniechanie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych oraz zaniechanie utrzymania zabytku w jak najlepszym stanie. Ponadto organ wskazywał, że przedmiotowa nieruchomość jest zadłużona hipotecznie (por. załącznik: księga wieczysta) i obecnie podlega postępowaniu egzekucyjnemu w postaci licytacji nieruchomości, która jest permanentnie blokowana przez Spółkę. Konkludując swoje ustalenia organ I instancji podniósł, że nie istnieją obiektywne, niezależne od Spółki przeszkody i okoliczności wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podkreślał, że jedyną formą aktywności Spółki, jest wykonywanie działalności gospodarczej, dlatego uznać należy, że wyłącznym przejawem jej działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa, a sporna nieruchomość wchodzi w skład tego przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości przez podmiot, który został powołany wyłącznie w celu prowadzenia działalności gospodarczej oznacza, że taka nieruchomość związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, a w konsekwencji zastosowanie znajdą stawki opodatkowania przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol. Zatem uprawnione jest stwierdzenie, że Podatnik mógł potencjalnie wykorzystywać posiadaną przez siebie nieruchomość do działalności gospodarczej, gdyby tylko chciał ją wyremontować. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie reguł postępowania oraz prawa materialnego, tj.: 1. art. 240 § 1 pkt 8 w związku z art. 241 § 2 pkt 2 oraz art. 244 § 1 w powiązaniu z art. 245 § 1 ust 1 oraz art. 245 § 1 ust 3a Op. - poprzez odmowę uchylenia w decyzji dotychczasowej z uwagi na stwierdzenie, że nowo wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy byłaby tożsama z decyzją dotychczasową; 2. art. 233 § 2 w związku z art. 120 art. 121 § 1, art. 122 art. 187 § 1 Op. - poprzez brak przeprowadzenia oględzin nieruchomości i sprawdzenia obiektywnego stanu technicznego tej nieruchomości pod względem możliwości jej wykorzystania do działalności gospodarczej (chociażby potencjalnego), co ma istotne znaczenie dla zastosowania właściwej stawki podatkowej. 3. art. 5 ust 1 pkt 1 lit a, art. 5 ust 1 pkt 2 lit b w związku z art. 5 ust 1 pkt 1 lit c, art. 5 ust 1 pkt 2 lit e w powiązaniu z art. 1 a ust 1 pkt 3 upol - poprzez uznanie, że przedmiot opodatkowania będący w posiadaniu podatnika jest związany z działalnością gospodarczą i opodatkowany jest stawkami najwyższymi, a nie według stawek jak dla budynków i gruntów pozostałych, podczas gdy z obiektywnych okoliczności wynika, że grunty i budynki będące w posiadaniu podatnika winny być opodatkowane według stawek jak dla budynków i gruntów pozostałych, gdyż nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazaną na wstępie decyzją z 30 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie podzielając zarzutów odwołania, utrzymało mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podkreśliło, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiącą odstępstwo od wyrażonej w art. 128 Op. ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Celem wznowienia postępowania jest wyłącznie stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie pierwotne podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, enumeratywnie wymienionymi w art. 240 Op. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Kolegium wskazywało, że w niniejszej sprawie Spółka, ubiegając się o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Brzegu z 17 maja 2017 r., w przedmiocie określanie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., wskazując jako podstawę swojego żądania art. 240 § 1 pkt 8 Op., odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 orzekającego, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą - jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Kolegium argumentowało, że z powyższego wyroku wynika, iż w obecnym porządku prawnym nie jest wystarczające, dla przyjęcia, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustalenie tylko posiadania przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę, ale konieczne jest nadto ustalenie istnienia "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu, że wykazanie istnienia tego "związku" nie może opierać się tylko na wykazaniu samego posiadania przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, ale należy także ustalić dla opodatkowania wyższą stawką podatku od nieruchomości, czy grunty, budynki lub budowle są wykorzystywane lub, czy mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Kolegium podzielając stanowisko organu I instancji wskazywało, iż dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w ramach wznowionego postępowania, organ I instancji, prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie, dokonał prawidłowych i pełnych ustaleń faktycznych, co szczegółowo opisał w uzasadnieniu wydanej decyzji. Kolegium podkreślało, że organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o informacje mające na celu ustalenie stanu opodatkowanej nieruchomości oraz prac wykonanych na przedmiocie opodatkowania, a także przeanalizował sytuację materialną Spółki, dokonując następnie - na podstawie tak zebranego materiału dowodowego - prawidłowej oceny, że na gruncie zaistniałego stanu faktycznego miało miejsce tylko "przejściowe" niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości (lub jej części), determinowane wyłącznie strategią działania samego podatnika. Zdaniem Kolegium, zasadnie tym samym stwierdzono, że w sprawie nie istnieją obiektywne, niezależne od Spółki przeszkody i okoliczności, wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej lub kontynuowanie działalności gospodarczej, której prowadzenie stanowi wyłączny przejaw jej działania jako przedsiębiorstwa. W takim zaś przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, a w konsekwencji zastosowanie znajdą stawki opodatkowania przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol. Z tego też względu, w ocenie Kolegium, powyżej przywołane okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do uznania spornej nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol i jednocześnie powodują, iż stanowisko interpretacyjne wyrażone w powołanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt 39/19 pozostaje bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji w decyzji wymiarowej, jak również zaskarżonego obecnie rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. Kolegium podkreślało, że w myśl obowiązujących przepisów grunty i budynki będące w posiadaniu spółki prawa handlowego tylko w wyjątkowych, niezależnych od przedsiębiorcy przypadkach (tzn. w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej) mogą być uznane za niezwiązane z działalnością gospodarczą, a do takich przypadków nie należy zły stan techniczny budynku, bo skoro nie został wydany przez organ nadzoru budowlanego nakaz jego rozbiórki (art. 1a ust. 2a pkt 3 upol) budynek taki może być potencjalnie wykorzystany w przyszłości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem niewykorzystywanie nieruchomość w prowadzonej działalności gospodarczej - w okresie właściwym dla przedmiotowej sprawie - nie mogło zostać uznane za wynik okoliczności niezależnych od podatnika. We wniesionej skardze Skarżąca - reprezentowana przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika – wnosząc o uchylenie w całości skarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Brzegu, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Zarzuty te są w istocie tożsame z zarzutami wskazanymi już uprzednio w treści odwołania i koncentrując się wokół błędnego przyjęcia przez organy podatkowe, że przedmiot opodatkowania będący w posiadaniu podatnika jest związany z działalnością gospodarczą i opodatkowany jest stawkami najwyższymi, a nie według stawek jak dla budynków i gruntów pozostałych, podczas gdy z obiektywnych okoliczności wynika, że grunty i budynki będące w posiadaniu podatnika winny być opodatkowane według stawek jak dla budynków i gruntów pozostałych, gdyż nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Jednocześnie z uwagi na okoliczność, iż wraz ze skargą pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Kolegium - z ostrożności procesowej - odnosząc się do zarzutów skargi, powtórzonymi w przeważającym zakresie za podniesionymi w odwołaniu, podtrzymało w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 14 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu – po rozpoznaniu wniosku Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – orzekł o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: [ppsa], zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Nadto zgodnie z art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Podstawą jego zastosowania jest stwierdzenie, że akty lub czynności poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego, przy czym warunkiem zastosowania tej regulacji jest niezbędność takiego rozstrzygnięcia do końcowego załatwienia sprawy. Przepis ten nakłada na Sąd obowiązek wyjścia poza granice skargi i podjęcia odpowiednich środków w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. Badając zasadność skargi według powyższych kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Na wstępie Sąd wskazuje, mimo że nie było to osią sporu w niniejszej sprawie, iż podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie i w doktrynie, że momentem, na który należy ocenić, czy upłynęły terminy, o których mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op. (po upływie których organ odmawia uchylenia decyzji), jest moment zgłoszenia żądania wznowienia postępowania przez podatnika. Jeżeli żądanie to zostało zgłoszone przed upływem terminów przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 68 lub art. 70 Op., to organ nie jest uprawniony (z powołaniem na art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op.) odmówić wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy (por.: wyrok NSA z 22 maja 2014 r., II FSK 1245/12; wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., II FSK 996/16; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa Komentarz 2015, Wrocław 2015, s. 1134). Przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) Op. nie określa momentu, na który należy ocenić, czy upłynęły terminy przedawnienia, o których mowa w art. 68, art. 70 lub art. 118 Op., po upływie których wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić. Należy przyjąć, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, postępowanie to nie staje się bezprzedmiotowe wyłącznie z tego powodu, że zobowiązanie takie może przedawnić się w trakcie prawidłowo (w terminie) zainicjowanego postępowania wznowieniowego. Odmienne stanowisko różnicowałoby bowiem sytuację prawną podatników w odniesieniu do okoliczności faktycznych, na które nie mają bezpośredniego wpływu (tzn. datę wydania przez organ decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe). Realizacja funkcji ochronnej nadzwyczajnego trybu postępowania określonego w art. 240 Op. ma chronić podatnika przed negatywnymi skutkami ostatecznych decyzji podatkowych wydanych w postępowaniu podatkowym obarczonym istotnymi wadami określonymi w art. 240 § 1 Op. Uznanie, że po skutecznym zainicjowaniu przez podatnika postępowania wznowieniowego, ewentualny upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trakcie postępowania powodowałby bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, oznaczałoby w praktyce, że możliwość skorzystania przez podatników z przewidzianych prawem środków ochrony prawnej byłaby iluzoryczna i sprowadzałaby się jedynie do możliwości zainicjowania postępowania wznowieniowego (por. wyrok NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1245/14, z 8 listopada 2023 r., sygn. akt III FSK 5001/21). Rozpatrywana sprawa dotyczyła określenia Spółce zobowiązania podatkowego za 2017 r., zaś wniosek o wznowienie podstępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Brzegu z 17 maja 2017 r. określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. został złożony 2 kwietnia 2021 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 Op. 5-letni bieg terminu przedawnienia zobowiązania rozpoczyna się licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Co istotne, termin ten nie ulega żadnej modyfikacji w przypadku wydania decyzji deklaratoryjnej, określającej wysokość tego zobowiązania w sytuacjach przewidzianych w art. 21 § 3 Op., ponieważ decyzja ta określa wysokość zobowiązania, które już powstało wcześniej z mocy prawa. Konkludując tę cześć rozważań Sąd zauważa, iż w przypadku podatników obowiązanych do samoobliczenia i wpłacenia (bez wezwania) poszczególnych rat podatku od nieruchomości, bez wpływu na bieg terminu przedawnienia pozostaje fakt wydania deklaratoryjnej decyzji określającej wysokość zobowiązania. Oznacza to, że w przypadku należności podatkowych dotyczących roku 2017, bieg 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania rozpoczyna się, zgodnie z art.70 § 1 Op., z początkiem 2016 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2022 r., o ile - co nie było badane - nie doszło do jego przerwania (art. 70 § 6 Op.) czy też zawieszenia (art.70 § 6 Op.), natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony 2 kwietnia 2021 r., a zatem blisko 21 miesięcy przed upływem podstawowego okresu przedawnienia zobowiązania. Jak wynika z akt sprawy, Spółka składając wniosek o wznowienie postępowania, w wyniku rozpatrzenia którego organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z 9 maja 2024 r. wskazała, że decyzja ostateczna Burmistrza Brzegu z 17 maja 2017 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (art. 240 § 1 pkt 8 Op.). Określoną w art. 240 § 1 pkt 8 Op. podstawę wznowienia należy odczytywać w taki sposób, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli decyzja ta została wydana na podstawie przepisu, o którego niekonstytucyjności orzekł Trybunał Konstytucyjny i właśnie to orzeczenie Trybunału było bezpośrednią przyczyną eliminacji przepisu stanowiącego podstawę decyzji. Podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 8 Op. dotyczy sytuacji, w której przepis stanowiący podstawę wydania decyzji okazał się niekonstytucyjny. Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "została wydana na podstawie przepisu" nie pozostawia wątpliwości, że chodzi tu o przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji, a więc takie, które kształtowały lub współkształtowały podjęte przez organ podatkowy rozstrzygnięcie. Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Op. nie będzie zatem możliwe, jeżeli uznany za niekonstytucyjny przepis nie stanowił podstawy wydania decyzji. W tym natomiast zakresie należy podnieść, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 orzekł, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, rozumiany w tern sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: "W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji." W wyroku tym wskazano, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 upol stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Jednocześnie zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, co prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów. Należy wyjaśnić, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego, jest tzw. wyrokiem interpretacyjnym, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol w określonym jego rozumieniu. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli. Nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba bowiem także uwzględnić status danego przedsiębiorcy oraz okoliczności i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku bezwarunkowo zakładać poszukiwania innych kryteriów poza posiadaniem bez uwzględnienia czy działalność gospodarczą prowadzi przykładowo spółka prawa handlowego, a grunty, budynki, czy też budowle nie są wykorzystywane poza tą działalnością (por. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., III FSK 303/21). W tym zakresie należy odwołać się do wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21, w którym stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych. W orzecznictwie sądowym, uwzględniającym tezy płynące w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, podkreśla się także, iż oceniając istnienie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy wziąć pod uwagę status podatnika i charakter jego działalności. Jest to szczególnie widoczne w przypadku osób fizycznych, u których obok sfery związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, w każdym przypadku można wyróżnić także sferę prywatną. Nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli można ją powiązać wyłącznie z jego sferą prywatną. Podobnie w przypadku osób prawnych, których działalność nie ma jednolitego charakteru, gdzie obok działalności gospodarczej występują również inne formy aktywności. Jeżeli w funkcjonowaniu danego podmiotu można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 upol, a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, sam fakt prowadzenia przez ten podmiot działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez niego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Przykładem podmiotów, których działalność nie ma jednolitego charakteru mogą być agencje państwowe, stowarzyszenia lub fundacje. Nie można wykluczyć, że w działalności także innych jednostek organizacyjnych da się wyodrębnić sferę działalności gospodarczej oraz sferę, która nie spełnia definicji działalności gospodarczej. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że orzecznictwie sądowym jednolicie podkreśla się, że "związanie" gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie" (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej, którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1it. b) i c) upol. Związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jej faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok z 12 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 250/23). Mając powyższe na uwadze, nie można przyznać racji skarżącej Spółce, że przedmiotową nieruchomość zakwalifikowano do gruntów związanych z prowadzeniem działalności tylko na podstawie kryterium posiadania - niezgodnie z tezami płynącymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie w związku z jego wznowieniem (na skutek wniosku Strony z 2 kwietnia 2021 r.) organ I instancji zebrał materiał dowodowy oraz dokonał ustaleń faktycznych, z których prawidłowo wywiódł, że nieruchomość będąca własnością Spółki położona w B. spełnia kryteria uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą także w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. Organy obu instancji dokonały analizy faktycznego oraz potencjalnego wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej, na co wskazywał Trybunał Konstytucyjny. W tym miejscu należy podkreślić, że Skarżąca posiada status przedsiębiorcy i prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 upol. Zakres zgłoszonej działalności jest szeroki, co wynika z wpisów umieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jest to m.in. wynajem i dzierżawa, prowadzenie hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania. Nieruchomość została nabyta do majątku Spółki - wniesiona jako wkład niepieniężny przez jej wspólnika, a jedyną formą działalności Skarżącej jest prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki prawa handlowego. Należy jednocześnie podkreślić, że nieruchomość stanowi składnik majątkowy przedsiębiorstwa, przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. Taki jest bowiem zasadniczy cel wnoszenia aportem do spółek składników majątkowych. W funkcjonowaniu Spółki nie można wyodrębnić działalność, która nie spełnia definicji prowadzenia działalności gospodarczej. Raz jeszcze należy podkreślić, że związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol jest pojęciem szerszym od pojęcia zajęcia (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej. Związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 1299/24). Dodatkowo należy wskazać, że z punktu widzenia podatku od nieruchomości opodatkowaniu podatkiem podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza podatnika. Podatek od nieruchomości jako podatek o charakterze majątkowym płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie, czy innych przeszkód i trudności w prowadzonej działalności gospodarczej z wykorzystaniem tej nieruchomości. Trudności i ograniczenia w prowadzeniu działalności nie oznaczają ustania bytu prawnego i podatkowoprawnego przedsiębiorcy. Nie oznacza to również definitywnego zaprzestania działalności gospodarczej. W konsekwencji, fakt czasowych ograniczeń w działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd podzielił oceną zaprezentowaną przez organy obu instancji, iż na gruncie zaistniałego stanu faktycznego miało miejsce tylko "przejściowe" niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości (lub jej części) determinowane wyłącznie strategią działania Spółki. Organ I instancji ustalił przy tym, że w niniejszej sprawie nie istnieją inne, obiektywne, niezależne od przeszkody i okoliczności wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej lub kontynuowanie działalności gospodarczej, przy czym zły stan techniczny nieruchomości nie przesądza o braku związania nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, w szczególności nie przesądza o braku potencjalnej możliwości wykorzystania nieruchomości w działalności gospodarczej, tym bardziej iż nieruchomość weszła wkład majątku Spółki poprzez wniesienie jej do Spółki jako wkład niepieniężny przez jej wspólnika. Nadto jak wynika z akt sprawy, nieruchomość ta została pierwotnie nabyta przez E. B. (obecnego wspólnika skarżącej Spółki) od Gminy B. w stanie dobrym. Nieruchomość miała status zabytku, a uprzednio była wykorzystywana do prowadzenia [...]. E. B. w akcie notarialnym została poinformowana o statusie nieruchomości oraz zobowiązała się do przeprowadzenia prac adaptacyjnych i remontowych pod nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu. Następnie wniosła przedmiotową nieruchomość do Spółki jako wkład niepieniężny. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo wywiodły, że późniejszy przejściowy brak warunków do wykorzystania nieruchomości przez podatnika zgodnie z jego zamiarem albo brak przydatności gruntów do konkretnego rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika albo inny podmiot są w tym kontekście pozbawione znaczenia, w szczególności gdy stan ten jest wynikiem działalności lub zaniechań samej Spółki. W myśl obowiązujących przepisów grunty i budynki będące w posiadaniu spółki prawa handlowego tylko w wyjątkowych, niezależnych od przedsiębiorcy przypadkach (tzn. w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej) mogą być uznane za niezwiązane z działalnością gospodarczą. Szczególnego podkreślenia wymaga, że do takich przypadków nie należy zły stan techniczny budynku, bo skoro nie został wydany przez organ nadzoru budowlanego nakaz jego rozbiórki (art. 1a ust. 2a pkt 3 upol) budynek taki może być potencjalnie wykorzystany w przyszłości do prowadzenia działalności gospodarczej. Stan budynków nie miał znaczenia dla opodatkowania z uwagi na to, że z dniem 1 stycznia 2016 r. na skutek wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw z dnia 25 czerwca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045) zmieniony został przepis art. 1a ust. 1 pkt 3) i dodany został przepis art. 1a ust. 2a upol. Na skutek tych zmian w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w 2017 r. brak jest warunku wystąpienia "względów technicznych". Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol (w brzmieniu z 2017 r.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis art. 1a ust. 2a upol. stanowi zaś, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Powyższa regulacja prawna eliminująca w art. 1a ust. 1 pkt 3 upol pojęcie "względów technicznych", została wprowadzona przez art. 9 pkt 1 lit. a ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych ustaw, zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2016 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045). Zgodnie zatem z treścią art. 1a ust. 2a pkt 3 upol wyłączenie budynków, budowli lub ich części spod opodatkowania najwyższą stawką podatkową dotyczy jedynie sytuacji, gdy została wydana decyzja o nakazie rozbiórki lub o wyłączeniu z użytkowania. Wskazana decyzja nie została jednak wydana na podstawie art. 67 tej ustawy, a zatem nie może stanowić podstawy do wyłączenia budynku z opodatkowania jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka nabyła nieruchomość w drodze wkładu niepieniężnego wniesionego przez wspólnika. Nieruchomość należała zatem do Spółki i stanowiła jej majątek, była ujmowana w rzeczowych aktywach trwałych. Spółka mogła podjąć decyzję o remoncie budynku - zatem jego niewykorzystywanie w prowadzonej działalności gospodarczej - w okresie właściwym dla przedmiotowej sprawie - nie mogło zostać uznane za wynik okoliczności niezależnych od podatnika. Jednocześnie, w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie przyjęto, że jedyną formą aktywności Spółki jest wykonywanie działalności gospodarczej, a zatem posiadaną przez nią nieruchomość, co do której Skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności świadczących o braku potencjalnej choćby możliwości ich gospodarczego wykorzystania należało uznać za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol i winna być opodatkowana wyższą stawką podatkową. Także powoływanie się przez Spółkę na brak środków finansów nie wypełnia przesłanki "niezależnej od Strony przeszkody i okoliczności wyłączające możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej". Sytuacja ekonomiczna Spółki nie determinuje bowiem możliwości uznania danej nieruchomości za pozbawionej chociażby potencjalnej możliwości wykorzystania w działalności gospodarczej. Spółka nie zbyła nieruchomość, natomiast systematycznie, nieruchomość zadłużała i nie dbała o jej należyte zabezpieczenie, przez co doprowadziła ją do złego stanu technicznego. Obecnie toczy się przeciwko Spółce postępowanie Prokuratury Rejonowej w B. w sprawie mającego miejsce w okresie od 6 listopada 2015 r. do dnia 12 października 2021 r. w B. niszczenia zabytku w postaci zabytkowego budynku typu [...] oraz budynku gospodarczego zlokalizowanych w B. przy ul. [...] nr [...] wpisanych do rejestru zabytków woj. [...] pod nr [...], poprzez zaniechanie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych oraz zaniechanie utrzymania zabytku w jak najlepszym stanie. Ponadto przedmiotowa nieruchomość jest zadłużona hipotecznie (por. załącznik: księga wieczysta) i obecnie podlega postępowaniu egzekucyjnemu w postaci licytacji nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, uznać więc należy, że trafnie w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zakwalifikowały nieruchomość Skarżącej jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą z uwzględnieniem wskazań interpretacyjnych Trybunału Konstytucyjnego, tj. jako będącą w posiadaniu przedsiębiorcy i zarazem mogącą potencjalnie, tj. zależnie od potencjalnej woli strony służyć do celów działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność faktycznego wykonywania lub nie działalności na tejże nieruchomości i czerpania stąd przychodów. Związek z działalnością gospodarczą oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą nawet na potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej, co w niniejszej sprawie zostało wykazane. W ocenie Sądu przywołane przez organy okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do uznania spornej nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, a jednocześnie powodują, iż stanowisko interpretacyjne wyrażone w powołanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt 39/19 pozostaje bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji w decyzji wymiarowej, jak również zaskarżonego obecnie rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, iż w rozpoznawanej spawie, brak jest okoliczności lub dowodów wskazujących, aby powołany we wniosku o wznowienie postępowania wyrok TK sygn. akt SK39/19 miał wpływ na zasadność i prawidłowość ustaleń stanowiących podstawę do wydania decyzji ostatecznej organu I instancji w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. Z uwagi na powyższe, zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 upol wraz z uzasadniającą argumentację należy uznać za bezpodstawny i niezasługujący na uwzględnienie. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 Op. Sąd uznał, że organy rozpatrzyły sprawę prawidłowo, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czemu w wyczerpujący sposób dały dowód w wydanych decyzjach. W opinii składu orzekającego organy dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów, organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.