II SA/Op 100/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Gorzowie Śląskim z dnia 10 grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia burmistrza postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta) zł uiszczoną z tytułu wpisu sądowego od skargi. Uchwałą z dnia 10 grudnia 2014 r. Nr [...] Rada Miejska w Gorzowie Śląskim ustaliła wynagrodzenie burmistrza Gorzowa Śląskiego i uchyliła własną uchwałę z dnia 18 maja 2011 r., nr [...], w sprawie wynagrodzenia burmistrza Gorzowa Śląskiego. W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 4 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1202). Powyższą uchwałę – po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej w Gorzowie Śląskim do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżył do sądu administracyjnego A. T., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o oddalenie skargi. Wskazał, że uchwała w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia dla burmistrza dotyczy sfery prywatnoprawnej. Nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei art. 3 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kwestię dopuszczalności skargi na uchwały organów gminy wyznacza art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm.), stanowiąc że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Możliwość zaskarżania uchwał organów samorządu terytorialnego przewiduje również art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.. W niniejszej sprawie A. T. zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w Gorzowie Śląskim w sprawie zmiany ustalenia wynagrodzenia burmistrza Gorzowa Śląskiego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty jest pogląd, że uchwała w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia dla burmistrza nie jest aktem publicznoprawnym, dotyczy bowiem sfery prywatnoprawnej (relacji pracownik-pracodawca) i nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (patrz postanowienie NSA z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt II OSK 2469/14 – dostępny w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uchwała regulująca kwestię wynagrodzenia burmistrza nie spełnia przesłanki o której mowa w art. 101a w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazać należy, że została ona podjęta w sprawie z zakresu stosunku pracy pracownika samorządowego nawiązanego na podstawie wyboru. Wynika to z treści art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych. Natomiast sprawy ze stosunku pracy, w tym sprawy wynagrodzenia, nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej, dlatego sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kontrolowania aktów organów jednostek samorządu terytorialnego podjętych w sprawach wynagrodzenia burmistrza. Właściwą drogą rozstrzygania sporów ze stosunku pracy jest droga postępowania przed sądem powszechnym. Powyższe potwierdza ustawa o pracownikach samorządowych, która w art. 43 ust. 2 wskazuje, że spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1534/12; z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1496/13; z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 506/14 - dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił powyższe stanowisko w całości. Wyłączenie spod właściwości sądów administracyjnych uchwał organów samorządu terytorialnego w przedmiocie wynagrodzenia burmistrza, w tym uchwał zmieniających uchwały w przedmiocie wynagrodzenia burmistrza powoduje, że wniesioną w tym przedmiocie skargę należy uznać za niedopuszczalną. W tej sytuacji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Rozstrzygniecie w punkcie 2 sentencji, uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., według którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, do pism tych zalicza się także skargę. Odnośnie natomiast złożonych przez strony wniosków o zasądzenie kosztów postępowania wyjaśnić przyjdzie, że stosownie do przepisów działu V P.p.s.a., regulującego kwestię kosztów postępowania, koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 i 209 P.p.s.a.). Nie jest zatem możliwe zasądzenie w sytuacji odrzucenia skargi kosztów postępowania, dla którejkolwiek ze stron.