I SA/Op 451/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. Ś. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 23 stycznia 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi E. Ś., S. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W postępowaniu wszczętym ze skargi S. Ś. (dalej jako: skarżący, strona, wnioskodawca) i E. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30.03.2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, skarżący na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 23.01.2017 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że w przedłożonym druku formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej powoływana jako: ppsa) oświadczył, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną E. Ś., łącznie miesięczne dochody strony i małżonki (pochodzące ze świadczenia przedemerytalnego oraz emerytury) wynoszą 1.594,12 zł netto, natomiast ponoszone stałe koszty utrzymania, związane z zakupem usług telekomunikacyjnych, energii elektrycznej, gazu i węgla, a także leczeniem, podatkiem od nieruchomości, opłatą za wodę i odprowadzeniem ścieków, kształtują się na poziomie 1.006,35 zł. Pozostałe po opłaceniu ww. kosztów utrzymania środki pieniężne w kwocie 587,77 zł przeznaczane zostają na zakup żywności, środków czystości, higieny oraz obuwia i ubrania. Wskazał również, że z powodu złego stanu zdrowia nie może podjąć jakiejkolwiek dodatkowej pracy. Nadto oświadczył, że posiada dom mieszkalny o powierzchni 80 m² (wartość szacunkowa około 250.000 zł) oraz nieruchomość o powierzchni 0,1499 ha. Do wniosku załączono kserokopię zaświadczenia o wysokości emerytury pobieranej przez żonę wnioskodawcy oraz kserokopię przekazu potwierdzającego pobranie przez skarżącego świadczenia wypłacanego przez ZUS w kwocie 620,71 zł. Analizując sytuację majątkową strony referendarz uznał, że nie zachodzą szczególne okoliczności, określone w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, pozwalające na uwzględnienie wniosku, bowiem zapłata kosztów sądowych wymaganych zarówno w niniejszej sprawie jak i w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem nie przekracza możliwości finansowych skarżącego. Powołując się na dane ujawnione w zainicjowanej poprzednio przez stronę sprawie zawisłej przed tut. Sądem (sygn. akt I SA/Op 379/16) wskazał, że skarżący i jego żona są posiadaczami szeregu nieruchomości usytuowanych w [...] przy ul. [...] (tj. nieruchomości położonych na działce nr a obszaru 0,0737 ha, zabudowanej budynkiem biurowo-socjalnym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym o powierzchni użytkowej 503,89 m², działce nr b obszaru 0,1499 ha, niezabudowanej, przeznaczonej pod budownictwo przemysłowe oraz działce nr c obszaru 0,3393 ha, zabudowanej budynkiem barakowym, parterowym, niepodpiwniczonym o konstrukcji drewnianej, o powierzchni użytkowej 412,45 m²). Ponadto wskazano, że skarżący w złożonym na rozprawie w dniu 18.01.2017 r. oświadczeniu zeznał, iż nieruchomości położone na działkach oznaczonych nr a oraz nr c zostały zbyte w 2015. W związku z powyższym referendarz uznał, że uzyskanie przez skarżącego i jego żonę zasobów finansowych pochodzących ze zbycia opisanych wyżej nieruchomości, a także posiadanie w dalszym ciągu majątku w postaci nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę przemysłową świadczy o znacznym potencjale finansowym ich gospodarstwa domowego, dającym możliwości uregulowania wymaganych kosztów sądowych. We wniesionym sprzeciwie strona podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wskazując, że sytuacja materialna jej gospodarstwa domowego nie pozwala na opłacenie skarg we wszystkich sprawach zawisłych przed tut. Sądem. Wyjaśniła, że uzyskane ze zbycia nieruchomości środki finansowe zostały niezwłocznie przekazane istniejącym wierzycielom, z uwagi na konieczność spłaty zadłużenia przekraczającego kwoty uzyskane ze sprzedaży nieruchomości. W odniesieniu do posiadanej nieruchomości wskazała natomiast na obciążenie hipoteczne, które uniemożliwia stronie uzyskanie kredytu. Zarządzeniem z dnia 8.03.2017 r. skarżący został zobowiązany do przekazania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o dotychczasowe informacje: - szczegółowych danych na temat ponoszonych kosztów na bieżące utrzymanie (z wyodrębnieniem poszczególnych wydatków np. na wyżywienie, koszty utrzymania domu) wraz z dokumentami potwierdzającymi fakt i wysokość ich poniesienia; - dokumentów (aktów notarialnych) dotyczących sprzedaży nieruchomości – działek nr a i c; - stosownych dowodów potwierdzających oświadczenie strony o rozdysponowaniu środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości na poczet ciążących zobowiązań (np. wyciągi bankowe, potwierdzenie zapłaty gotówkowej); - kserokopii wyciągów z posiadanych rachunków i lokat bankowych za ostatnie trzy miesiące; - dokumentów potwierdzających zawarte w sprzeciwie oświadczenie o obciążeniu posiadanej obecnie nieruchomości hipoteką. Skarżący do dnia rozpoznawania sprzeciwu, pomimo prawidłowego odebrania wezwania w dniu 24.03.2017 r. (doręczonego żonie wnioskodawcy), nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. Na podstawie art. 259 § 1 ppsa od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, w tym w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy, przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W myśl art. 260 § 1 ppsa., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 tej ustawy w sprawach, o których mowa w § 1, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a w myśl § 3 tego artykułu sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, prawo pomocy w zakresie częściowym (a o takie wnosi skarżący) może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zaakceptować należy zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, odwołujące się do utrwalonego i podzielanego przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, że prawo pomocy jest odstępstwem od zasady odpłatności postępowania sądowego i z tego powodu jego przyznanie następuje jedynie w wyjątkowych przypadkach, a mianowicie w sytuacji, gdy ograniczone możliwości płatnicze strony lub ich brak pozbawiają ją możności skorzystania z przysługującego jej prawa do sądu. Przeszkoda ta musi być realna, a do stwierdzenia jej zaistnienia niezbędne jest dokładne poznanie sytuacji wnioskodawcy. To na składającym wniosek spoczywa ciężar przekonania Sądu, że znajduje się w sytuacji, która została uznana przez ustawodawcę za usprawiedliwiającą przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 16 listopada 2012r., sygn. akt I FZ 429/12, opublikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl podobnie jak wszystkie niżej podane orzeczenia sądowe). Trafnie więc zwrócono uwagę w zaskarżonym postanowieniu, że skoro udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa, to powinno ono sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2013r., sygn. akt II FZ 987/12). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne potwierdza wyjątkowy charakter instytucji prawa pomocy, stosowanej tylko wobec osób bardzo ubogich, znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich zapłata byłaby związana z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 października 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 1486/08). Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu państwa (czyli de facto stanowi obciążanie innych obywateli). Dlatego też wyjątkowe zastosowanie tej instytucji wiąże się nie tylko z ustaleniem braku źródeł stałego dochodu i majątku, ale także z ustaleniem, że wnioskujący jest pozbawiony obiektywnie możliwości uzyskania dochodu z jakichkolwiek źródeł (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 22 października 2014 r., II SA/Wr 432/14). Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy się kierować rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także analizując treść oświadczenia zamieszczonego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz informacje zawarte w sprzeciwie Sąd stwierdza, że referendarz sądowy prawidłowo zbadał przesłanki przyznania prawa pomocy uznając, że skarżący nie wykazał w sposób należyty, iż nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów sądowych (w tym wymagalnych na obecnym etapie postępowania wpisów od skargi w sprawie niniejszej, jak i w pozostałych dwunastu sprawach, zainicjowanych przez skarżącego i jego żonę przed tut. Sądem, których łączna kwota wynosi około 1428 zł). Z informacji podanych we wniosku wynika, że skarżący wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania rodziny są dochody ze świadczenia przedemerytalnego wnioskodawcy w wysokości 620,71 zł oraz świadczenia emerytalnego jego żony w wysokości 973,41 zł. Zarówno skarżący, jak i jego żona z powodu licznych schorzeń nie są w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia. Natomiast pozostające w dyspozycji małżonków środki finansowe, które po opłaceniu stałych kosztów utrzymania stanowią w przybliżeniu kwotę 587,77 zł przeznaczane są na pozostałe wydatki. Z oświadczenia złożonego przez stronę wynika również, że majątek wspólny stanowi dom mieszkalny o szacunkowej wartości około 250.000 zł oraz niezabudowana nieruchomość o powierzchni 0,1499 ha, przeznaczona pod budownictwo przemysłowe. Z kolei na podstawie akt sprawy o sygn. I SA/Op 379/16 referendarz ustalił, że skarżący i jego żona poza ww. nieruchomościami domu mieszkalnego oraz działki o powierzchni 0,1499 ha (działka nr b obszaru 0,1499 ha, niezabudowana, przeznaczona pod budownictwo przemysłowe) posiadali jeszcze nieruchomości usytuowane w [...] przy ul. [...] (tj. działka nr a obszaru 0,0737 ha, zabudowana budynkiem biurowo-socjalnym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym o powierzchni użytkowej 503,89 m², oraz działka nr c obszaru 0,3393 ha, zabudowana budynkiem barakowym, parterowym, niepodpiwniczonym o konstrukcji drewnianej, o powierzchni użytkowej 412,45 m²). Przy czym na rozprawie przeprowadzonej w sprawie ze skargi wnioskodawcy i jego żony o sygn. I SA/Op 421/16 w dniu 8.02.2017 r. skarżący oświadczył, iż nieruchomości położone na działkach oznaczonych nr a oraz nr c zostały zbyte w grudniu i listopadzie 2015 r. za kwotę odpowiednio 80.000 zł i 115.000 zł. Trafnie referendarz sądowy przyjął, że uzyskanie przez wnioskodawcę i jego żonę zasobów finansowych pochodzących ze zbycia opisanych wyżej nieruchomości a także posiadanie w dalszym ciągu majątku w postaci nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę przemysłową świadczy o znacznym potencjale finansowym ich gospodarstwa domowego, dającym możliwości uregulowania wymaganych kosztów sądowych we własnym zakresie. Powyższej oceny nie podważyły wskazane w sprzeciwie okoliczności związane z rozdysponowaniem środków finansowych, uzyskanych ze sprzedaży dwóch nieruchomości na pokrycie istniejących wierzytelności, a także obciążeniem hipotecznym na pozostającej w dyspozycji strony nieruchomości. Przede wszystkim skarżący, pomimo wezwania, nie przedłożył dokumentów źródłowych potwierdzających jego twierdzenia, uniemożliwiając tym samym ich weryfikację. Uchylił się również od przekazania wyciągów z rachunków bankowych, co powoduje, że nie jest znany stan środków zgromadzonych na rachunkach bankowych jak i dokonywanych na nich transakcji. Nie uprawdopodobnił też, podniesionego dopiero w sprzeciwie, hipotecznego obciążenia posiadanej nieruchomości, jak i nie wykazał, że faktycznie nie jest możliwe gospodarcze wykorzystanie posiadanej nieruchomości (chociażby uzyskiwanie dodatkowych dochodów w postaci pożytków cywilnych) w celu wsparcia domowego budżetu. Skarżący nie podważył zatem w żaden sposób, również na etapie obecnie toczącego się postępowania przyczyn, które zadecydowały o odmowie przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie Opisana wyżej sytuacja, przy ustalonej okoliczności uzyskania znacznych środków ze sprzedaży nieruchomości – łącznie 195.000 zł (wielokrotnie przekraczających wysokość wpisów we wszystkich zainicjowanych przez skarżącego i jego żonę sprawach) przemawia za odmową przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Reasumując, stwierdzić należy, że w świetle przedłożonych dokumentów skarżący nie wykazał zasadności przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a więc rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia należało w pełni podzielić. Referendarz sądowy nie dopuścił się żadnych naruszeń prawa i właściwie uzasadnił zajęte stanowisko. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego sprzeciwem postanowienia poprzez przyznanie stronie prawa pomocy w dochodzonym zakresie i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.