II SA/Op 105/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 18 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...], 2) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu na rzecz skarżącej M. T. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. T. (dalej zwaną również skarżącą), jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej jako OWINB) z dnia 18 stycznia 2019 r., nr [...], którą uchylił zaskarżona decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazał M. T. rozbiórkę zadaszenia wykonanego nad miejscami postojowymi oznaczonymi numerami 3 i 4 na mapie będącej załącznikiem do zgłoszenia z dnia 28 lutego 2018 r. dotyczącego postawienia wiaty nad miejscami parkingowymi na działce nr a w [...] przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 14 maja 2018 r. J. N. właściciel zabudowanej działki nr a w [...] zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim (dalej także jako PINB) o przeprowadzenie kontroli pod kątem naruszenia Prawa budowlanego w związku z budową dwóch wiat usytuowanych na czterech miejscach postojowych w [...] przy ul. [...]. Dodał, że właściciele ww. nieruchomości w maju 2018 r. budując dwie wiaty, naruszyli przepisy dotyczące warunków technicznych odnośnie do miejsc postojowych, gdyż deweloper podczas budowy domów wykonał jedynie miejsca niezadaszone. PINB w powiecie opolskim przeprowadził w dniu 11 czerwca 2018 r. kontrolę, podczas której ustalił, że na działce nr a stoją nad miejscami postojowymi dwie wiaty o wymiarach 4,08 m x 6,00 m, usytuowane w granicy działki. Sporna wiata graniczy z działkami nr b i c. Wiata posiada wspólne odprowadzenie wody z wiatą sąsiednią w postaci rynny i rury spustowej. Okap wiaty wystaje nad drogę dojazdową do posesji zlokalizowanej na działce nr c. Do protokołu dołączono szkic sytuacyjny z naniesionymi wymiarami oraz zdjęcia obrazujące przedmiotową wiatę. Organ zaznaczył, że skarżąca wnioskiem datowanym na dzień 28 lutego 2018 r., zgłosiła Staroście [...] zamiar postawienia wiaty samochodowej na dwóch miejscach parkingowych oznaczonych na mapie nr 3 i 4. Decyzją z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...], PINB w powiecie opolskim, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 11202, ze zm. - dalej zwanej Prawem budowlanym), wydał nakaz rozbiórki zadaszenia nad miejscami postojowymi nr 3 i nr 4 na działce nr a przy ulicy [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że wiata jest budowlą, określoną art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego i stanowi zadaszenie wsparte na słupach wraz z drewnianą, ażurową osłoną z trzech desek oraz posiada odwodnienie z dachu na własny grunt. Organ dodał, że wiata tworzy zadaszone miejsce dla samochodów osobowych. Wywiódł, że zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm., w dalszej części uzasadnienia zwane rozporządzeniem lub jako warunki techniczne) stanowiska postojowe, w tym również zadaszone oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Organ podniósł, że wyjątek stanowi § 19 ust. 6 tych zapisów, zgodnie z którym zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. PINB podkreślił, że wiata spełniająca funkcje inną niż rekreacyjna podlega zapisom rozporządzenia. Zaznaczył, że odległość wynosząca odpowiednio 0,3m i 0,2m od działek nr b i c, których właścicielem jest J. N. nie spełnia wskazanych norm odległościowych. Zaznaczył też, że w sprawie nie ma zastosowania odstępstwo z § 19 ust. 6 rozporządzenia, gdyż istniejące miejsca postojowe nie sąsiadują z podobnymi na sąsiednich działkach. Uzasadniał organ, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest innym przypadkiem samowoli budowlanej, polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 Praw budowlanego. W wypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nakazuje rozbiórkę obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Wobec powyższych naruszeń, PINB skonstatował, że niemożliwa jest legalizacja obiektu. Podniósł, że zgłoszenie wykonania zadaszenia nad urządzonymi miejscami postojowymi do Starosty [...] nie mogło odnieść skutku, ponieważ dołączona do zgłoszenia mapa nie przedstawia rzeczywistego stanu sąsiednich działek i zabudowań nań się znajdujących. W odwołaniu od powyższej decyzji M. T., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy w szczególności w zakresie ustalenia przez organ I instancji, iż w sprawie wystąpił "inny przypadek samowoli budowlanej", gdyż skarżąca dokonała zgłoszenia woli budowy obiektów lub wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę w Starostwie Powiatowym w [...], od którego nie został wniesiony sprzeciw dotyczący planowanej inwestycji skarżącej, a zatem realizacja inwestycji nie stanowi samowoli budowlanej oraz zaniechania ustalenia, w jakiej odległości od granicy działki z drogą publiczną przy ul. [...] znajduje się wiata nad miejscami postojowymi oznaczonymi numerami 3 i 4, albowiem ustalenie to ma istotne znaczenie dla ewentualnej zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymaganej nieprzekraczalnej linii zabudowy, jak i zaniechania ustalenia, jakie wymiary, a w szczególności szerokość ma działka, na której usytuowana została wiata nad miejscami postojowymi nr 3 i 4, oraz czy wschodnia granica działki ma szerokość krótszą niż 18 m, albowiem działka ma kształt nieregularny, a jej najkrótszym boku usytuowane zostały miejsca postojowe - co z kolei przekłada się na możliwość zastosowania § 17 ust. 3 pkt 3 lit. c w związku z § 17 ust. 3 pkt 1 lit. a uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującego obszar wsi [...], zgodnie z którym dopuszcza się lokalizowanie zabudowy w granicy działki wyłącznie na istniejących działkach niespełniających normatywnych wymogów szerokości (18 m - szerokości) oraz w przypadku zabudowy bliźniaczej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - art. 7 K.p.a. i 9 art. K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie skutków skutecznego przyjęcia zgłoszenia i niewyrażenia sprzeciwu przez Starostwo Powiatowe w [...] względem inwestycji niewymagającej pozwolenia na budowę zgłoszonej przez skarżącą temu Starostwu w dniu 28 lutego 2018 r., jak i poprzez brak reakcji Starostwa Powiatowego w [...], w tym wniesienia sprzeciwu co do tak dokonanego zgłoszenia, co doprowadziło skarżącą do przekonania, że dopełniła wszelkich starań w celu legalnego i zgodnego z prawem wzniesienia wiaty nad już istniejącymi miejscami postojowymi, a zatem również w zakresie lokalizacji inwestycji, skoro w zawiadomieniu i załączonej do zawiadomienia mapie uwidoczniła dokładne usytuowanie wiaty; a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 30 ust. 5 Prawo budowlane i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane poprzez pominięcie braku wyrażenia sprzeciwu wobec inwestycji objętej zgłoszeniem przez Starostwo Powiatowe w [...], podczas gdy skarżąca wzniosła wiatę o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 35 m2 (wedle ustaleń organu I instancji powierzchnia wynosiła 24,6 m2 [6,0 x 4,1 m]), a zatem wiatę nie wymagającą pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, - art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 50 ust 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie skarżącej rozbiórki zadaszenia nad miejscami pomimo że w sprawie nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, a skarżąca nadto dokonała zgłoszenia inwestycji w Starostwie Powiatowym w [...] w dniu 28 lutego 2018 r., od którego nie wniesiono sprzeciwu, przy czym wiata została wzniesiona dokładnie w miejscu wskazanym w zgłoszeniu, a ponadto nie zostały wskazane przesłanki do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych po myśli art. 50 ust. 1 Prawo budowlane i nie występuje przekroczenie granic zgłoszenia lub innego rodzaju odstępstwo od realizacji inwestycji określonej w zgłoszeniu; - art. 50 ust. 1 Prawo budowlane a contrario w związku z art. 49 ust. 1 Prawo budowlane a contrario - pomimo że skarżąca dokonała zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w [...], nie wniesiono sprzeciwu odnośnie inwestycji skarżącej, nie nastąpiło żadne odstępstwo od dokonanego zgłoszenia, a tym bardziej odstępstwo które miałoby uzasadniać wniesienie sprzeciwu lub uzyskanie pozwolenia na budowę; - § 7 ust. 2 pkt 2 lit. f uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu budownictwa jednorodzinnego dla wsi [...] oraz § 17 ust. 3 pkt 1 lit. c uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującego obszar wsi [...] - poprzez pominięcie obowiązku lokalizacji dwóch miejsc postojowych dla samochodów osobowych dla jednego lokalu mieszkalnego, przy czym lokalizacja miejsc postojowych została określona w akcie notarialnym z dnia 11 lipca 2012 r. (Rep. A nr [...]) umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży wraz z prawem wyłącznego korzystania z miejsc postojowych nr 3 i 4 oraz ogródka przydomowego; - § 18 ust. 1 i ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez jego pominięcie w zakresie, w jakim lokalizacja miejsc postojowych dla samochodów jako element zagospodarowania działki powinna nastąpić stosownie do przeznaczenia działki i sposobu zabudowy oraz do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a kształt działki oraz warunki wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że obecne usytuowanie miejsc postojowych jest najbardziej optymalnym rozwiązaniem. Wskazując na powyższe skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania przed organem I instancji w całości. Pismem z 8 stycznia 2019 r. pełnomocnik odwołującej uzupełniła zarzuty odwołania wskazując, że decyzja narusza także art. 7 K.p.a. art. 8 K.p.a. i 11 K.p.a. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 stycznia 2019 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane nakazał M. T. rozbiórkę zadaszenia wykonanego nad miejscami postojowymi oznaczonymi numerami 3 i 4 na mapie będącej załącznikiem do zgłoszenia z dnia 28 lutego 2018 r. dotyczącego postawienia wiaty nad miejscami parkingowymi na działce nr a w [...] przy ul. [...]. Organ odwoławczy, po przedstawieniu stanu faktycznego i przytoczeniu przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. OWINB zauważył, że w sprawie niesprzeczne jest, że na działce nr a w [...], przy ul. [...] istniały miejsca postojowe wybudowane w 2012 r. oraz, że nad miejscami postojowymi (tak 1 i 2, jak i 3 i 4) zostały wykonane dwie wiaty, o powierzchni 24 m², w stosunku do których inwestorzy dokonali zgłoszenie do Starosty [...]. Dokonując kwalifikacji prawnej spornej wiaty, OWINB odnotował, że w przepisach prawa brak jest legalnej definicji wiaty, jednak zgodnie z powszechnym rozumieniem tego pojęcia wiata, to lekka konstrukcja w postaci dachu wspartego na słupach. Organ odwoławczy stwierdził, że na kanwie Prawa budowlanego wiata stanowi budowlę. Wynika to z przyporządkowania negatywnego, polegającego na tym, że zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Jedną zaś z przesłanek uznania obiektu za budynek jest wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego), których przedmiotowa wiata jednak nie posiada (ewentualnie posiada tylko jedną, częściową przegrodę na jednym z boków). W kwestii, czy na budowę wiaty wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, OWINB zwrócił uwagę na art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego i art. 30 Prawa budowlanego, stwierdzając, że co do zasady budowa wiaty została wyłączona z obowiązku uzyskania zarówno pozwolenia, jak i zgłoszenia budowlanego. Wyjaśnił organ odwoławczy, że powstały obiekt stanowi zadaszenie legalnie istniejącego miejsca postojowego, które o tę właśnie wiatę zostało rozbudowane. Powstała zatem całość, która stanowi obecnie zadaszone miejsce postojowe. Powstanie takiego obiektu wymaga już dla swej legalności nie tylko zgłoszenia, którego inwestor dokonał, ale pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, Starosta [...] nie mógł skutecznie przyjąć zgłoszenia z 28 lutego 2018 r. jako wystarczającej podstawy dla budowy zadaszenia. Dalej OWINB wskazał, że co do zasady budowa obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę podlega legalizacji w trybie art. 48 i nast. Prawa budowlanego, jednak w sprawie mamy do czynienia z robotami budowlanymi wykonywanymi z naruszeniem przepisów (art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), ponieważ inwestor dokonał zgłoszenia, które nie powinno być przyjęte. W myśl przywołanego przepisu, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Postanowienie to wydaje się tylko wtedy, gdy roboty te nie zostały jeszcze zakończone. W przeciwnym wypadku organ powinien wydać, po przeprowadzeniu postępowania, jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, z pominięciem etapu wstrzymania robót budowlanych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Przepis ten stanowi podstawę do orzeczenia nakazu zaniechania robót budowlanych, rozbiórki obiektu bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), bądź w przypadku dokonania istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków określonych w pozwoleniu na budowę organ może nałożyć obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Organ nadmienił, że przepisy Prawa budowlanego nie precyzują żadnych dodatkowych kryteriów zastosowania środków wymienionych w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, pozostawiając ich wybór uznaniu organu nadzoru budowlanego, w zależności od stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego, naruszeń przepisów oraz możliwości doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego. O ile organ ustali niezgodność z prawem wykonanych robót, ma obowiązek określić, w jakiej części możliwe jest doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem, poprzez wydanie decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W sytuacji ustalenia natomiast, że roboty budowlane nie odpowiadają obowiązującym przepisom prawa, a to przepisom prawa miejscowego, jak również przepisom techniczno-budowlanym, organ obowiązany jest do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż tylko ten przepis zawiera sankcje adekwatne do stwierdzonych nieprawidłowości. Argumentował organ odwoławczy, że zgodnie z § 2 pkt 1 warunków technicznych przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 rozporządzenia. Zważywszy zatem, że doszło do rozbudowy istniejącego miejsca postojowego o zadaszoną wiatę, to w sprawie mają zastosowanie przepisy warunków technicznych. Po przytoczeniu treści § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a warunków technicznych, organ odwoławczy za organem I instancji przyjął, że przedmiotowe zadaszone miejsce postojowe usytuowane jest ok. 0,3 m od działki nr b i ok. 0,4 m od działki nr c, w związku z czym nie spełnia wymagań określonych w § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a warunków technicznych. W ocenie OWINB przedmiotowa wiata nad miejscami postojowymi jest niezgodna z przepisami w sposób tak istotnie od nich odbiegający, że niemożliwe jest jej zalegalizowanie i stąd konieczne jest nakazanie jej rozbiórki na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do argumentów odwołania organ odwoławczy zaakcentował, że szczegółowo wyjaśnił powody, dla których wykonane roboty budowlane uznane zostały za samowolę budowlaną, mimo że inwestorka dokonała zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Roboty budowlane związane z budową wiaty stanowiącej zadaszenie nad miejscem postojowym wykonane zostały z maju 2018 r. zatem zastosowanie mają do nich obecnie obowiązujące przepisy. Podnoszone kwestie odległości od granicy działki z drogą gminną oraz szerokość samej działki, na której usytuowano sporną wiatę nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Zadaszone miejsca postojowe nie spełniają wymogu odległości od granic działki nr b i dlatego w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem należało nakazać rozbiórkę przedmiotowej wiaty. W sprawie badaniu legalności podlega sama wiata, a wobec kwestia naruszenia planu w zakresie obowiązku sytuowania miejsc postojowych (niekwestionowanych w tut. postępowaniu) nie ma znaczenia. Podobnej ocenie należy poddać zarzut naruszenia § 18 warunków technicznych. Organ nadto podkreślił, że rozbiórce podlega sama, wybudowana w maju 2018 r. wiata. Dodał, że z uwagi na brak jednoznacznego wskazania w zaskarżonej decyzji, że rozbiórka dotyczy wiaty postawionej nad miejscami postojowymi o numerach 3 i 4 koniecznym było uchylnie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie ponownie nakazu rozbiórki wiaty, wskazując dokładnie jej lokalizację. Należy bowiem podkreślić, że na tej samej działce, nad miejscami postojowymi określonymi na mapie do zgłoszenia Staroście [...] numerami 1 i 2, znajduje się podobna wiata, która stanowi przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się M. T. We wniesionej skardze podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nakazanie skarżącej rozbiórkę "zadaszenia", pomimo braku wykazania przez organ II instancji niemożliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie rozbiórki "zadaszenia", pomimo braku rozważenia przez organ II instancji możliwości nakazania rozbiórki jedynie części obiektu wzniesionego przez skarżącą, a to w sytuacji, gdyby intencją organu II instancji było nakazanie rozbiórki całości obiektu wzniesionego przez skarżącą oraz naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 K.p.a. i 11 K.p.a. poprzez brak sformułowania sentencji zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny i nie budzący wątpliwości dla strony postępowania – M. T., na którą to stronę postępowania został nałożony obowiązek rozbiórki "zadaszenia", a który to obowiązek w świetle treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie jest jednoznaczny, albowiem nie jest wiadomym czy celem wypełnienia tego obowiązku skarżąca winna dokonać rozbiórki wyłącznie dachu opartego na słupach (bez tych słupów i elementów je łączących) czy też całej konstrukcji wykonanej przez nią w maju 2018 r. na podstawie zgłoszenia dokonanego w lutym 2018 r. w Starostwie Powiatowym w [...], a obejmującej zarówno dach oparty na słupach, jak i te słupy wraz z elementami je łączącymi; naruszenie przepisu § 17 ust. 3 pkt 3 lit. c w związku z § 17 ust. 3 pkt 1 lit. a uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującego obszar wsi [...] - poprzez pominięcie dopuszczenia lokalizowania zabudowy w granicy działki na działkach nie spełniających normatywnych wymogów szerokości, przy czym minimalne wymiary działki zakwalifikowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami MN2 to 18 m szerokości, a nie zbadano jaką szerokość ma granica działki nr a w miejscu usytuowania miejsc postojowych nr 3 i 4. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu zwrotu kosztów postępowania, a w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów sądowych, to jest poniesionego kosztu wpisu od niniejszej skargi w kwocie 500 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W skardze skarżąca domagała się nadto wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 18 stycznia 2019 r., nr [...], w trybie przepisu art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a w przypadku braku rozpoznania ww. wniosku przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu albo podjęcia przez ten organ rozstrzygnięcia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 18 stycznia 2019 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. - po przekazaniu temu Sądowi niniejszej skargi - z uwagi na możliwość wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca zaakcentowała, że organ II instancji nie wyjaśnił dlaczego dla doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem konieczna jest rozbiórka "wiaty" (wskazując jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji na rozbiórkę "zadaszenia"), ani też nie rozważył czy w realiach niniejszej sprawy nie wystarczyłoby np. dokonanie rozbiórki części obiektu albo nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub prac w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Podkreśliła przy tym, że nakaz dokonania rozbiórki obiektu budowlanego jest nakazem najdalej ingerującym w sferę jej prywatności i zdaje się skutkować najbardziej odczuwalnymi konsekwencjami finansowymi, a na uwadze mieć trzeba, że w trosce o zgodne z prawem wzniesienie obiektu dokonała zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w [...], a organ ten nie wniósł sprzeciwu. Nadto, w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż w sentencji decyzji m.in. nakazano skarżącej "rozbiórkę zadaszenia wykonanego nad miejscami postojowymi oznaczonymi numerami 3 i 4 na mapie będącej załącznikiem do zgłoszenia z dnia 28 lutego 2018 r. dotyczącego postawienia wiaty nad miejscami parkingowymi na działce nr a w [...] przy ul. [...].", a tak sprecyzowany nakaz rozbiórki "zadaszenia", nie jest dla skarżącej jednoznaczny. Nie jest wiadomym czy orzeczony zaskarżoną decyzją nakaz rozbiórki oznacza konieczność rozbiórki wyłącznie dachu opartego na słupach (bez tych słupów i elementów je łączących) czy też całej konstrukcji wykonanej przez inwestorkę w maju 2018 r. na podstawie dokonanego zgłoszenia w lutym 2018 r., a obejmującej zarówno dach oparty na słupach, jak i te słupy wraz z elementami je łączącymi. Dowodziła, że skoro plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę w granicy działki, to tym bardziej dopuszcza umiejscowienie w granicy działki jednej z linii wytyczających miejsce postojowe. Podała, że skarżąca, po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, zdemontowała zadaszenie wzniesionego obiektu, poprzez zlikwidowanie odeskowania pokrytego gontem bitumicznym. W chwili obecnej zadaszenie w istocie nie istnieje, albowiem w istniejącym obiekcie pozostały tylko poprzeczne belki, które nie pełnią funkcji dachu (zadaszenia). OWINB w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że postawienie wiaty nad istniejącymi miejscami postojowymi spowodowało zmianę charakteru całej budowli oraz, że odnośnie do zarzutu nieuzwględnienia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. - dalej zwanej P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Wyjaśnić należy jednocześnie, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa procesowego i materialnego. Dokonana kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie materialno prawnym i procesowym, prowadzi do wniosku, że zachodzą podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz - na zasadzie art. 135 P.p.s.a. – poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie objęta była decyzja OWINB w Opolu z dnia 18 st6cznia 2019 r. mocą, której skarżącej nakazano rozebrać zadaszenie nad miejscami postojowymi nr 3 i nr 4 na działce nr a, przy ulicy [...] w miejscowości [...]. Poza sporem jest, że skarżąca dokonała w organie architektoniczno-budowlanym zgłoszenia zamiaru budowy na działce o nr ew. a w [...] "wiaty samochodowej na dwóch miejscach parkingowych", a organ nie wniósł sprzeciwu do robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Na ww. działkach wybudowane zostało zadaszenie nad istniejącymi miejscami postojowymi. Kontrola zatem legalności zapadłych w sprawie decyzji obu organów dotyczyła prawidłowość przeprowadzenia postępowania w trybie naprawczym opartego na przepisach art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W sytuacji, gdy samowolnie wykonane roboty zostały już wykonane organ nie wydaje postanowienia, o którym mowa w art. 50 Prawa budowlanego, bowiem w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Przepis art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że istota procedury naprawczej opisanej w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego prowadzić ma do zweryfikowania tego, czy wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu, a jeśli tak, to do ich zalegalizowania. Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt OSK 1877/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Należy przy tym wskazać, że w postępowaniu naprawczym owa zgodność z prawem wykonanych robót rozumiana jest szeroko jako zgodność z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi, jak i przepisami prawa miejscowego. Ratio legis art. 51 Prawa budowlanego polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia prowadzonych lub zakończonych robót do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Wybór merytorycznego rozstrzygnięcia spośród możliwych na gruncie wskazanego artykułu zależy od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu, skutków i możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. W każdym przypadku organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu prawidłowych ustaleń jest uprawniony do dokonania wyboru najwłaściwszej formy działań, które doprowadzą do legalizacji stwierdzonej samowoli. W orzecznictwie wskazuje się, że organ, dokonując oceny stanu faktycznego i prawnego, musi stwierdzić, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i nie istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1084/16 - CBOSA). Podnieść należy, że z treści art. 51 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego wynika, że organ nadzoru budowlanego może wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, o ile nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zgodzić się należy się z organami nadzoru budowlanego, że przepis ten ma zastosowanie także w przypadku wykonania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, co do którego organ nie wniósł sprzeciwu. Dokonanie takiego zgłoszenia ma, jak właściwie przyjęły organy, ten skutek, że postępowanie naprawcze w odniesieniu do takiego obiektu toczy się w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a nie art. 48 Prawa budowlanego, czy też art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż w tej sytuacji wykonanie robót budowlanych nie może być uznane za samowolę budowlaną. Zauważenie wymaga nadto, że zaskarżona decyzja została podjęta na tym etapie postępowania naprawczego, na którym organowi przyszło dokonać wyboru jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 Prawa budowlanego. Wspomniany wybór nie jest dowolny ani nawet oparty na uznaniu administracyjnym. Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części albo doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, na co wyżej wskazano, wydaje się wtedy, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych lub już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Innymi słowy, organ nadzoru budowlanego winien wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, wówczas gdy nie ma technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia danego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w drodze wydania decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Jednakże wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na jej skutki, musi opierać się na kompletnym i wszechstronnie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Istotne jest tutaj jednoznaczne i niepodważalne wykluczenie możliwości, które wynikają z ust. 1 pkt 2 i 3 (por. A. Gliniecki, Komentarz do art. 51 ustawy - Prawo budowlane, LEX/el, teza 6). Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji kluczowa jest zatem odpowiedź na pytanie, czy poczynione przez organ ustalenia faktyczne i sformułowana przezeń argumentacja jest wystarczająca do przyjęcia, że brak jest możliwość zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wskazywana zgodność z prawem to również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny. W judykaturze wielokrotnie wyrażone było stanowisko, że stan zgodności z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego - Prawa budowlanego, oznacza niewątpliwie zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bądź decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie zaakceptować należy stanowisko organów, że sporny obiekt należało zakwalifikować jako budowlę zrealizowaną nad istniejącymi miejscami postojowymi poprzez ich zadaszenie. W sprawie skontrolować należało zatem zgodność wykonanych robót budowlanych z przepisami, nie tylko prawidłowo przywołanymi § 2 i § 19 rozporządzenia, ale także zapisami prawa miejscowego. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że przedmiotowa działka w [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Gminy [...] z dnia 24 maja 2011 r. Nr [...]. Wobec powyższego, powiedzieć przyjdzie, że niewystarczające było rozważenie w zaskarżonej decyzji spełnienie w odniesieniu do omawianego stanu faktycznego normy § 2 pkt 1 rozporządzenia z związku z § 19 rozporządzenia. Przy czym, Sąd zgadza się z konkluzją organu, że skoro doszło do rozbudowy istniejącego miejsca postojowego o zadaszoną wiatę, to przepisy warunków technicznych mają zastosowanie w sprawie, nie wyłączając § 19 rozporządzenia określającego zasady sytuowania miejsc postojowych, w tym i zadaszonych. Jednakże organy nie rozważyły czy wykonane roboty budowlane w świetle wyżej wskazanych przepisów planistycznych, nie mogły zostać uznane jako zgodne z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie posadowienia budowli w ustalonych przez organy odległościach przy granicy działki. Podkreślenia wymaga, że w materiale dokumentacyjnym sprawy brak jest ww. aktu planistycznego. Stąd niemożliwa była również kontrola stanowiska organu co do budowy wiaty w zakresie przejścia nieprzekraczalnej linii zabudowy a także ocena możliwości sytuowania budowli w innych odległościach niż to wynika z warunków technicznych. Dostrzec należy również, że organ odwoławczy, pomimo zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego i który obowiązuje na obszarze danej jednostki planistycznej, nie odniósł się do niego, naruszając nie tylko art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., ale również i art. 107 § 3 K.p.a., a niewątpliwie do stanu zgodności z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego – prawa budowlanego należy zaliczyć zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego może oceniać wykonane roboty budowlane (wykonany obiekt) pod katem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 534/08; wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2477/10 – CBOSA). Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że organy nie ustaliły w sposób pełny i wszechstronny materiału dowodowego, a zwłaszcza nie poczyniły ustaleń czy przedmiotowe zadaszone miejsce parkingowe jest niezgodne z przepisami w sposób tak istotnie od nich odbiegający, że niemożliwe jest jego zalegalizowanie, a w konsekwencji czy konieczne było nakazanie rozbiórki na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podkreślić należy w tym miejscu, że tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwala na zastosowanie właściwej normy prawa materialnego. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy stwierdzenie, że możliwe doprowadzenie przedmiotowego zadaszonego miejsca postojowego do stanu zgodnego z prawem możliwe jest wyłącznie poprzez nakaz rozbiórki wiaty było przedwczesne. Postępowanie naprawcze nakierowane powinno być na wszechstronne wyjaśnienie przez organ nadzoru budowlanego wszystkich kwestii, które wiążą się z samowolnie przeprowadzonymi robotami budowlanymi. Wymaga podkreślenia, że przepisy art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy naruszyły dyspozycję art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a. oraz 80 K.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów Sąd uwzględnił skargę i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi w wysokości 500 zł, kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz 17 zł, tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd postanowił na mocy art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobligowany jest uwzględnić przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku ocenę. Uzupełniając postępowanie dowodowe winien w szczególności ustalić treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, objętego uchwałą Rady Gminy [...] z 24 maja 2011 r. i odnieść zapisy tego planu do ustalonego stanu faktycznego, w szczególności co do możliwości budowy na przedmiotowym terenie przy granicy działki.