II SA/Op 132/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie WSA Krzysztof Bogusz WSA Teresa Cisyk – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 18 listopada 2011r., nr: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu. W wyniku rozpatrzenia wniosku S. H. z dnia 1 lutego 2010 r., Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, decyzją z dnia 24 lutego 2010 r., nr [...], odmówił stronie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego z pomocy społecznej z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego oraz odmowy podpisania kontraktu socjalnego. Rozważono też negatywnie możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego. Powyższa decyzja przesłana została S. H. na adres podany we wniosku i pod tym adresem została w dniu 1 marca 2010 r. doręczona córce strony – D., za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Pismem z dnia 2 marca 2010 r. S. H. wniosła od powyższej decyzji odwołanie , które wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w dniu 4 marca 2010 r. (co potwierdza prezentata). Postanowieniem z dnia 8 października 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez S. H. uznając, że odebranie decyzji pierwszoinstancyjnej przez małoletnią córkę strony, nie doprowadziło do skutecznego doręczenia decyzji, wobec czego decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego i nie może być przedmiotem zaskarżenia. Kolegium poinformowało ponadto, że weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji w trybie odwoławczym będzie możliwa po doręczeniu jej stronie przez organ pierwszej instancji z zachowaniem wymogów ustawowych. Dopiero od tego momentu rozpocznie bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji. Powyższe postanowienie S. H. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 8/11, uchylił to postanowienie. W uzasadnieniu, kwestionując stanowisko organu, Sąd wywiódł, że doręczenie decyzji małoletniej córce, nie miało dla skarżącej ujemnych skutków, gdyż złożyła odwołanie w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 4 marca 2010 r., czyli w ustawowym terminie. Sąd dostrzegł, że w treści odwołania skarżąca wskazała numer i datę skarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej oraz podjęła polemikę z rozstrzygnięciem, co pozwala uznać, że skarżąca zapoznała się z treścią skierowanej do niej decyzji, a to z kolei pozwalało uznać doręczenie za skuteczne. Przyjmując, że doszło do błędnego zastosowania przez organ art. 134 K.p.a., Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zobowiązany był do rozpoznania odwołania merytorycznie. Skoro bowiem decyzja organu pierwszej instancji, pomimo wadliwego doręczenia decyzji, została przekazana skarżącej, która następnie skorzystała ze swojego uprawnienia i wniosła odwołanie, to chybione jest stanowisko organu odwoławczego, że decyzja nie weszła do obiegu prawnego, z powodu jej niedoręczenia. W konsekwencji wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowienia z dnia 8 października 2010 r., nr [...], decyzja organu pierwszej instancji z dnia 24 lutego 2010 r., nr [...], została jednak ponownie przesłana stronie i ponownie doręczona w dniu 17 listopada 2010 r. W piśmie z dnia 19 listopada 2010 r., zatytułowanym "odwołanie", które do organu wpłynęło w dniu 22 listopada 2010 r., S. H. zarzuciła, że decyzja organu pierwszej instancji jest bezprawna, oświadczając "w całości podtrzymuję uzasadnienie odwołania I". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 24 lutego 2010 r. W uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy wskazał, że od decyzji organu pierwszej instancji strona odwołała się (z zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania) po ponownym doręczeniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Na tę decyzję S. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 135/11, uchylił zaskarżoną decyzję odwoławczą. Wskazując na określoną w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zasadę związania oceną prawną wynikającą z orzeczenia sądu, Sąd uznał za niezgodne z prawem stanowisko organu w kwestii skuteczności doręczenia skarżącej decyzji pierwszoinstancyjnej w dniu 17 listopada 2010 r. i jako wadliwe wskazał rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczy w oparciu o pismo skarżącej z dnia 19 listopada 2010 r., które jak podkreślił, błędnie organ uznał za dopuszczalne i wniesione w terminie odwołanie. Sąd zaznaczył, że w wyroku z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 8/11, za skuteczne uznano doręczenie decyzji w dniu 1 marca 2010 r. Stosownie do tego stwierdził, że od tego dnia w niniejszej sprawie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania, a późniejsze doręczenie stronie decyzji nie spowodowało ponownego otwarcia tego terminu. Brak było tym samym podstaw do przyjęcia w tej sprawie, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżąca wniosła pismem z dnia 19 listopada 2010 r., które mogło stanowić jedynie uzupełnienie odwołania, wniesionego pismem z dnia 2 marca 2010 r. Formułując wskazania do dalszego postępowania odwoławczego Sąd wskazał, powołując się na przedstawione rozważania, na obowiązek merytorycznego rozpatrzenia odwołania, przy uwzględnieniu faktu skutecznego doręczenia skarżącej decyzji w dniu 1 marca 2010 r. i zachowania terminu do wniesienia odwołania, po dokonaniu oceny w zakresie pozostałych wymogów formalnych odwołania, jak również odniesienia się w decyzji odwoławczej do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Od wyroku z dnia 18 lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1989/11 uznając, że prawidłowo w zaskarżonym wyroku Sąd, będąc związany własnymi wytycznymi wywiódł, iż skuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w dniu 1 marca 2010 r., wobec czego ponowne jej doręczenie dokonane w dniu 17 listopada 2010 r. nie mogło po raz wtóry "otworzyć" stronie terminu do wniesienia odwołania. Przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 135/11, przez Naczelny Sąd Administracyjny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu rozpoznało ponownie sprawę i decyzją z dnia 18 listopada 2011r., nr [...], umorzyło postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Wskazując na wynikającą z art. 105 § 1 K.p.a. przesłankę umorzenia postępowania w postaci jego bezprzedmiotowości organ odwoławczy stwierdził, że niedopuszczalne jest, aby w tej samej sprawie, tożsamej przedmiotowo i podmiotowo, toczyły się jednocześnie dwa postępowania, która to sytuacja, jak uznał zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc się do stanu faktycznego wyjaśnił, że sprawa była już badana w postępowaniu odwoławczym. Co prawda decyzja Kolegium została uchylona wyrokiem WSA w Opolu z dnia18 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 135/11, jednak od tego orzeczenia wniesiona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, jakkolwiek wydana przez nie decyzja jest ostateczna, nie posiada ona waloru prawomocności, gdyż jej kontrola w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie została jeszcze zakończona. Wskazując, że rozpoznawana sprawa jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą przez Kolegium wskazaną decyzją, a sprawa ta jest nadal w toku, organ uznał, że brak jest podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję odwoławczą z dnia 18 listopada 2011 r., S. H. zakwestionowała umorzenie postępowania podnosząc zarzut bezprawności takiego działania. Ponadto, nie zgadzając się z oceną stanowiącą podstawę odmowy przyznania jej pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego, powołała argumentację na poparcie zarzutu nieprawidłowego wyliczenia dochodu jej rodziny. W odpowiedzi skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi. Wskazało, że motywy podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawione zostały w uzasadnieni decyzji, a wywody skargi nie wnoszą nic nowego do sprawy i nie mogą mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie. Ponadto Kolegium zaznaczyło, że podtrzymuje w całości stanowisko przedstawione w swej decyzji z dnia 36 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Na zasadzie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie przyznania skarżącej pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego, w której organ pierwszej instancji wydał decyzję o odmowie przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że działania organów podejmowane w niniejszej sprawie, były już przedmiotem oceny sądowej, a ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania w niniejszej sprawie wyrażone zostały w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 8/11 oraz wyroku z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 135/11, który uprawomocnił się wskutek oddalenia wniesionej od niego skargi kasacyjne, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1989/11. Stosownie też do tego dostrzec należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Wyjaśnić przyjdzie, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona zatem dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią natomiast konsekwencje oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. W przypadku rozpoznawania sprawy przez sąd oznacza ono z kolei, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Nawet zatem w wypadku sporu, w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z wyroku Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 1999r., Sygn. akt I SA 1089/99, LEX nr 48019 i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 września 2011r., sygn. akt I SA/Gd 428/11, LEX nr 898923). Związanie oceną prawną powoduje, że ani organ administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyroki NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1296/10 i II FSK 1328/10, LEX nr 1107582 i 1104099). Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy dostrzec trzeba, że w wyroku z dnia 15 marca 2011 r. Sąd uznał za skuteczne, w świetle art. 43 K.p.a., doręczenie w dniu 1 marca 2010 r. decyzji pierwszoinstancyjnej małoletniej córce skarżącej. Ponadto stwierdzając, że pismo strony z dnia 2 marca 2010 r., złożone w organie w dniu 4 marca 2010 r., stanowiło wniesione w ustawowym terminie odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wskazał, że organ zobowiązany był do merytorycznego rozpoznania tego odwołania. W świetle takiej oceny, w kolejnym wyroku z dnia 18 lipca 2011 r. Sąd przyjął, że pismo skarżącej z dnia 19 listopada 2010r., wniesione po ponownym doręczeniu jej decyzji pierwszoinstancyjnej nie mogło stanowić odwołania, lecz jedynie jego uzupełnienie. W konsekwencji tego Sąd uchylił decyzję odwoławczą wydaną na podstawie pisma z dnia 19 listopada 2010 r. uznanego przez organ błędnie za odwołanie wskazując, że wniesione zostało po terminie do wniesienia odwołania i nie stanowiło środka zaskarżenia, gdyż ten wniesiony został wcześniejszym pismem. Dokonując oceny legalności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zaistniały okoliczności umożliwiające odstąpienie od oceny i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w orzeczeniach sądowych. W rozpoznawanej sprawie nie doszło bowiem do zmiany stanu prawnego jak również nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Uwzględniając zatem stanowisko wyrażone we wskazanych wyrokach, które, co należy podkreślić, na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie były prawomocne, a przez to wiążące dla składu orzekającego, w ocenie Sądu uznać należało, że w ustalonym przez organ stanie faktycznym brak było podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., przez co doszło do naruszenia wskazanego przepisu. Ponadto, wydając zaskarżoną decyzję organ nie zastosował się do wskazań określonych w wyroku z dnia 17 marca 2011 r., czym naruszył art. 153 P.p.s.a. Rozważając kwestię naruszenia w niniejszej sprawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. wyjaśnić należy, że w przypadku skutecznego wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, z określonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika dla organu odwoławczego obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest jego złożenie w ustawowym terminie, określonym w art. 129 § 2 K.p.a. i posiadanie przez wnoszący je podmiot legitymacji do żądania rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, która stosownie do art. 127 § 1 K.p.a. przysługuje stronie postępowania. Możliwość umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., odnieść natomiast należy do kryterium umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem przesłankę umorzenie postępowania stanowi jego bezprzedmiotowość, o której możemy mówić wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a. zachodzi zatem w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Inaczej mówiąc, sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu wskazanego przepisu, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. W przypadku postępowania odwoławczego przyjąć należy, że jego bezprzedmiotowość będzie zachodziła w sytuacji, gdy organ ustali w toku postępowania, że wnoszący odwołanie nie jest jego stroną. Z uwagi na skargowy charakter tego postępowania będzie ono bezprzedmiotowe również w przypadku cofnięcia odwołania. Jeśli natomiast odwołanie wniesione przez stronę postępowania w ustawowym terminie nie zostanie cofnięte, a rozpoznający je organ jest właściwy do rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym nie można przyjąć, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Uwzględniając znaczenie pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, w świetle stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, ustalonego w oparciu o dokonaną już wcześniej przez Sąd ocenę, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy przyznania skarżącej zasiłku celowego stało się bezprzedmiotowe. Bez wątpienia bowiem skarżąca posiadała legitymację do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej odmawiającej jej przyznania zasiłku celowego, a Kolegium było właściwe do jego rozpoznania. Ponadto, na dzień wydania zaskarżonej decyzji wiążący był dla organu wyrok Sądu z dnia 17 marca 2011r. Na mocy tego wyroku, w związku z uchyleniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania, organ zobowiązany był ponownie rozpoznać odwołanie skarżącej merytorycznie przyjmując, że zostało ono wniesione pismem z dnia 2 marca 2010 r. z zachowaniem ustawowego terminu. Z materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca cofnęła wniesione odwołanie, co oznacza, że do rozpoznania pozostała sprawa z jej odwołania wniesionego pismem z dnia 2 marca 2010 r. Obowiązku organu w tym zakresie nie wyłączało to, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie był jeszcze prawomocny wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2011 r. uchylający decyzję Kolegium z dnia 3 stycznia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Dostrzec bowiem należy, że decyzja uchylona tym wyrokiem wydana została w wyniku rozpoznania pisma skarżącej z dnia 19 listopada 2010 r., które nie mogło skutecznie wszcząć trybu odwoławczego, a nie w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego pismem z dnia 2 marca 2010 r. Nie można tym samym przyjąć, że decyzja z dnia 3 stycznia 2011 r. wydana została na skutek merytorycznego rozpoznania odwołania skarżącej. Brak prawomocności wyroku - uchylającego tę decyzję - nie mógł mieć tym samym wpływu na wskazany w wyroku z dnia 17 marca 2011 r. obowiązek organu rozpoznania odwołania wniesionego pismem z dnia 2 marca 2010 r. Nawet wydając zaskarżoną decyzję, jeszcze przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 18 lipca 2011r., organ odwoławczy będąc związanym wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r., nie mógł uchylić się od obowiązku rozpoznania odwołania i uznać postępowania w tym przedmiocie za bezprzedmiotowe, zwłaszcza powołując się na fakt wydania decyzji, która była wadliwa. W konsekwencji, w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy uznać w ocenie Sądu należało, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium naruszyło przepis art. 153 P.p.s.a i art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., w związku z tym, że zobowiązane było do merytorycznego rozpoznania odwołania skarżącej. Zaznaczyć przy tym trzeba, że ocena taka jest spójna z prawomocnym - na dzień orzekania przez Sąd, a zatem wiążącym dla Sądu - wyrokiem z dnia 18 lipca 2011 r., mocą którego uchylona została decyzja Kolegium z dnia 3 stycznia 2011 r. i w którym ponownie wskazano na obowiązek organu rozpoznania odwołania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparto na dyspozycji art. 152 P.p.s.a. Odnośnie wskazań co do dalszego postępowania odnotować przyjdzie, że aktualne są dla organu wskazania wynikające z wyroków wydanych na gruncie niniejszej sprawy w dniach 17 marca 2011 r. i 18 lipca 2011 r., znajdujące potwierdzenie w przedstawionych powyżej rozważaniach, a sprowadzające się do obowiązku merytorycznego rozpoznania przez Kolegium odwołania skarżącej.