I SA/Op 69/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lipca 2009r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. przyznaje adwokatowi P. J. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa80/100 ) złote brutto w tym podatek VAT 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złote tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wnioskiem z 6 lipca 2006 r., S. K. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest osobą samotną (rozwiedziony) i jedynym źródłem utrzymania jest pomoc żywnościowa od dzieci i znajomych. Od momentu zaprzestania działalności gospodarczej tj. od lutego 1998r. nie uzyskiwał on żadnych dochodów, nie pobiera żadnych zasiłków, renty, emerytury i nie może znaleźć pracy. Utrzymuje się z pomocy dzieci i znajomych, a jego pola i domy są zajęte hipotecznie. Decyzją z 23 sierpnia 2006 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.; dalej: u.s.u.s.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wnioskodawcy umorzenia należności z tytułu składek w łącznej kwocie 42.170,70 na ubezpieczenia społeczne (konto osobiste i pracownicze). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. K. wskazał na prawdopodobieństwo wystąpienia pomyłki Zakładu w obliczeniu kwoty należności oraz okresu powstałego zadłużenia. Według wnioskodawcy, jest rzeczą niemożliwą, aby tak długi okres składki na ubezpieczenie społeczne nie były opłacane. Wskazał, iż przyczyną ewentualnej pomyłki Zakładu mogła być okoliczność częstych zmianach nazw prowadzonego zakładu usługowego. Wnioskodawca zwrócił również uwagę iż był osobą poszkodowaną w powodzi w lipcu 1997r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z 15 grudnia 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję z 23 sierpnia 2006 r. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po rozpatrzeniu skargi wyrokiem z dnia 07.08.2007r. sygn. akt V SA/Wa 550/07 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Uchylenie decyzji nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych, bowiem decyzja Zakładu i decyzja Prezesa Zakładu została wydana - podpisana przez tę samą osobę, co stanowiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zaskarżony skargą kasacyjną Prezesa Zakładu wyrok WSA w Warszawie został utrzymany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.03.2008r. sygn. akt II GSK 472/07. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 19.12.2008r., nr [...], Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia 23.08.2006r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2007r., Nr 11, poz. 74 ze zm.) należności z tytułu składek mogą być umorzone tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności są wymienione w art. 28 ust.3 ustawy. Całkowita nieściągalność zachodzi gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie 2) Sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym 5) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym 6) naczelnik urzędu skarbowego stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, 7) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W ocenie Prezesa ZUS, w rozpatrywanej sprawie, brak było podstaw do uznania, iż zachodzi całkowita nieściągalność. Wskazał, iż na nieruchomościach skarżącego, których jest właścicielem widnieją wpisy hipoteczne między innymi na rzecz X w R. (ok. 150 tys.zł.), Y (ok. 150 tys.zł.). W sprawach wierzycieli toczy się postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądu Rejonowego w G. Zgodnie z ustaleniami organu, podczas II licytacji nieruchomości należących do dłużnika doszło do sprzedaży: KW [...] - działka nr A za kwotę 3.210,00zł., KW [...] - działka 442 - nie sprzedano, działka nr B za kwotę 13.100,00zł., działka nr C za kwotę 11.900,00zł., działka nr D za kwotę 8.300,00zł. Łącznie sprzedano nieruchomości za kwotę: 36.510,00zł. W dniu 31.10.2008r. wydano postanowienie o przysądzeniu prawa własności. Po jego uprawomocnieniu komornik przekaże do sądu projekt planu podziału kwoty uzyskanej z nieruchomości - sygn. akt. [...]. Jednakże jak wskazał organ - zobowiązany nadal jest właścicielem nieruchomości - działki nr E (KW [...]) oraz działki nr (KW[...]), bowiem podczas II licytacji nie doszło do ich sprzedaży, co oznacza, że postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone. Zatem, w ocenie organu, taka sytuacja nie pozwala na stwierdzenie przesłanki całkowitej nieściągalności. Organ przedstawił także zebrane w toku postępowania informacje o sytuacji materialno-finansowej i bytowej skarżącego. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głubczycach wynika, iż S. K. figuruje w bazie danych Urzędu jako osoba fizyczna nieprowadząca samodzielnie działalności gospodarczej. W latach 1999-2007r. skarżący nie rozliczał się w tamtejszym Urzędzie, natomiast prowadzona działalność gospodarcza obejmowała okres od 15.03.1991r. do 30.01.1998r. Zgodnie z danymi Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w B., skarżący nie korzystał z pomocy Ośrodka. Również, pod wskazanym adresem nikogo nie zastano, a z informacji sąsiadów wynika, że nie mieszka on w B. i nie wiadomo gdzie przebywa. Według informacji Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w Opolu, S. K. nie figuruje w ewidencji świadczeniobiorców tamtejszego oddziału Kasy. Natomiast, z informacji zebranych przez Inspektorat ZUS w G. w kwestii ustalenia stanu majątkowego S. K. oraz kwestionariusza o stanie majątkowym z dnia 03.10.2008r. wynika, iż zobowiązany jest zameldowany pod adresem B. [..], jednak przebywa tam sporadycznie. Kontrola przeprowadzona w miejscu zameldowania zobowiązanego wykazała, że dom znajdujący się na posesji nadaje się do generalnego remontu lub nawet do rozbiórki. Całe obejście nosi znamię opuszczonego i nie wskazuje na fakt zamieszkania. Tym samym jego wartość ze względu na stan oraz położenie nie rokuje skuteczności egzekucji na poczet zaległości z tytułu składek. Dodatkowo wg oświadczenia wnioskodawcy pozostaje on na utrzymaniu dzieci (jest po rozwodzie), nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz nie korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej. Skarżący ponownie wskazał na obciążenie hipoteczne. Jednocześnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w G. poinformował, że Pan S. K. nie pobiera świadczeń emerytalno-rentowych oraz nie figuruje w bazie wypłat zasiłków chorobowych. Organ, w oparciu o zebrany materiał dowodowy rozważył także możliwość umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy o s.u.s. zgodnie z którym należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności i przeanalizował w tym zakresie czy nie zachodzą przypadki wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ( Dz. U. Nr 141, poz. 1365 ), w myśl którego Zakład może umorzyć zaległości jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie tych należności opłacić, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Podkreślił, iż to na dłużniku spoczywa obowiązek udokumentowania swojej trudnej sytuacji finansowej. W opinii Prezesa ZUS nie występują przesłanki wynikające z powyższego rozporządzenia. Sytuacja wnioskodawcy nie jest na tyle trudna by uzasadnione było umorzenie należności. Dłużnik co prawda wskazuje, iż poniósł straty w wyniku klęski żywiołowej jaką jest powódź, jednakże nie udokumentował tego faktu jak również nie udowodnił, że powódź dotyczyła prowadzonej działalności. Prezes ZUS zwrócił uwagę, iż zadłużenie powstało wiele lat wcześniej niż lipiec 1997r., co przeczy tezie, że bezpośrednią przyczyną kłopotów finansowych zobowiązanego była powódź. Nadto, ówcześnie obowiązujące przepisy pozwalały na wystąpienie zobowiązanemu z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu składek w wyniku powodzi. Podkreślił również, że z powodu braku możliwości przeprowadzenia przez Ośrodek Pomocy Społecznej w B. wywiadu środowiskowego w domu skarżącego oraz braku rachunków bieżących opłat, brak było możliwości precyzyjnego ustalenia jakie wydatki miesięcznie ponosi dłużnik oraz stwierdzić, że opłacenie należności zagrozi egzystencji wnioskodawcy. Prezes Zakładu wyjaśnił również, iż w okresie prawie 10 lat skarżący nie wskazał żadnych argumentów, które byłyby podstawą do stwierdzenia, że zobowiązany nie mógł podjąć żadnego zatrudnienia. W związku z czym zauważył, iż dłużnik nie wykazał się aktywnością w poszukiwaniu pracy w celu poprawy swej sytuacji materialno - bytowej oraz chociażby częściowej spłaty zadłużenia w ZUS. Skoro zaś zobowiązany nie przedstawił żadnych dokumentów medycznych, nie pozwala to na uznanie, że występuje sytuacja w której przewlekła choroba zobowiązanego lub któregoś z członków rodziny uniemożliwiałaby uzyskiwanie dochodu. Prezes wskazał również, iż prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą winien być świadomy ponoszenia ryzyka i liczyć się z negatywnymi konsekwencjami podjęcia takiej decyzji. Niewystarczająca efektywność prowadzonej działalności gospodarczej nie stanowi przesłanki uzasadniającej umorzenie przedmiotowych należności. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący ponownie zakwestionował kwoty należności oraz okresu powstałego zadłużenia. W ocenie skarżącego, wszystkie składki zostały zapłacone i nie można żądać drugi raz zapłaty za okres 1992 do 1987 r. Wskazał, iż przedstawił już dowody wpłat po powodzi z 1997 r. za okres 1997-1998 Sądowi we Wrocławiu, który włączył je do akt. W uzupełnieniu skargi, ustanowiony w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, pełnomocnik z urzędu, podtrzymując żądanie skargi, wskazał także na błędne ustalenia organu, dotyczące statusu prawnego nieruchomości objętych KW [...] i KW [...], które stanowią majątek wspólny byłych małżonków K. i w związku z tym podlegają podziałowi pomiędzy małżonków. W odpowiedzi na skargę oraz piśmie procesowym z dnia 8.07.2009 r. Prezes Zakładu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał na brak możliwości umorzenia zaległych składek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1) a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Powyższe oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). W ocenie Sądu wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. W pierwszej kolejności należy wskazać, że sąd administracyjny nie jest władny do rozstrzygania spraw wykraczających poza zakres zaskarżonej decyzji w szczególności w części obejmującej ewentualne naruszenia prawa upadłościowego i naprawczego. Powyższe zagadnienia pozostają w kognicji sądów powszechnych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm./ należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. W przypadku odmowy umorzenia zaległych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ograniczeniami swobody uznania administracyjnego są przesłanki sformułowane w art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm./ jak i w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) wydanego na podstawie art. 28 ust. 3b cyt. ustawy. Zawarte w art. 28 ust. 3 ustawy wyliczanie przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Organy wykazały, iż istnieje możliwość wyegzekwowania zaległości stąd uznały iż brak jest podstaw do przychylenia się wnioskowi o umorzenie zaległych składek. Zdaniem Sądu, należy przyjąć na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, że organy nie dopełniły formalności wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji prowadziło do stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Podstawową kwestią, na którą Sąd zwrócił uwagę, niebędąc związany zgodnie z art. 134 p.p.s.a., zakresem zarzutów skargi, jest zagadnienie samego istnienia przedmiotu postępowania z zakresu ulgi płatniczej, a mianowicie istnienie w dacie orzekania zaległości należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych ciążących na skarżącym. Należy bowiem zaważyć, iż przedmiotem postępowania umorzeniowego są należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych za lata od grudnia 1992r do stycznia 1998r. Mając zatem na uwadze odległy okres powstania zaległości, celowym staje się poczynienie ustaleń, czy w stosunku do nich nie upłynął już ustawowy termin ich przedawnienia, a także czy nie nastąpiło skuteczne przerwanie jego biegu. W początkowym okresie do należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek miały zastosowanie wyłącznie te postanowienia ustawy o zobowiązaniach podatkowych, które były wymienione w § 1 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 1989 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych na niektóre rodzaje świadczeń pieniężnych (Dz. U. Nr 6, poz. 40 i z 1990 r. Nr 1, poz. 4). Dopiero począwszy od 25 listopada 1998r. w stosunku do art. 24 ust 2 i 5, a co do pozostałych uregulowań od dnia 1 stycznia 1999r., zaczęła obowiązywać samodzielne uregulowania zawarte w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń (Dz. U. Nr 137, poz. 887). Należy zatem, mając na względzie okres, którego dotyczy niniejsze postępowanie, dokonać analizy okresu przedawnienia należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek za poszczególne okresy rozliczeniowe, w aspekcie uregulowań ówczesnego stanu prawnego, z jednoczesnym uwzględnieniem także przepisów przejściowych. W niniejszej sprawie istotne znaczenie będą miały nowelizacje samej ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń i wydłużenie okresu przedawnienia należności z początkowych 5 lat do 10 lat. Zagadnienie ewentualnego przedawnienia należności objętych wnioskiem i ich umorzenie, zostało całkowicie pominięte w rozważaniach samego organu, zaś przedstawiona Sądowi dokumentacja zawarta w aktach sprawy nie pozwala na poczynienie w tym względzie jakichkolwiek samodzielnych ustaleń. Nie wiadomo zatem, czy i kiedy wystawione zostały tytuły wykonawcze na poszczególne zaległości, kiedy ewentualnie zostały doręczone dłużnikowi, a także czy podejmowane były na przestrzeni prawie 15 lat czynności egzekucyjne, powodujące przerwę biegu przedawnienia. Z akt sprawy nie wynika także, czy sporne należności zostały wpisane na hipoteki poszczególnych nieruchomości skarżącego, a tym samym nie podlegają w tym zakresie przedawnieniu, gdyż z załączonych do akt sprawy odpisów z ksiąg wieczystych wynika jedynie, że doszło do ustanowienia hipoteki przymusowej na rzecz Urzędu Skarbowego w Głubczycach, na podstawie jego wniosku z dnia 8.07.1996r. ze wskazaniem numerów poszczególnych tytułów wykonawczych. Nadal też nie wiadomo co z biegiem terminów należności za późniejszy okres rozliczeniowy, po ustanowieniu tych hipotek. To że sam skarżący w ogóle nie wskazywał na ewentualną możliwość przedawnienia się już całości lub części składek objętych jego wniosek o ich umorzenie, nie zwalniało w żadnej mierze samego organu od poczynienia takowych ustaleń, gdyż okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny samej przedmiotowości zawisłego postępowania. Brak bowiem wymagalnych należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek za poszczególne objęte wnioskiem strony okresy rozliczeniowe, czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Nadto również ustalenia, co do przedawnienia się należności jedynie w częściowym zakresie, także ma wpływ na dalsze rozważania co do zasadności umorzenia poszczególnych składek, albowiem wysokości zaległości pozostaje w bezpośrednim związku z dalszą analizą zdolności płatniczej samego wnioskodawcy. Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze kwestii nieistnienia zaległości, w związku z uprzednim jej uregulowaniem przez samego skarżącego, to jeżeli faktycznie przedstawił on takowe dowody w ramach uprzedniego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, winien wystąpić o ich zwrot przez Sąd, by następnie przedłożyć je organowi do oceny. Organ nie ma obowiązku poszukiwania dokumentów, a nawet jeżeli informacje o ich istnieniu w innych aktach postępowań sądowych, to nie jest on ich dysponentem. Dokumenty złożone przez skarżącego do akt sądowych mogą zostać zwrócone jedynie jemu, jako ich pierwotnemu dysponentowi. Powyżej wykazane braki postępowania dowodowego w zakresie ustaleń co do istnienia przedmiotu postępowania o umorzenie należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek za poszczególne okresy rozliczeniowe, nie pozwalają Sądowi na obecnym etapie rozpoznania sprawy na przeprowadzenie dalej idącej kontroli zaskarżonej decyzji i odniesienie się do spornej kwestii, czy w sprawie zaistniały ustawowe przesłanki wymienione w art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, warunkujące ich umorzenie. Mając na względzie powyższe Sąd postanowił jak w sentencji wyroku uchylić zaskarżoną decyzję, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Orzeczenie o niewykonalności wydano w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś w zakresie kosztów zastępstwa procesowego strony reprezentowanej z urzędu przez pełnomocnika będącego adwokatem orzeczono stosownie do §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).