II SA/Op 144/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze sprzeciwu S. P. od postanowienia Wojewody Opolskiego z dnia 20 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez S. P. - działającego przez pełnomocnika - małżonkę B. P., jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 20 lutego 2018 r., nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm. - zwanej dalej K.p.a.), mocą którego organ ten uchylił w całości postanowienie Starosty Strzeleckiego z dnia 22 stycznia 2018 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu z dnia 12 stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Pismem z dnia 13 stycznia 2018 r. (wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej ePUAP), S. P. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. P., powołując się na art. 145 § 1 K.p.a. oraz informację zawartą w piśmie z dnia 10 stycznia 2018 r., nr [...], zwrócił się do Starosty Strzeleckiego o "wznowienie postępowania udzielenie pozwolenia na budowę, której przebudowa była przedmiotem pozwolenia na przebudowę nr [...]". Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2018 r., nr [...], Starosta Strzelecki, na podstawie art. 61a K.p.a. w związku z art. 145 § 1 K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Strzeleckiego: pozwolenie nr [...] z dnia 12 stycznia 2015 r. na przebudowę [...] z budową komina przy budynku gastronomicznym w [...] przy ul.[...] , na działce nr a. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że wnioskodawcy już wcześniej, tj. 3 stycznia 2018 r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w tej samej sprawie, wobec powyższego żądanie wnioskodawców dotyczy sprawy, w której już jest prowadzone postępowanie wznowieniowe, co uniemożliwia prowadzenie kolejnego postępowania w tej samej sprawie, a tym samym wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W piśmie z dnia 22 stycznia 2018 r. S. P. wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek nie dotyczył wznowienia postępowania w zakresie pozwolenia na przebudowę [...], lecz wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę [...], zatwierdzonego decyzją wydaną przed 12 stycznia 2015 r. Wobec powyższego, uznał, że odmowa wszczęcia postępowania jest bezpodstawna i wniósł o cofnięcie przedmiotowego postanowienia. Odrębnym pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. S. P. oraz K. P., złożyli zażalenie na postanowienie Starosty Strzeleckiego, zarzucając, że Starosta błędnie przyjął, że wnioskiem z dnia 13 stycznia 2018 r. wnieśli o wznowienie postępowania już wznowionego. Tymczasem ich wniosek dotyczył wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę pierwotnej [...], która pozwoleniem z dnia 12 stycznia 2015 r., nr [...] miała być przebudowana. W związku z powyższym, wnieśli o uwzględnienie zażalenia i nakazanie wszczęcia postępowania objętego złożonym wnioskiem oraz o wszczęcie przez organ z urzędu postępowania dotyczącego samowoli budowlanej, jeżeli takie nie zostało jeszcze wszczęte. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda Opolski, postanowieniem z dnia 20 lutego 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Starosty Strzeleckiego, że żądanie strony dotyczyło sprawy, w której prowadzone jest postępowania wznowieniowe. W ocenie Wojewody, wprawdzie wnioskodawcy w sposób mało precyzyjny określili, którego postępowania dotyczy przedmiotowy wniosek, jednakże powyższe nie stało na przeszkodzie, aby wezwać wnioskodawców do sprecyzowanie żądania, na podstawie art. 64 K.p.a. O tym, jaki jest zakres żądania wniesionego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje bowiem ostatecznie wnoszący podanie, a nie organ administracji publicznej, do którego pismo zostało skierowane. Organ ma więc prawo, wykorzystując mechanizm zapisany treścią art. 64 § 2 K.p.a., wezwać wnoszącego do uzupełnienia podania. W dalszej kolejności Wojewoda przypomniał, iż postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. W pierwszym z nich, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne, tj. bada, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148, art. 145a § 2 i art. 145b § 2 K.p.a., a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie od osoby niemającej (nie mogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu, albo że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 K.p.a.). Mając powyższe na względzie, Wojewoda stwierdził, iż przy ponownym rozpatrywaniu wniosku Starosta Strzelecki zobligowany będzie do zbadania przesłanek formalnych wniosku o wznowienie z uwzględnieniem przepisów art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1, art. 148, art. 145a § 2 i art. 145b § 2 K.p.a. i ewentualnie wezwie wnioskodawców o sprecyzowanie żądania w przypadku wątpliwości. Dodatkowo Wojewoda podniósł, że przekazane przez S. P. pełnomocnictwo K. P. z dnia 31 stycznia 2018 r. nie spełnia wymogów, gdyż nie wynika z niego do jakich czynności i w jakim zakresie mocodawca udziela pełnomocnictwa pełnomocnikowi, co skutkowało pozostawieniem zażalenia K. P. bez rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia braku formalnego zażalenia. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Wojewoda stwierdził, iż nie był uprawniony do wezwania inwestora w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia złożonego wniosku, bowiem spowodowałoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, albowiem wniosek strony podlegałby rozpoznaniu wyłącznie w drugiej instancji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, podnosząc zarzut naruszenia art. 138 K.p.a. Skarżący domagał się zobowiązania Wojewody do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego rozstrzygającego sprawę w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, dokonania kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego skarga dotyczy oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, po czym stwierdził, że Wojewoda Opolski zobligowany był do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia zgodnie z art. 138 K.p.a. a nie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Opolski, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnił, że nie posiada kompetencji do orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Strzeleckiego, albowiem zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a., w sprawach wymienionych w art. 149 K.p.a., tj. wznowienia postępowania wyłącznie właściwym jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, zatem organem właściwym w sprawie jest Starosta Strzelecki. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Op 144/18, referendarz sądowy WSA w Opolu zwolnił skarżącego od wpisu sądowego od skargi w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Na skutek kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego przez skarżącego po rozpoznaniu przez Sąd sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 144/18, referendarz sądowy WSA w Opolu ustanowił skarżącemu adwokata w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 2 lipca 2018 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformował tut. Sąd, że do reprezentowania skarżącego wyznaczony został adwokat P. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do oceny prawidłowości postanowienia stanowiącego przedmiot sprzeciwu w niniejszej sprawie, wyjaśnienia wymaga, że zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., tj. decyzji uchylającej decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, określanej mianem decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Jednocześnie podkreśla się, że ten rodzaj orzeczenia jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Omawiane orzeczenie może zatem zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyroki NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 oraz z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, dostępne, jak wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku, na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyraźne ograniczenie zakresu kontroli jedynie do zasadności wydania tego konkretnego rozstrzygnięcia procesowego oznacza, że poza zakresem kontroli sądowoadministracyjnej w tym postępowaniu pozostają kwestie właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego. Tym samym sprzeciw odróżnia się od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w odniesieniu do której sąd, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy niebędąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zauważyć również należy, iż przepisy P.p.s.a. przewidują instytucję sprzeciwu od decyzji kasatoryjnych. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę od postanowienia Wojewody Opolskiego uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, ilekroć przepisy P.p.s.a. regulują tryb wnoszenia środków zaskarżenia, to jest skarg lub sprzeciwów na decyzje administracyjne, uznać należy, że znajdują one również zastosowanie do postanowień, które z mocy art. 3 § 2 pkt 2 pkt 3 P.p.s.a. podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zatem do postanowień o charakterze kasatoryjnym, to jest do postanowień wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., stosuje się przepisy Rozdziału 3a P.p.s.a. Innymi słowy, od postanowień tych strona niezadowolona może wnieść sprzeciw, podlegający rozpoznaniu na zasadach określony w art. 64d i 64 e P.p.s.a. Dodać jeszcze trzeba, że po myśli art. 64d § 1 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na zasadzie art. 151a § 1 P.p.s.a., uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., zaś w myśl art. 151a § 2 P.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Oceniając, czy w niniejszej sprawie zaktualizowały się przesłanki do wydania przez organ drugiej instancji postanowienia kasacyjnego, należy mieć na uwadze, że zgodnie z określoną w art. 15 K.p.a. zasadą ogólną postępowania administracyjnego - zasadą dwuinstancyjności - postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga sprawę ponownie, w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania orzeczenia ostatecznego. Istotą administracyjnego toku instancji jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, a nie tylko kontrola prawidłowości orzeczenia organu pierwszej instancji. Z zasady dwuinstancyjności wynika bowiem, że strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji oznacza to, że każda sprawa administracyjna jest rozpoznawana i rozstrzygana dwukrotnie: po raz pierwszy przed organem pierwszej instancji, a na żądanie uprawnionego podmiotu - po raz drugi przez organ odwoławczy - organ drugiej instancji. Postępowanie wyjaśniające przed organem drugiej instancji opiera się na tych samych zasadach co postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji, dlatego też organ wyższego stopnia dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym przed niższą instancją. Postanowienie, podobnie jaki i decyzja kasacyjna, czyli wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jest rozstrzygnięciem formalnym, które powoduje, że wskutek uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przez ten organ. Obowiązkiem sądu kontrolującego takie orzeczenie o charakterze kasacyjnym jest dokonanie analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 K.p.a. W kontekście zaskarżonego rozstrzygnięcia, wyjaśnienia w niniejszej sprawie wymagały dwie kwestie pierwsza - czy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wymagało uchylenia oraz druga - czy organ drugiej instancji właściwie przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji, czy jednak powinien po uchyleniu sam orzec merytorycznie. Dla rozstrzygnięcia pierwszej kwestii, a więc czy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wymagało uchylenia, niezbędne jest odniesienie się do podstawy prawnej orzeczenia organu pierwszej instancji. Zostało ono wydane na podstawie art. 61a w związku z art. 145 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W związku z powyższym przypomnieć należy, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto wskazać należy, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego to również ustalenie treści żądania strony. Zatem jeżeli charakter pisma wniesionego przez stronę budzi wątpliwości, organ powinien wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. W razie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, niezbędne jest zatem dokładne ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem i nie może sam z urzędu dokonać zmiany kwalifikacji tego żądania. Treść żądania wyznacza bowiem zakres postępowania dowodowego w oparciu o stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego. A zatem w przypadku wątpliwości, co do treści wniosku organ obowiązany jest z urzędu podjąć czynności wyjaśnienia treści żądania strony. Wyjaśnienie zaś treści żądania strony oznacza wyłącznie, że tylko w tym przedmiocie organ administracji publicznej obowiązany jest prowadzić postępowanie. Nie powoduje to natomiast konsekwencji prawnej w postaci obowiązku organu uwzględnienia treści i zakresu żądania. Jeśli strona będzie niezadowolona co do treści lub zakresu rozstrzygnięcia, służy jej prawo odwołania. W świetle powyższego, na podstawie przyjętego w sprawie stanu faktycznego, należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że treść wniosku z dnia 13 stycznia 2018 r. mogła budzić wątpliwości. Przypomnieć przyjdzie, iż we wniosku tym skarżący wskazał, iż wnosi o "wznowienie postępowania udzielenie pozwolenia na budowę, której przebudowa była przedmiotem pozwolenia na przebudowę nr [...] ". Tymczasem, wobec tak określonego zakresu żądania, Starosta Strzelecki uznał, że skarżący wnosi o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Strzeleckiego z dnia 12 stycznia 2015 r., nr a na przebudowę [...] z budową komina przy budynku gastronomicznym w [...] przy ul.[...] , na działce nr a. Zgodzić należało się z Wojewoda, że przy tak określonym zakresie wniosku organ pierwszej instancji powinien był w pierwszej kolejności wezwać skarżącego do sprecyzowania żądania na podstawie art. 64 K.p.a., a następnie dokonać zbadania przesłanek formalnych wniosku, tj. czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a., czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148, art. 145a § 2 i 145b § 2 K.p.a. Brak powołanej przesłanki wznowieniowej lub stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie, zobowiązywałoby organ pierwszej instancji do wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Tymczasem, co od tych kwestii w ogóle nie wypowiedział się organ pierwszej instancji. Przechodząc do oceny drugiej kwestii - czy organ drugiej instancji właściwie przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji, czy jednak powinien po uchyleniu sam orzec merytorycznie, skład orzekający w sprawie stwierdza, że prawidłowo sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji. Zgodzić należało się z Wojewodą, że organ ten, stosownie do art. 149 w zw. z art. 150 K.p.a. nie posiada kompetencji do orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Skoro, w przedmiotowej sprawie, skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę, to organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego jest Starosta Strzelecki. Ponadto, jak wskazano powyżej, wniosek skarżącego obarczony jest wadą, która uniemożliwiała mu nadanie biegu już przed organem pierwszej instancji. Wada ta powinna być usunięta w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Zaniechanie organu pierwszej instancji w tej mierze musiało spowodować, w trybie postępowania odwoławczego, konieczność uchylenia wydanego w sprawie postanowienia i przekazania niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego długotrwałości postępowania, to wskazać należy, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest uprawniony do orzekania w powyższej kwestii, gdyż przedmiotem jego nie jest przewlekłość postępowania administracyjnego, lecz ocena zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Reasumując uznać należy, że organ pierwszej instancji wydał postanowienie z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji, wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uznać należy za prawidłowe. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., sprzeciw oddalił.