I SA/Op 425/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych wskutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania. W postępowaniu zainicjowanym skargą W. D. (dalej określanego jako; strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 30 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że realizacja przedmiotowej decyzji istotnie obciąży budżet jego rodziny. Podniósł, że jest on osobą niepełnosprawną, posiadającą liczne schorzenia, co powoduje brak perspektyw na podjecie zatrudnienia. Podał też, że jego żona jest również osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i że jedynym źródłem utrzymania rodziny są świadczenia z pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Podkreślenia zatem wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących z niego uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Co do zasady, wymaganej cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LewisNexis, W-wa 2006, str. 186). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym przypadku przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest decyzja odmawiająca stronie umorzenia należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatów karnych. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu, gdyż nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy, jak też nie prowadzi do podjęcia przez organy jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. W tej sytuacji wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, wobec czego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.