I SA/Op 425/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 lipca 2014 r. umarzającego postępowanie w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 24 marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2000 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: uzupełnić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Op 425/14 w ten sposób, że dotychczasowemu rozstrzygnięciu zawartemu w sentencji nadać punkt I. oraz dodać punkt II. w brzmieniu "zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem i 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania." Postanowieniem dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Op 425/14, wydanym na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 24 marca 2014 r., w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2000 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że już po wniesieniu skargi, organ postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 205a § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, podjął z urzędu wznowione postępowanie zawieszone postanowieniem organu I instancji z dnia 31 grudnia 2013 r. W tej sytuacji, z uwagi na sytuację procesową, jaka zaistniała w sprawie wskutek podjęcia przez organ zawieszonego postępowania, Sąd uznał, że postępowanie sądowe podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Sąd zauważył, że w sferze skutków prawnych podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie skutków zawieszenia postępowania, co prowadzi do wniosku, że zaistniała przyczyna określona w art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej jako: [p.p.s.a.] Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 lipca 2014 r. (k. 47). Wnioskiem z dnia 28 lipca 2014 r. (data wpływu 30 lipca 2014 r.) skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego S. P., wystąpiła do Sądu o uzupełnienie ww. postanowienia przez rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że w złożonej skardze wnioskowała o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Natomiast wydanie postanowienie Sądu zawiera tylko rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia lecz nie zawiera orzeczenia w kwestii kosztów tego postępowania, które winno być z urzędu zamieszczone w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2), orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Regulacja ta z mocy art. 166 p.p.s.a. znajduje zastosowanie także do postanowień. Jak natomiast stanowi art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania Sąd zamieszcza w każdym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (art. 209 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Rozpatrując niniejszy wniosek Sąd uznał, iż zachodziła podstawa do zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, pomimo że w sprawie niniejszej skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 24 marca 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia 17 stycznia 2014 r. o zawieszeniu wznowionego postępowania nie została uwzględniona przez Sąd ani przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. O zastosowaniu art. 201 § 1 p.p.s.a. przesądzały bowiem względy wykładni celowościowej. Zauważyć należy, że w sytuacji, gdy przedmiotem sporu przed sądem było postanowienie o zawieszeniu postępowania, rezultat działania organu – który, przez podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego uchylił skutki prawne zawieszenia postępowania - był podobny do tego, jaki nastąpiłyby w wyniku uwzględnienia przez organ skargi w trybie autokontrolnym. Analogiczny pogląd wyrażono w prawomocnym postanowieniu tut. Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Op 414/14, w którym Sąd, orzekając w sprawie o analogicznym stanie faktycznym, umorzył postępowanie i zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania. Sąd stwierdził, że "jeśli chodzi o kwestię zwrotu kosztów postępowania, to pomimo niezastosowania przez organ w tej sprawie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie sposób pominąć (...), iż przyczyną umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (bezprzedmiotowość postępowania "z innych przyczyn") było uznanie, że podjęcie postępowania przez organ wywołało skutek podobny do tego, jaki nastąpiłby bądź to w wyniku uwzględnienia skargi w drodze orzeczenia sądu, bądź to w wyniku uwzględnienia skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W obydwu tych przypadkach strona uzyskałaby zwrot kosztów postępowania ( art. 200 i art. 201 § 1 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu w okolicznościach takich jak w rozpoznawanej sprawie nie sposób pozbawiać strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania tylko z tego powodu, że skutek zbliżony do żądanego w skardze nastąpił w wyniku innej niż przewidziana w art. 200 i art. 201 § 1 p.p.s.a. czynności organu, której konsekwencje procesowe są zbliżone do tych wymienionych w powołanych przepisach. Stanowisko przedstawione w przywołanym orzeczeniu podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w postanowieniu z dnia 25 września 2014 r. sygn. II FZ 1306/14 o oddaleniu zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej. Podzielając to stanowisko Sąd uznał, że należało uzupełnić postanowienie z dnia 16 lipca 2014 r. o treść rozstrzygnięcia o kosztach w sposób jaki orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia. W rozpatrywanej sprawie na koszty postępowania składało się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł (§ 3 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, Dz. U z 2011 r. nr 31, poz. 153), wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz opłata skarbowa od złożenia pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.