II SA/Op 138/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu w przedmiocie nagrody funkcjonariusza Służby Więziennej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 lutego 2007 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu Nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie uchylenia decyzji własnej z dnia [...], Nr [...] i przyznania stronie nagrody jubileuszowej po 25 latach pracy. Skarżący zarzucił organowi niewykonanie wyroków Sądu z dnia 7 września 2006 r. (w sprawie o sygn. akt II SA/Op 298/06) i "poprzedniego wyroku w sprawie". Skarżący zażądał także wymierzenie grzywny zaskarżonemu organowi na mocy art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 16 marca 2007 r., skarga M. P. w części odnoszącej się do niewykonania wyroku "poprzedzającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 września 2006 r. w sprawie II SA/Op 298/06", będąca przedmiotem niniejszego postępowania, została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 137/07. W odpowiedzi na skargę z dnia 13 marca 2007 r. organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W dniu 19 marca 2007 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez: - wskazanie sygnatury i daty wyroku "poprzedzającego wyrok w sprawie II SA/Op 298/06", który zdaniem skarżącego nie został wykonany, - wykazanie, że skarżący pisemnie wezwał zaskarżony organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu "będącego poprzednim wyrokiem w stosunku do wyroku z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II SA/Op 298/06." Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie skargi. Odpowiadając na wezwanie Sądu, M. P. w piśmie procesowym z dnia 26 marca 2007 r. oświadczył, iż "nie zastosował art. 37 K.p.a.", co wyraźnie podkreślił w skardze. Ponadto dodał, że "wnosił o ocenę sprawy na podstawie art. 113 P.p.s.a." Podkreślił, że ewentualne oddalenie skargi wyłącznie w oparciu o argumenty formalne, będzie, jak to określił: "nieokazywaniem przez Sąd szacunku dla własnych orzeczeń", a także "skutecznym remedium na rażące błędy popełniane przez Służbę Więzienną (...) oraz niewykonywaniem ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji...". W dalszej części pisma M. P. stwierdził, że "meritum skargi z dnia 21 lutego 2007 r. jest zaskarżenie decyzji [...] z dnia [...]." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Przechodząc do oceny niniejszej skargi w aspekcie podstaw do jej odrzucenia, przytoczyć wpierw należy przepisy odnoszące się do wymogów formalnych skargi. W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1 ) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2 ) oznaczenie organu, którego działaniu lub bezczynności skarga dotyczy; 3 ) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, stanowi to podstawę do wezwania skarżącego do uzupełnienia skargi w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zważyć należy, iż komentowany przepis znajduje zastosowanie w przypadku takich braków, które uniemożliwiają nadanie skardze prawidłowego biegu, tzn. wywołanie przez nią właściwych skutków procesowych zarówno w stosunku do sądu, jak i pozostałych podmiotów uczestniczących w postępowaniu (por. T. Woś, H. Knysiak - Medek, M. Romanowska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2005, LexisNexis, s. 210). Zgodnie natomiast z art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest zatem uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. To ostatnie dotyczy stanu bezczynności organu. W konsekwencji jeżeli strona nie wezwała organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalna. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w literaturze przedmiotu (patrz: Tadeusz Woś [w:], Hanna Knysiak –Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2005 r., str. 481), "Skarga na podstawie art. 154 § 1 może być wniesiona "po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (...)". Przepis ten nie określa charakteru prawnego ani trybu wnoszenia takiego wezwania. Należy więc przyjąć, że wezwanie, o którym mowa w tym przepisie, stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji. Należy również przyjąć, że do wezwania tego znajdują per analogiam zastosowanie postanowienia art. 52 § 4 P.p.s.a. Za zastosowaniem tego przepisu per analogiam (przez analogię), a nie wprost, przemawia fakt, że przedmiotem skargi na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. nie jest akt lub czynność organu administracji publicznej, do których odnosi się art. 54 § 4 P.p.s.a., lecz sam stan bezczynności organu po wydaniu wyroku przez sąd administracyjny. Stosownie do postanowień art. 52 § 4 in fine, należy przyjąć, że wezwanie takie może być skierowane do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, a skarga może być wniesiona stosownie do postanowień art. 53 § 2 P.p.s.a." W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu, poprzez wskazanie sygnatury i daty wyroku, którego niewykonanie M. P. zaskarżył oraz do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wzywał pisemnie organ do wykonania wyroku. Skarżący ustosunkował się do tego wezwania Sądu w piśmie z dnia 26 marca 2007 r., w którym przedstawił dodatkowe wywody nawiązujące do skargi, jednakże nie oznaczył orzeczenia, którego niewykonanie zarzucił organowi w skardze, a także nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi wzywał organ do wykonani wyroku. Sąd zważył w szczególności, iż sam M. P. w wyżej wskazanym piśmie oświadczył, iż nie zastosował w tym przypadku wymaganej prawem procedury. Wprawdzie we wstępie pisma użył jedynie stwierdzenia, że "nie zastosował art. 37 K.p.a.", niemniej jednak jego dalsze wypowiedzi, a także nie przedłożenie stosownego wezwania, świadczą w sposób jednoznaczny, iż skarżący nie wyczerpał także trybu określonego w art. 154 § 1 P.p.s.a., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do podniesionej przez skarżącego kwestii zaskarżenia decyzji z dnia [...], Nr [...], która w jego ocenie "stanowi meritum skargi", Sąd zważył, iż skarga z dnia 21 lutego 2007 r. w części kwestionującej tą decyzję została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 136/07 i jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Sądem. Wobec powyższych okoliczności sprawy, Sąd stwierdził, że skarżący nie dokonał czynności warunkującej skuteczne wniesienie skargi na niewykonanie wyroku i nie usunął jej braków formalnych. Dlatego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 154 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.