I SAB/Op 4/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Prudnik na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Prudniku w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. oddala skargę. Gmina Prudnik (dalej też jako: Skarżąca, Gmina, Strona, Podatnik) wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Prudniku (dalej też: Naczelnik , Organ) w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W dniu 21 lutego 2014 r. Gmina złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. w wysokości 2.812 zł oraz o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 28.828 zł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Prudniku. Do wniosku dołączyła korektę deklaracji VAT-7, w której wykazała tę kwotę podatku do zwrotu na rachunek bankowy . Powołano się m.in. na wyrok wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 1 marca 2012 r. w sprawie C-280/10 Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawertyn. W związku z powyższym Naczelnik US w Prudniku wszczął w dniu 27 czerwca 2014 r. postępowanie podatkowe za lipiec 2010 r., które zostało zakończone wydaniem decyzji wymiarowej i decyzji w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. przez Naczelnika US w Prudniku i Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu ) . W wyniku wniesionych przez stronę skarg Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokami z dnia 13 listopada 2015 r. uchylił decyzje organów obu instancji dotyczące zarówno wymiaru podatku jak i stwierdzenia nadpłaty za lipiec 2010 r. (sprawy o sygn. akt I SA/Op 468/15 i I SA/Op 475/15). Powodem uchylenia decyzji było orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14. Naczelnik US w Prudniku po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego zakończył prowadzone postępowanie dotyczące określenia zobowiązania podatkowego oraz postępowanie w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług. Postępowanie wymiarowe za lipiec 2010 r. z uwagi na upływ terminu przedawnienia zostało zakończone decyzją umarzającą postępowanie podatkowe z dnia 22 grudnia 2016 r., od której strona nie wniosła odwołania. Postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie nadpłaty za lipiec 2010 r. zostało zakończone decyzją z dnia 28 lutego 2017 r. W dniu 6 marca 2017 r. Gmina złożyła ponaglenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na niezałatwienie w terminie spraw dotyczących niezwrócenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym m.in. za lipiec 2010 r. wynikającej z korekty deklaracji VAT-7. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r. o sygn. akt I SAB/Op 1/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Gminy na bezczynność w sprawie zwrotu VAT w tym za lipiec 2010 r. Jak wynikało z treści skargi, jej przedmiotem była bezczynność organu w sprawie zaniechania orzekania w sprawie zwrotów VAT m.in. za lipiec 2010 r. Pisemne uzasadnienie wyroku nie zostało sporządzone wobec braku wniosku stron. W dniu 13 lipca 2017 r. Gmina ponownie złożyła ponaglenie za niezałatwienie w terminie przez Naczelnika m.in. sprawy dotyczącej zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2010 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2017 r. uznał ponaglenie za nieuzasadnione. W dniu 6 marca 2017 r. Gmina złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika US w Prudniku z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. W dniu 22 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. na którą Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarejestrowaną w Sądzie pod sygn. akt I SA/Op 383/17. W skardze na bezczynność Naczelnika US w Prudniku nadanej 10 sierpnia 2017r. pełnomocnik Gminy zarzucił niewykonanie czynności materialno – technicznej zwrotu na rachunek Podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za lipiec 2010 r. w kwocie 28.828 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Według skarżącej wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego m.in. za lipiec 2010 r. Naczelnik winien zwrócić wykazaną w deklaracji nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, gdyż nie może już orzekać o jej wysokości. Zarzucił, że w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż nie jest nadpłatą nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w konstrukcji podatku VAT . Jedynie w przypadku nadpłaty (a nie zwrotu VAT) ustawa dopuszcza orzekanie o jej wysokości po upływie terminu przedawnienia danego zobowiązania. Nawiązując do odrębnie zaskarżonej przed WSA w Opolu decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za lipiec 2010 r. Gmina nie zgodziła się z organem, że po upływie okresu przedawnienia organ – wbrew interesowi prawnemu podatnika – może kształtować wielkość przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść" określając je w niższej wysokości niż kwota przez niego zapłacona. Sytuacja taka w świetle ujemnej przesłanki procesowej z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie "O.p."), jest niedopuszczalna, chyba, że postępowanie podatkowe mimo upływu terminu przedawnienia nie staje się bezprzedmiotowe, co może wynikać tylko z jednoznacznego przepisu ustawowego, wymagającego kontynuacji postępowania wszczętego z inicjatywy podatnika przed upływem tego terminu. Z powyższego Skarżąca wywiodła, że organ nie może już orzekać o wysokościach zwrotów wykazanych przez Gminę w korektach deklaracji VAT-7 i musi przyjąć, że kwoty do zwrotu wykazane w tych korektach są prawidłowe zgodnie z art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.- dalej jako: u.p.t.u.). Organ nie zdążył skutecznie obalić prawidłowości złożonych przez Gminę korekt deklaracji VAT-7 i to w konsekwencji przesadza o bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Organ podkreślił, że korekta deklaracji VAT-7 wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków materialno-prawnych od dnia jej złożenia. Dopóki organ podatkowy nie uzna, że nie budzi ona wątpliwości, nie może kreować zobowiązania podatkowego (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) w nowej wysokości. W piśmie procesowym z dnia 18 września 2017 r. pełnomocnik Gminy podtrzymał stanowisko, że organ nie może już prowadzić postępowania w zakresie wykazanych zwrotów i winien zwrócić wykazany w korektach deklaracji zwrot bez dalszego postępowania. Wskazał, że nie istnieje przepis, który nakazywałby orzekanie o wysokości należnego zwrotu podatku VAT po upływie terminu przedawnienia zobowiązania za dany okres rozliczeniowy. Dlatego należy dokonać zwrotu w kwocie wynikającej z korekty deklaracji VAT-7. Pełnomocnik zaznaczył też, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące nadpłaty w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia .2016 r. Wskazał, że O.p. przewiduje 3 tryby orzekania o nadpłacie. Tryb o którym mowa w art. 75 § 4a O.p., nie może mieć zastosowania, gdyż w sprawie wszczęto odrębne postępowanie wymiarowe, a nadto tryb ten nie zakłada możliwości określenia prawidłowej kwoty zwrotu podatku VAT. Odnośnie trybu o którym mowa w art. 79 § 1 O.p. wyjaśnił, że organ wszczął postępowanie podatkowe, jednak obecnie z uwagi na upływ terminu przedawnienia w postępowaniu tym nie można orzekać o wniosku Gminy (dla tego trybu ustawa nie przewiduje dłuższego okresu przedawnienia – w szczególności wynikającego z art. 79 § 3 O.p.). Dlatego to tryb z art. 75 § 4 O.p. winien mieć w ocenie Gminy zastosowanie do zwrotu VAT i nadpłat (tj. zwrot bez wydania decyzji w sytuacji, gdy korekta nie budzi wątpliwości). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i 1a P.p.s.a.). W przeciwnym razie Sąd skargę oddala, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przedmiotowa skarga została rozpoznania w trybie uproszczonym, bowiem na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Ocena skargi w tak określonych granicach kognicji Sądu administracyjnego ,wymaga rozpoczęcia od następujących uwag. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. art. 149 § 1 P.p.s.a.). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1797/16, dostępny, tak jak dalsze cyt. orzeczenia, na stronie https//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona do chwili "ustania stanu bezczynności", to jest do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo podjęcie czynności. Jeżeli organ wydał decyzję (lub w inny sposób zakończył postępowanie) przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, to brak jest podstaw do uznania, że organ ten pozostaje w bezczynności. Celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Dlatego w sytuacji, gdy organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarga ta winna podlegać oddaleniu jako nieuzasadniona. Pogląd taki jest wyrażony zarówno w doktrynie jak i w judykaturze (por. orzecznictwo i piśmiennictwo powołane w wyroku z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 1062/15). Odnośnie do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarga Gminy na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Prudniku w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. została nadana w dniu 10 sierpnia 2017 r. (vide: koperta znajdująca się w aktach sądowych). Natomiast Naczelnik w dniu 28 lutego 2017 r. wydał decyzję rozstrzygającą wniosek Gminy o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. (wniosek ten został złożony wraz z korektą deklaracji VAT-7, w której wykazano deklarowaną przez stronę kwotę nadpłaty oraz sporny zwrot podatku VAT). W wyniku odwołania Gminy od decyzji z dnia 28 lutego .2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wydał decyzję z dnia 22 sierpnia 2017 r. odnośnie nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. i na decyzję tę Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Sprawa jest zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Op 383/17, w której – na dzień orzekania w nin. sprawie - nie zapadł jeszcze wyrok. Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia przez Gminę skargi na bezczynność, w obrocie prawnym znajdowała się decyzja Naczelnika US w Prudniku z dnia 28 lutego 2017 r., w której rozpatrzono wniosek skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za sporny miesiąc . Jak wynika z treści tej decyzji (oraz kolejno wydanej w tej sprawie decyzji organu II instancji) Organ przeanalizował i ocenił również okoliczności, które w ocenie Gminy powodowały wystąpienie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, czyli zwiększenie podatku naliczonego. Nie można zapominać że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty wszczęte w wyniku złożonej przez podatnika korekty deklaracji VAT-7, stanowi kontrolę prawidłowości samoobliczenia podatku przez podatnika w ramach złożonej przez niego korekty deklaracji. Z decyzji kończącej postępowanie o stwierdzenie nadpłaty, w ramach którego złożono korektę deklaracji wynika, że korektę tę (w której Gmina zadeklarowała sporną nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym do zwrotu) organ uznał za niezasadną, a tym samym za bezskuteczną. Korekta deklaracji nie ma w takim przypadku bytu samoistnego, lecz jest elementem prowadzonego na wniosek strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty Wobec tego orzeczenie kończące to postępowanie zawiera w sobie ustosunkowanie się do prawidłowości, i do skuteczności złożonej korekty deklaracji, z której ma wynikać nadpłata dochodzona przez podatnika (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 1625/14). Organ I instancji w decyzji z dnia 28 lutego 2017 r. orzekł w następujący sposób: - w zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane było ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sporny miesiąc określił prawidłową wysokość tego zobowiązania oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty za ten miesiąc w wysokości żądanej przez podatnika a stwierdził nadpłatę w wysokości właściwej. Natomiast w wydanej na skutek odwołania Gminy decyzji z dnia 22 sierpnia 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu stwierdzając, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 75 § 4a O.p. uchylił decyzję I instancji w części, w której w zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane było ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sporny miesiąc określono kwotę tego zobowiązania i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ze stanu sprawy wynika, że Gmina w pierwotnie złożonej deklaracji VAT-7 za badany miesiąc wykazała zobowiązanie podatkowe . W korekcie deklaracji VAT-7 za ten miesiąc Gmina wykazała m.in. podatek naliczony do odliczenia wynikający z wydatków poniesionych na wytworzenie inwestycji przeprowadzonych z zamiarem ich nieodpłatnego przekazania jednostkom budżetowym Gminy, wyjaśniając, że ww. korekta rozliczenia wynika ze zwiększenia kwoty podatku naliczonego do odliczenia. W konsekwencji strona zdeklarowała zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 28.828 zł. Organy podatkowe w opisanych decyzjach uznały, weryfikując skuteczność złożonej korekty deklaracji, że Gminie m.in. nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z części wydatków. W tym zakresie stwierdziły, że Gmina nie przeprowadziła skutecznie za badany miesiąc scentralizowanego rozliczenia Gminy wraz z jej jednostkami budżetowymi zgodnie z ustawą z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1454). Dlatego dokonano oceny rozliczenia skarżącej w taki sposób, jakby Gmina i jej jednostki organizacyjne nadal stanowiły odrębnie rozliczających się podatników, co spowodowało nieuwzględnienie podatku naliczonego do odliczenia (który generował . nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym zadeklarowaną w korekcie deklaracji do zwrotu na rachunek bankowy) wynikającego z wydatków na inwestycje przekazane następnie jednostkom budżetowym. Powinni być poza sporem, że Sąd w ramach sprawy, dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, nie może merytorycznie kontrolować ww. decyzji w przedmiocie nadpłaty w podatku VAT. Kontrola taka zostanie przeprowadzona w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym z uwagi na wniesioną przez Gminę skargę na ww. decyzję. Z powyższego wynika, że Naczelnik w decyzji z dnia 28 lutego 2017 r. ocenił okoliczności, z których Gmina wywodziła uprawnienie do zwrotu podatku VAT za sporny miesiąc. Kwestionując m.in. uprawnienie Gminy do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wydatków poniesionych na wytworzenie inwestycji przekazanych nieodpłatnie jednostkom budżetowym, organ zajął stanowisko w przedmiocie wykazanego w korekcie deklaracji VAT-7 zwrotu podatku VAT. Powyższe oznacza, że w chwili wniesienia skargi, Naczelnik US w Prudniku nie pozostawał w bezczynności w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym, co musi skutkować oddaleniem skargi Gminy. Można też dodać że nie budzi wątpliwości uprawnienie organu do orzekania w przedmiocie nadpłaty (a w tym ocena związanej z wnioskiem o nadpłatę korekty deklaracji VAT-7) w stosunku do zobowiązania podatkowego za sporny miesiąc , co do którego upłynął już termin przedawnienia – co spowodowało umorzenie postępowania "wymiarowego". W przypadku bowiem wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia, należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 O.p. (por . uchwała NSA z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13; wyrok WSA w Opolu z dnia 25 października 2017 r., sygn. akt I SA/Op 310/17). Nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi twierdzenia Gminy, iż z uwagi na upływ terminu przedawnienia organ nie mógł już weryfikować korekty deklaracji VAT-7 (a co za tym idzie wykazanej w niej kwoty podatku VAT do zwrotu) i w konsekwencji – zdaniem Gminy - organ obowiązany był do zwrotu podatku VAT w wysokości wynikającej z korekty deklaracji VAT-7 bez przeprowadzenia jej weryfikacji. Jak już wskazano, ze stanu sprawy wynika, że organ I instancji przed wniesieniem skargi na bezczynność, wydał opisaną powyżej decyzję, w której złożoną korektę deklaracji uznał za niezasadną, a tym samym za bezskuteczną (a więc nie znalazł podstaw do dokonania zwrotu podatku VAT), co oznacza, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie zwrotu podatku VAT. Dodatkowo, przy ocenie zasadności stanowiska strony konieczne jest wskazanie na istotę rozliczeń w podatku od towarów i usług, w wyniku których dochodzi do powstania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy. Zwrot podatku, o który strona wnosi w deklaracji VAT-7 (lub w jej korekcie), jest efektem matematycznego zestawienia, za dany okres rozliczeniowy, dwóch wielkości: podatku należnego i podatku naliczonego. Z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikająca z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z kolei przepis art. 87 ust. 1 u.p.t.u. stanowi, że w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe lub do zwrotu na rachunek bankowy. Tak więc, przy ocenie stanu bezczynności organu, postrzeganego w tej sprawie przez skarżącą jako niedokonanie materialno-technicznej czynności zwrotu podatku wykazanego w korekcie deklaracji VAT za dany miesiąc , szczególnego podkreślenia wymaga to, że w decyzji Naczelnika US w Prudniku określającej zobowiązanie podatkowe i rozstrzygającej o nadpłacie (wydanej przed wniesieniem ponaglenia i przed wniesieniem skargi na bezczynność) organy zweryfikowały zadeklarowane w korekcie deklaracji VAT-7 rozliczenie za ten miesiąc, wskazujące na wystąpienie wyższej kwoty podatku naliczonego, w następstwie czego miała powstać nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika (a nie zadeklarowane pierwotnie zobowiązanie do zapłaty). Dlatego rozstrzygnięcie zawarte w decyzji I instancji było równoznaczne ze stwierdzeniem, że nie wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu, natomiast powstało zobowiązanie podatkowe, tyle że w kwocie innej niż wykazał podatnik w pierwotnej deklaracji. Jeżeli, jak już podkreślono, Sąd nie jest władny oceniać merytorycznie prawidłowości decyzji wydanej w wyniku wniosku Gminy o stwierdzenie nadpłaty to zarzuty podniesione w skardze oraz wniesionym następnie piśmie procesowym zmierzające do merytorycznego zakwestionowania zasadności decyzji wydanej w przedmiocie nadpłaty za badany miesiąc nie mogą być objęte kontrolą w sprawie o bezczynność. Reasumując Sąd uznał, że stan bezczynności nie miał miejsca i skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 P.p.s.a. – oddalił.