II SA/Op 132/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 27 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Dobrzeń Wielki z dnia 8 grudnia 2014 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego G. H. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 27 stycznia 2015 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.), oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, ze zm.), którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Dobrzeń Wielki z dnia 8 grudnia 2014 r. w przedmiocie wymeldowania G. H. z pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Zaskarżoną decyzję podjęto na podstawie następującego stanu faktycznego: Postępowanie o wymeldowanie, G. H. z pobytu stałego w [...] przy ul. [...] zostało wszczęte na wniosek A. H. zawarty w piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r., w którym wnioskodawczyni poinformowała organ, że ww. od października 2010 r. nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, które opuścił dobrowolnie. Pismem z dnia 6 maja 2014 r. Wójt Gminy Dobrzeń Wielki zawiadomił G. H. i A. H. o wszczęciu na wniosek A. H. postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Decyzją z dnia 8 grudnia 2014 r., nr [...], Wójt Gminy działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006 r. nr 139, poz. 993, ze zm.) orzekł o wymeldowaniu G. H. z pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał na przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, tj. art. 15 ust. 2, art. 10 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz przeprowadzone w postępowaniu dowody, a to przesłuchanie świadków, stron postępowania, informacje uzyskane od organów oraz Sądu Okręgowego w [...]. Wskazując na powyższe uznał, że G. H. nie zamieszkuje w lokalu położonym w [...] przy ul. [...], co potwierdzają zeznania świadków oraz pisma wyjaśniające daną sytuację: Komisariatu Policji w [...] oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Akcentował, że wymeldowany składając wyjaśnienia do protokołu nie przedstawił faktów potwierdzających jego pobyt w mieszkaniu w [...] przy ul. [...], nie wystąpił do sądu o przywrócenie możliwości swobodnego korzystania z lokalu. Stwierdził, że pomieszkuje u matki, której zapewnia pomoc i opiekę. Przed Sądem na rozprawie rozwodowej stwierdził, że nie zamierza wprowadzać się do mieszkania, chce, aby w przyszłości było ono dla żony i dzieci. Zauważył, że świadek wskazany przez G. H. potwierdził tylko dwie interwencje, z których jedna dotyczyła wejścia do mieszkania, a matka G. H. potwierdziła fakt zamieszkiwania syna w jej mieszkaniu, polegający na nocowaniu, spożywaniu posiłków oraz przechowywaniu rzeczy osobistych. W ocenie organu, zaniechanie podjęcia środków prawnych w celu obrony praw do przebywania w lokalu powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej, gdyż zachowanie takie świadczy o dorozumianej woli rezygnacji z zamieszkania pod wskazanym adresem i przeniesienia centrum życiowego do innego miejsca, którym w tym przypadku jest mieszkanie matki M. H. Zebrany zatem materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że G. H. opuścił w sposób trwały miejsce stałego pobytu, koncentrując sprawy życiowe poza lokalem w [...] przy ul. [...], tym samym wyraził wolę jego opuszczenia. W sprawie zostały spełnione zostały więc warunki konieczne do wymeldowania decyzją administracyjną w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy. Zwrócił uwagę także na charakter ewidencji ludności, która ma odzwierciedlać faktyczne miejsce pobytu osób, a nie tzw. fikcję meldunkową. Z treścią powyższej decyzji nie zgodzili się G. H. We wniesionym odwołaniu domagał się uchylenia decyzji o wymeldowaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż jest krzywdząca i wydana została na podstawie nieprawdziwych informacji. Stwierdził, że organ wadliwie zaprotokołował treść zeznań jego matki, która zeznała, że syn nie nocuje w jej mieszkaniu, a zapisane został: "syn nocuje w moim mieszkaniu i spożywa posiłki". Za wadliwe uznał także oparcie się przez organ I instancji na jego zeznaniach złożonych podczas rozprawy rozwodowej, gdyż były to zeznania sprzed kilku lat, a jego sytuacja w tym czasie uległa zmianie. Zarzucił nadto, że decyzja jest krzywdząca również i z tego względu, że na jej podstawie ma utracić prawo do mieszkania, które przydzielone zostało jego rodzicom i którzy zgodzili się na jego podział po zwarciu przez niego związku małżeńskiego. Zanegował nadto wiarygodność zeznań złożonych przez świadków, którzy twierdzili, że nie mieszka w spornym mieszkaniu. Wojewoda Opolski zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytaczając poczynione przez organ I instancji ustalenia stanu faktycznego stwierdził, że materialnoprawną podstawę do wymeldowania osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego decyzją administracyjną (w sytuacji, gdy osoba sama nie wypełniła obowiązku meldunkowego) określa przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest od dokładnego ustalenia stanu faktycznego, tj. czy nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu przez osobę. Przesłankami wymeldowania są trwałość i dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego i nie wynikają one bezpośrednio z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż ustawodawca nie zdefiniował sformułowania opuszczenia miejsca pobytu stałego. Stąd też należy je każdorazowo definiować odnosząc do indywidualnej sytuacji strony. Uzasadniał dalej, że po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, zgromadzonego przez organ I instancji zasadnym jest przyjęcie, że mieszkanie położone w [...] przy ul. [...] nie jest miejscem pobytu stałego G. H. Za przyjęciem tego przemawia treść pisma R. B. - Komendanta Komisariatu Policji w [...] z 3 czerwca 2014 r., pisma Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z 19 sierpnia 2014 r., pisma M. D. Sędziego Sądu Okręgowego w [...] z 12 września 2014 r., zeznania świadka D. R., E. R., B. W., M. H. oraz notatka służbowa T. B. - Kierownika Referatu Oświaty, Wychowania i Zdrowia z dnia 22 sierpnia 2014 r. w której znajduje się informacja, iż 30 czerwca i 12 sierpnia 2014 r. Komisja powołana zarządzeniem Wójta Gminy Dobrzeń Wielki, dokonała oceny spełnienia warunków lokalowych u dziennego opiekuna, A. H. zamieszkałej w [...] przy ul. [...]. Wskazał także, iż organ odwoławczy nie wziął pod uwagę dowodów z protokołów przesłuchania stron: G. H. z 15 maja 2014 r., 15 lipca 2014 r. i 24 lipca 2014 r. oraz A. H. z 14 lipca 2014 r., bowiem strony postępowania nie zostały powiadomione o przeprowadzeniu tego dowodu w terminie określonym w art. 79 K.p.a. Majac na uwadze zebrany w sprawie materiał stwierdził, że G. H. faktycznie nie przebywa w lokalu w [...] przy ul. [...], a opuszczenie tego lokalu miało charakter dobrowolny i trwały, gdyż przeniósł swoje sprawy życiowe i bytowe w inne miejsce. Podkreślił, przytaczając orzecznictwo sądowoadministracyjne, że na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się - zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - sytuację, w której dana osoba wyprowadza się wprawdzie pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta, ale nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Takim środkiem prawnym może być powództwo cywilne o przywrócenie naruszonego posiadania. Nieskorzystanie z takiego środka, ewentualnie oddalenie powództwa przez sąd powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej. Przeprowadzone postępowanie dowodowe i ustalone okoliczności sprawy nie wskazują, by G. H. po opuszczeniu lokalu podjął działania prawne umożliwiające mu powrót do miejsca pobytu stałego. Przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu jest zatem niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do powrotu do lokalu. Argumentował, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencie. Zauważył, że G. H. co prawda wyraża wolę zamieszkania w spornym lokalu, jednak zamiar zamieszkania w lokalu w przyszłości nie jest wystarczający do utrzymania zameldowania. Zameldowanie w danym lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu przebywania w tym lokalu, nie rozstrzyga spraw życiowych, bytowych i materialnych i stąd też dalsze utrzymywanie zapisu zameldowania G. H. na pobyt stały, niezgodnego z rzeczywistym stanem faktycznym byłoby nieprawidłowością. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wywiódł G. H. W skardze ponownie podniósł, że nie godzi się z zapadłą w sprawie decyzja, gdyż jest krzywdząca i oparta na nieprawdziwych informacjach. Podał, że wymeldowano go z pobytu stałego w mieszkaniu komunalnym, którego jest najemcą. Zauważył, że w sporządzonej po wyroku rozwodowym nowej umowie najmu niezasadnie wpisana została jego była żona, jako żona. Dowodził, ze zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadniał jego wymeldowania. Ponowił zarzut nieścisłości w protokole przesłuchania jego matki oraz zanegował wiarygodność przesłuchanych w sprawie świadków. Podał, że przebywając w mieszkaniu był szykanowany przez byłą małżonkę oraz jej partnera, którzy prowokowali nieporozumienia i wzywali policję na interwencje. Stwierdził, że system zmianowy jego pracy oraz jej charakter powoduje, że w mieszkaniu przebywa o różnych porach. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz.1647 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ww. ustawy). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Legalność decyzji, aktów prawa miejscowego, aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 P.p.s.a) bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Godzi się stwierdzić także, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony, ani też władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych, a przy orzekaniu nie uwzględnia zasad współżycia społecznego, ani też nie bierze pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 27 stycznia 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Dobrzeń Wielki z dnia 8 grudnia 2014 r. w przedmiocie wymeldowania G. H. z pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Przeprowadzona w wyżej wskazany sposób kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a. decyzji organu i instancji - wykazał, iż nie odpowiadają one kryterium legalności. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, ze zm.), zwanej dalej ustawą. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy, stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W świetle tej regulacji, badając zasadność wniosku o wymeldowanie ustalenia wymaga, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego, przy czym – w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu - przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969). Wskazać należy także, że w myśl art. 6 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przepis ten jednoznacznie określa przesłanki, od wystąpienia których uzależnione zostało uznanie pobytu za stały w ściśle określonym miejscu. Należy przy tym zaznaczyć, że obie wymienione w nim przesłanki muszą wystąpić łącznie. Samo przebywanie pod oznaczonym adresem, nawet jeśli ma charakter dobrowolny i trwały, nie przesądza bowiem o stałym charakterze pobytu. Musi być ono połączone z wolą przebywania. Również sam zamiar stałego pobytu w oznaczonym miejscu, nie przesądza o stałym jego charakterze. Towarzyszyć musi mu, bowiem przebywanie pod oznaczonym adresem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów. Wykładnia przepisu art. 15 ust. 2 ustawy pozwala na przyjęcie, że sformułowanie "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Ma to ważne znaczenie dla ustalenia, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu analizowanego przepisu. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka itp.), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123 oraz z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989 r., nr 2, poz. 72). Tak skonstruowana przesłanka, zawierająca zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe, wymaga ustalenia, czy osoba powzięła zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar zrealizowała. Zarówno element przedmiotowy, czyli fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego, jak i element podmiotowy, tj. zamiar innego zlokalizowania centrum życiowego, są możliwe do ustalenia w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych. W szczególności chodzi o fizyczne przebywanie w określonym miejscu, cel przebywania w tym miejscu i cel w jakim to miejsce, na pewien czas, zostało opuszczone, a także o przyczynę opuszczenia miejsca pobytu. Jest to o tyle istotne, że w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego, psychicznego, czy też uniemożliwienia dostępu do lokalu z powodu wymiany zamków w drzwiach, nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, LEX nr 80643; wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 29/12 – http:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy obu instancji wskazały na właściwe podstawy prawne swoich rozstrzygnięć. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w ramach prowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe. Jednakże kwestią wymagającą ustalenia było nie tylko to czy skarżący opuścił miejsce swojego stałego zameldowania i czy uczynił to w sposób trwały i dobrowolny, nie dopełniając obowiązku wymeldowania, ale także dokonania ustaleń dotyczących daty opuszczenia stałego miejsca zameldowania przez skarżącego. Żaden z organów nie poczynił ustaleń w tym zakresie. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są zaś okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego zameldowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1073/2006 – Lex nr 255681). Wnioskująca o wymeldowanie była małżonka skarżącego wskazała wprawdzie we wniosku datę opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego pobytu, a to 2010 r., jednakże organy nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń i nie odniosły się do powyższego twierdzenia także w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, czym naruszył przepis art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Z przepisu art. 7 K.p.a w zw. z art. 77 § 1 K.p.a wynika, że to na organach administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i ustalenia prawdy w sensie materialnym. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Pod pojęciem materiału dowodowego rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone dopóki organ nie ustali czy stan faktyczny przewidziany w normie prawnej wystąpił, czy też nie w rozpoznawanej sprawie. W przedmiotowej sprawie wymóg ten dotyczył ustalenia także daty opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania i przeniesienia swojego centrum życiowego do innego lokalu. W tym miejscu koniecznym jest przypomnienie także, iż wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 138 § 1 K.p.a. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji, ustalenia czy w sprawie zastosowano prawidłową podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a także kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zatem organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) dokonuje oceny prawidłowości i kompletności zebranego w postępowaniu przed organem I instancji materiału dowodowego, tj. ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zaznaczyć należy, iż wszystkie ustalenia dokonane przez organy I i II instancji przy rozpoznawaniu sprawy powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu faktycznym decyzji, popartym zgromadzonym w tym zakresie materiałem dowodowym. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1983r., sygn. I SA 178/83, ONSA z 1983 r., nr 1, poz. 51). Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż organ II instancji nie dostrzegając wad postępowania przed organem I instancji sam dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym niemożliwym było uznanie, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadały kryterium legalności. Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się do uzupełnienia postępowania dowodowego o okoliczności wskazane powyższej. Wobec stwierdzonych uchybień dotyczących przeprowadzonego postępowania niemożliwym było odniesienie się do prawidłowości bądź nie zastosowania przepisu prawa materialnego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy i zgromadzeniu materiału dowodowego zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego organy procedujące w sprawie, stosownie do przepisu art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2010 r. nr 217, poz. 1427, ze zm.) wezmą pod uwagę, że postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 marca 2015 r.), w sprawach indywidualnych o zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy; ustalą czy zachodzą ustawowe przesłanki do ich wymeldowania. W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia procesowe, które mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, spowodowały konieczność uchylenia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 135 P.p.s.a. zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto na dyspozycji art. 152 P.p.s.a.