II SA/Op 147/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska -Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 5 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta Brzeski decyzją z dnia 14 października 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas: tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane) po rozpatrzeniu wniosku inwestora w sprawie pozwolenia na przebudowę wraz z rozbudową budynku usługowo-mieszkalnego w [...], przy ul. [...] - zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na budowę, obejmującego przebudowę wraz z rozbudową budynku usługowo-mieszkalnego, położonego w [...] przy ul. [...], na działkach nr a, b, c, w zakresie: - przebudowa wraz z rozbudową budynku usługowego na budynek usługowo- mieszkalny zlokalizowanego na działce nr b, - przebudowa budynku gospodarczego na działce nr b, - rozbudowa budynku usługowego zlokalizowanego na działce nr b o jednokondygnacyjną część usługową, - budowa instalacji wewnętrznych gazowej i hydrantowej (tylko wewnątrz budynku) oraz wentylacji mechanicznej, - budowa projektowanych masztów reklamowych na działce nr a, - rozbiórka budynku gospodarczego i ogrodzenia na działce nr b i nr c. Organ określił obszar oddziaływania obiektu, który obejmował nieruchomości położone w [...] - działki o numerach ewidencyjnych: a, b, c, c, d, e, f. Nadto orzekł o szczegółowych wymaganiach dotyczących nadzoru na budowie, polegających na ustanowieniu kierownika budowy i prowadzeniu dziennika budowy. Podał, że inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], ponadto inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowy, a do wniosku dołączył wymagane Prawem budowlanym dokumenty, projekt został opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Dodatkowo organ wyjaśnił, że inwestor wystąpił, zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego ze zgłoszeniem rozbiórki utwardzenia terenu na działce nr b, a w [...], zaś dołączone dokumenty zostały potraktowane jako spełniające wymagania przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. M. i D. M., podnosząc, że protestują przeciwko rozbudowie budynku o dodatkową kondygnację, która jeszcze bardziej przysłoni światło w pokoju syna. Nie godzili się "z planowanym wprowadzaniem działalności handlowej w rozbudowywanym budynku, co wiąże się z ciągłymi przyjazdami klientów i pojazdów dostawczych w pobliżu okien ich miejsca zamieszkania, braku ciszy i spokoju od rana do wieczora. Braku możliwości zaparkowania własnego samochodu pod domem, dlatego wskazali, że oczekują na wyznaczenie kilku miejsc parkingowych dla mieszkańców budynku przy ul. [...], w liczbie co najmniej 8". Po przekazaniu ww. odwołania przez Starostę Brzeskiego - Wojewoda Opolski jako organ odwoławczy wezwał skarżących (pismo z dnia 25 listopada 2015 r.) do wyjaśnienia i wykazania posiadanie interesu prawnego upoważniającego do wniesienia odwołania. W odpowiedzi - skarżący pismami z dnia 17 grudnia 2016 r. poinformowali, że działają w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...], dołączając uchwałę nr [...] z dnia 2 kwietnia 2004 r., stanowiącą o powołaniu zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku znajdującego się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Z powyższej uchwały wynikało, że zarząd Wspólnoty ul. [...] w [...] reprezentowany jest przez trzech członków: D. M., J. J. i Z. O. Wobec niewykazania się przez J. M. legitymacją do działanie w imieniu Wspólnoty, podanie jej organ odwoławczy pozostawił bez rozpoznania. Natomiast pozostali członkowie zarządu Wspólnoty uzupełnili braki formalne odwołania wniesionego przez D. M., składając, pismem z dnia 6 stycznia 2016 r. podpisaną kopię odwołania z dnia 9 listopada 2015 r. Wobec czego, organ uznał za stronę wnoszącą odwołanie Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] w [...]. W nawiązaniu do wniesionego odwołania inwestor okazał dziennik budowy nr [...], wydany w dniu 14 października 2015 r., zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 października 2015 r. świadczące o nierozpoczęciu robót budowlanych oraz dodatkowy egzemplarz analizy oddziaływania obiektu w skali 1:250 (w tym zasięg zaciemniania, przesłaniania i nasłonecznienia sąsiednich obiektów), znajdujący się w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Wojewoda Opolski decyzją z dnia 5 lutego 2016 r., nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie swoich rozważań przytoczył brzmienie art. 32 Prawa budowlanego i wyjaśnił komu może być wydane pozwolenie na budowę, po czym powołując się na art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wskazał, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 przywołanego przepisu oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W następnej kolejności podniósł, że ramach oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi organ ocenia, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy poszanowano uzasadnione interesy osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących zacienienia, oświetlenia i nasłonecznienia obiektów sąsiednich, określonych w: § 13, § 57, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim mają odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej przywoływane także jako przepisy techniczno-budowlane lub rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowa inwestycja w zakresie przebudowy wraz z rozbudową budynku usługowego, znajdującego się na działce nr b (o jednokondygnacyjną część usługową), budowę instalacji wewnętrznych (gazowej i hydrantowej) oraz wentylacji mechanicznej, budowę projektowanych masztów reklamowych na działce nr a, a także rozbiórkę budynku gospodarczego i ogrodzenia na działce nr b i nr c, jest zlokalizowana w sąsiedztwie wielorodzinnego budynku mieszkalnego odwołującej się Wspólnoty, położonego na działce nr d. Nowo projektowana część budynku znajduje się w odległości co najmniej 9,2 m od budynku Wspólnoty. Granica nieruchomości znajduje się w tożsamej odległości, bowiem działka odwołującej nr d na całej powierzchni zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Rozważając zarzut Wspólnoty, że planowana rozbudowa spowoduje ograniczenie dostępu naturalnego światła do pomieszczeń budynku od strony zachodniej, Wojewoda odnotował, że w tym zakresie mają zastosowanie regulacje prawne zawarte w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dodając, że dodatkowe wymagania, dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia zapisano w § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Następnie zauważył, że przeprowadzona analiza zacienienia, oświetlenia i nasłonecznienia znajdująca się w projekcie budowlanym w części 3.5.1, strona 17 i 18, a także na załączniku graficznym ilustrującym analizę zakresu oddziaływania na stronie 120, wykonana przez projektanta legitymującego się stosownymi uprawnieniami, wykazała spełnienie wymogów nałożonych na inwestora przepisami technicznymi. Nowo projektowana jednokondygnacyjna części budynku na działce inwestora nr b znajduje się w odległości 9,2 m , stąd wedle organu odwoławczego, nie zachodzi zjawisko zacienienia pomieszczeń mieszkalnym w istniejącym budynku odwołującej na działce nr d. Wojewoda podkreślił, że budynek odwołującej się Wspólnoty jest obiektem czterokondygnacyjnym, a więc o trzy kondygnacje wyższym niż projektowana część budynku inwestora. Zaakcentował, że pomiar zacienienia jest mierzony od najniżej położonych okien budynku skarżących. W ocenie organu, skoro pomiar względem pomieszczeń najniżej położonych w budynku odwołującej wskazuje brak możliwości zacienienia tych pomieszczeń to inwestycja nie powoduje uciążliwości w tym zakresie. Zwrócił uwagę organ, że z przedłożonej przez inwestora analizy wynika, że oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na działce nr d będzie zapewnione przez większą część dnia, tj. do godz. 15.00. Zatem warunki wynikające z przepisów technicznych organ odwoławczy uznał za spełnione, nie godząc się w tym zakresie z wywodami odwołania. Odnosząc się do kwestii dotyczącej występowania hałasu wskutek wprowadzenia dodatkowych usług Wojewoda Opolski stwierdził, że immisje pośrednie (hałas) z jednej nieruchomości na drugą nie uzasadniają przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wywodził, że z definicji obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) wynika bowiem, że chodzi o takie ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, które są skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi wyłącznie dla strony określone roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, lecz nie daje praw w rozumieniu Prawa budowlanego. Równocześnie, analizując przyjęte rozwiązania projektowe, które prowadzą do zmiany sposobu użytkowania obiektu z usługowego na usługowo-mieszkalny, organ odwoławczy zaakcentował, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem, które będzie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Nadto taka forma zabudowy jest dopuszczalna w świetle prawa miejscowego. Przedsięwzięcie znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania terenu zatwierdzonym uchwałą Nr XXXV/375/2006 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Grodków wraz z późniejszą zmianą, tj uchwałą Nr XXV/262/08 Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 30 grudnia 2008 r. Obszar, na którym planuje się lokalizację inwestycji oznaczony jest w planie miejscowym symbolami: MW/6 (na obszarze nowo projektowanej części budynku) z przeznaczeniem podstawowym (dla MW6) - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o średniej intensywności zabudowy z dopuszczeniem funkcji towarzyszących - usługi wbudowane, przybudowane lub wolno stojące i U9 (obszar, na którym zlokalizowana będzie pozostała część inwestycji) o przeznaczeniu podstawowym - tereny usług publicznych, w tym handlu, gastronomii, rzemiosła nieprodukcyjnego, obsługi działalności gospodarczej usługi pocztowe i łączności na wydzielonych działkach. Dokonując porównania wskaźników sposobu zagospodarowania terenu zawartych w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z projektowanymi rozwiązaniami znajdującymi się w zatwierdzonym projekcie budowlanym w części 3.5 na stronie 16 i 17, organ doszedł do przekonania, iż zostały spełnione wymagania określone w ww. uchwałach. W kwestii niezapewnienia przez inwestora mieszkańcom Wspólnoty odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, organ drugiej instancji zauważył, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul [...] w [...] jest wyłącznie właścicielem gruntu oznaczonego w ewidencji gruntów i budynku jako działka nr d, która została w całości zajęta pod budynek. Inwestor nie posiada więc obowiązku odstąpienia części swojej nieruchomości celem zapewnienia miejsc postojowych dla pojazdów należących do mieszkańców ww. budynku. Zatem, wymagania skarżącej wykraczają poza obowiązki wynikające z Prawa budowlanego, a także poza obowiązki właściciela nieruchomości nr a, nr d, nr c, względem sąsiadującej Wspólnoty. Inwestor posiadał obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla projektowanej inwestycji w ilości odpowiedniej do rodzaju usług oraz wskazanej w zapisach planu miejscowego w § 5 pkt 4 ppkt 5 lit e, co zostało właściwie zaprojektowane i wynika z opisu (str.16) i części graficznej projektu zagospodarowania terenu (str.118 projektu budowlanego). W ocenie organu odwoławczego, nie ulegało również wątpliwości, że pozostałe kwestie poruszane przez skarżącą w kolejnych pismach z 17 grudnia 2015 r. związane z pozbawieniem członków Wspólnoty wykonywania prawa własności mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed sądem powszechnym, na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Reasumując Wojewoda stwierdził, że inwestor wywiązał się z nałożonych obowiązków wynikających z ww. przepisów, prawa tj.: złożył kompletny wniosek i załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi, zaś zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. ", dlatego brak było podstaw do zakwestionowania decyzji organu pierwszej instancji. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że pomimo nieuznania za stronę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w postępowaniu prowadzonym przed organem pierwszej instancji, pismem z 13 stycznia 2016 r. Starosta Brzeski wyjaśnił, iż zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i decyzja udzielająca pozwolenia na budowę doręczone zostały wszystkim współwłaścicielom sąsiedniej nieruchomości znajdującej się na działce d, w tym także członkom Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...]. Wobec czego uznał, że obowiązek powiadomienia Wspólnoty Mieszkaniowej został spełniony. Nie godząc się z decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 5 lutego 2016 r., nr [...], Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] w [...] (dalej jako skarżąca lub strona) wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. We wniesionej skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a to: art. 15 K.p.a., art. 138 § 1 K.p.a., art. 7 i art. 77 K.p.a., art. 89 § 1 K.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1, a także art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Skarga zawierała nadto wniosek o wstrzymanie, na podstawie art. 61 § 2 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone zarzuty skarżąca podała, przede wszystkim, że wydana decyzja narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. W tej sprawie skarżąca po zawiadomieniu skierowanym do niej przez organ w trybie art. 10 K.p.a., pismem z 27 stycznia 2016 r. - za pośrednictwem pełnomocnika, przedstawiła stanowisko w sprawie wraz ze stosowną argumentacją prawną. Wojewoda Opolski zupełnie je zlekceważył. Naruszenie przepisów art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 107 §3 i art. 9 K.p.a., według skarżącej, polegało na tym, że organ pierwszej instancji, mimo że nie był zwolniony z obowiązku sporządzenia uzasadnienia decyzji, to nie przedstawił rozważań, które doprowadziły go do wydanego rozstrzygnięcia. To spowodowało, że organ drugiej instancji nie mógł utrzymać w mocy takiej decyzji gdyż uprzednio nie był w stanie jej skontrolować. Naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. skarżąca upatrywała w przyjęciu przez organ odwoławczy wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 17 września 2015 r., które wedle organu, rozwiały wątpliwości dotyczące projektu, choć zdaniem skarżącej, lektura akt postępowania prowadzi do wniosków zgoła odmiennych: a to, że w sprawie nadal nie wiadomo, dlaczego w planie zagospodarowania działki nie uwzględniono istniejących służebności, nie wiadomo wedle jakich reguł symulowano zacienienie obiektu skarżącej, nie wiadomo, na jakiej podstawie przyjęto uciążliwość związaną z dostawami towarów, a co za tym idzie zgodność z postanowieniami miejscowego planu itd. Skarżąca akcentowała, że błędna jest ocena Wojewody Opolskiego, że spełnienie przez wnioskodawcę wymogów z art. 35 Prawa budowlanego automatycznie skutkuje wydaniem decyzji pozytywnej. W sprawie istnieją bowiem zasadnicze zarzuty dotyczące stosowania przepisu art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego. Przewidziana w nim konieczność poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej polega na takim projektowaniu obiektów budowlanych, aby ochrona ta obejmowała m.in. "dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, a także prawo do swobodnego dostępu do drogi publicznej, czego w przedmiotowej sprawie nie rozważono. Wątpliwości w sprawie budzi również ocena dowodu, a to mapy oznaczonej jako "analiza zakresu oddziaływania". Wojewoda Opolski na str. 9 zaskarżonej decyzji podał, że skoro wykonał ją projektant z uprawieniami to przedstawia ona wiarygodne symulacje. Tym samym, w przekonaniu skarżącej, naruszono zasadę oceny dowodów, albowiem dokumentowi prywatnemu organ przyznał domniemania przysługujące tylko dokumentom urzędowym. Analiza tego dokumentu wskazuje, że nakreślono na nim zacienienie budynków sąsiednich, w tym należącego do skarżącej. Nie wiadomo jednak na jakiej podstawie przedstawiono tą symulację, za pomocą jakiego programu komputerowego została wykonana, i jakie normy spełnia. To sprawia, że projekt winien być oceniony jako dokument prywatny. Nie korzysta on więc ze stosownych domniemań co do prawdziwości jego treści. Jednocześnie w sprawie nie podjęto ustaleń, czy wymagane było uzyskanie wpierw decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przewidzianej przepisem art. 72 z dnia 3 października 2008 r; o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Gdyby nawet okazało się, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania lub też postępowania środowiskowego w ogóle, to konieczne było wyjaśnienie tych okoliczności - o prawnym znaczeniu; a także podanie z jakich przyczyn procedura ta nie jest wymagana. Nadto nie rozważono znaczenia powierzchni planowanych obiektów handlowych, a także zabudowy usługowej oraz związku z postanowieniami miejscowego planu. Dodatkowo lektura materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że brak jest analiz dotyczących oddziaływania hałasem ze strony inwestycji. Dopuszczalne normy hałasu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ustalenia poziomów hałasów mogą być dokonywane tylko za pomocą programów spełniających normy PN dotyczących akustyki. W tej sprawie projekt nie zawiera żadnych informacji na ten temat. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie w sprawie, gdy pod oknami członków Wspólnoty przewidziana. jest budowa rampy rozładunkowej. Z k. 7 akt - plan zagospodarowania terenu wynika, że planuje się realizację rampy rozładunkowej z zadaszeniem, a także budowę miejsca składowania odpadów oraz pomieszczenia na odpady (z drugiej strony). Autor projektu podał, że dostawy towaru przez rampę nie będą uciążliwie. Informacja ta jest niespójna z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie, gdyż na str. 47 projektu podano, że przewidziana jest tam budowa marketu spożywczego A oraz marketu B. Skarżąca wywodziła, że market spożywczy wymaga permanentnych dostaw artykułów spożywczych, a market B wymaga rozładunku ciężkich towarów, co generuje hałas. Takie oddziaływania w przekonaniu strony, mają prawny charakter, gdyż ograniczają możliwości normalnego korzystania z mieszkań członków Wspólnoty, zgodnie z ich przeznaczeniem. W sprawie konieczne jest pozyskanie informacji od operatorów tych sklepów, jakie są dobowe (tygodniowe) średnie częstotliwości dostaw do takich marketów w miastach o podobnej liczbie mieszkańców jak [...]. Tylko w ten sposób założenia projektowe mogą zostać zweryfikowane pod kątem zgodności z przepisami prawa, a głównie w kontekście zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze wywodzono również, że poza powyższymi oddziaływaniami ze strony inwestycji, przedłożony w sprawie projekt budowlany został wykonany z naruszeniem przepisu art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego, w tym zakresie, że ogranicza lub pozbawia wykonywanie przez członków Wspólnoty prawa służebności związanej z prawem przejazdu i przechodu do bloku mieszalnego od strony ulicy [...]. Ponieważ, jak wynika z przedłożonych w sprawie map do celów projektowych, nie uwzględnia się ustanowionych służebności, podczas gdy każdy z właścicieli mieszkań - członków Wspólnoty Mieszkaniowej - posiada ujawnione w księdze wieczystej prawo służebności. Treść tego prawa obejmuje nieograniczony dostęp do nieruchomości władnącej. Natomiast inwestor również przez ten sam ciąg komunikacyjny planuje dostawy towarów, dojazd i dostęp do planowanej rozbudowy budynku. Wobec tego wydanie pozwolenia na budowę dla tak planowanej inwestycji w sposób oczywisty narusza wykonywanie praw płynących ze służebności. Informacje o służebnościach organ pierwszej instancji posiadał lecz je zignorował. Zaakcentowano, że żaden przepis prawa administracyjnego, budowlanego itd. nie przewiduje możliwości wprowadzenia ograniczeń w wykonywaniu służebności przyznanych na podstawie art. 285 i nast. Kodeksu cywilnego. W nawiązaniu do powyższego zarzutu, skarżąca podniosła, że uzasadnione interesy, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, mogą mieć swe źródło we wszystkich przepisach prawa, w tym prawa cywilnego. Dlatego odsyłanie skarżących przez Wojewodę Opolskiego do dochodzenia swych praw na drodze procesu cywilnego uznaje za niedopuszczalne. Nadto, skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu decyzji Wojewody Opolskiego trudno poszukiwać rozważań dotyczących rozprawy administracyjnej, mimo że skarżąca przedstawiła na tą okoliczność swoje obszerne stanowisko. Zaznaczyła, że jej stanowisko ma pełne poparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nadmieniając, że NSA w wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 70/13 podał, że organ powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wskutek zażalenie wniesionego przez uczestnika postępowania, inwestora – M. K. - Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 września 2016 r., (sygn. akt II OZ 897/16), uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 7 października 2016 r. skarżąca poinformowała, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt [...], zabezpieczono powództwo właścicieli mieszkań należących do Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczące naruszenia posiadania przysługujących im służebności przez uczestnika postępowania oraz wskazała, że sąd powszechny przyjął, że w sprawie pozwolenie na budowę w sposób rażący naruszono interes Wspólnoty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt e Prawa budowlanego. Uczestnik postępowania pismem procesowym z dnia 27 października 2016 r. wniósł o oddalenie skargi, obszernie odnosząc się do jej zarzutów. Zgłoszone w skardze zarzuty uznał za nietrafne, przychylając się do stanowiska i wywodów organów obu instancji. Na rozprawie przed Sądem strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska prezentowane w sprawie, ponawiając przedstawioną wcześniej argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej powoływana jako P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 5 lutego 2016 r., a więc w dacie obowiązywania ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), zgodnie z którym to przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno- budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. W kontekście obowiązku sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 wskazując, że w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (wówczas: Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1502 z późn. zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego). W świetle powyższego, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Oświadczenie takie zostało złożone na stronie tytułowej projektu budowlanego, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Starosty Brzeskiego z dnia 14 października 2015 r. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą zatem projektanci. W konsekwencji, w sprawie niniejszej organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Obowiązkiem organu było jednak dokonanie oceny zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły. W ocenie Sądu, zakres sprawdzenia był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Przypomnienia wymaga, że przedmiotowa inwestycja polegała na przebudowie wraz z rozbudową budynku usługowego, znajdującego się na działce numer b, na budynek usługowo-mieszkalny, obejmując: przebudowę budynku gospodarczego na działce nr b, rozbudowę budynku usługowego znajdującego się na działce nr b (o jednokondygnacyjną część usługową), budowę instalacji wewnętrznych (gazowej i hydrantowej) oraz wentylacji mechanicznej, budowę projektowanych masztów reklamowych na działce numer a, a także rozbiórkę budynku gospodarczego i ogrodzenia na działce nr b i c, jest zlokalizowana w sąsiedztwie wielorodzinnego budynku mieszkalnego skarżących, położonego na działce numer d. Jak już powiedziano, wydając pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowanego, ma obowiązek sprawdzić m.in. zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. W postępowaniu tym organ jednak winien zbadać czy dochodzi lub może dojść do naruszenia interesu prawnego osób, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Jednym z warunków poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, jest prawidłowe ustalenie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, które umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. W tym celu koniecznej jest precyzyjne, jednoznaczne wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 600, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający (zob. wyrok NSA z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 508/09, LEX nr 597655). Stosownie bowiem do § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (ust. 2). Zgodnie zaś z § 60 ust. 1 rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7oo - 17oo. Wyjątek od tej reguły przewidziano w ust. 2, zgodnie z którym w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Dostrzec przyjdzie, że organ przeprowadził analizę zacieniania, oświetlenia i nasłonecznienia, znajdującej się w projekcie budowlanym, w części 3.5.1., na stronie numer 17 i 18, a także na załączniku graficznym ilustrującym analizę zakresu oddziaływania na stronie 120, wykonaną przez projektanta legitymującego się stosownymi uprawnieniami, uznając, że wykazała spełnienie wymogów nałożonych na inwestora ww. przepisami. Zgodzić się przyjdzie z organem drugiej instancji, że znajdujące się w aktach sprawy rysunki, analizy i opinia mogły być uznane za wystarczające do dokonania ustaleń dotyczących warunków określonych w § 13 i § 60 powołanego wyżej rozporządzenia. Zauważyć należy, że na stronie 17 i nast. projektu w pkt 3.5.1., odnoszącym się do usytuowania projektowanego obiektu w stosunku do budynków sąsiednich podano, że odległość dobudowanego budynku od innych obiektów (tu: od budynku wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr d) jest zgodna z przepisami § 13 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym oraz istniejącym budynku. Pokoje mieszkalne w projektowanym budynku oraz w istniejącym budynku mają zapewniony czas nasłoneczniania, zgodnie z § 60 przepisów techniczno-budowlanych, dobudowywany budynek nie zmienia zapewnionego czasu nasłonecznienia dla pomieszczeń mieszkalnych w istniejących sąsiadujących budynkach, zgodnie z § 13 i § 57 i § 60 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zasięg przesłaniania, zgodnie z § 13 warunków technicznych oraz zasięg zacienienia zgodnie z § 60 warunków technicznych, przedstawiono na rysunku PZT (str. 120 projektu) stosownymi liniami. Jak wynika z wykonanej przez projektanta w tym zakresie analizy dla sąsiedniego budynku, oznaczonego jako budynek wielorodzinny, zlokalizowany na działce nr d - w odległości 9,2 m - projektowana inwestycja nie zmienia istniejących obecnie warunków w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym budynku w zakresie określonym w § 13 ww. rozporządzenia. Zasadnie więc organ uznał, że nasłonecznienie pokoi w sąsiednich budynkach jest wystarczające i spełnia wymogi wynikające z § 60 ww. rozporządzenia. W nawiązaniu do pozostałych zarzutów skargi zaakcentować przyjdzie, że inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wnioskowana do zatwierdzenia inwestycja zlokalizowana jest na obszarze zabudowy usługowej wraz z zabudową mieszkaniową wielorodzinną o średniej intensywności zabudowy z dopuszczeniem funkcji towarzyszących; usługi wbudowane, przybudowane lub wolno stojące (teren MW6) i na terenie U9 o przeznaczeniu podstawowym; tereny usług publicznych, w tym handlu, gastronomii, rzemiosła nieprodukcyjnego, obsługi działalności gospodarczej, usługi pocztowe i łączności. Na terenie U9, wg. ustaleń ww. planu, ustalono się maksymalną wysokość budynków do 12 m oraz możliwość zabudowy maksymalnie do 100 % powierzchni działki. W projekcie budowlanym projektant określił wysokość budynku na 10,2 m, a udział powierzchni obszaru zabudowanego do powierzchni działki budowlanej wynosi 31,52%, co jest zgodne z ustaleniami planu. W odniesieniu do terenu MW6 - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zabrania lokalizacji w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych zgodnie z przepisami szczególnymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zabrania też lokalizowania zakładów produkcyjnych, magazynowych oraz trwałego składowania surowców i materiałów masowych. Dopuszcza z kolei pod zabudowę maksymalnie do 100 % powierzchni działki. Z porównania wskaźników sposobu zagospodarowania terenu zawartych w ww. ustaleniach planu miejscowego z projektowanymi rozwiązaniami, zgodzić się należy, że zostały spełnione wymagania określone w uchwałach Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 27 września 2006 r., nr XXXV/375/2006 , w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Grodków oraz jego zmiany - uchwała Rady Miejskiej w Grodkowie z dnia 30 grudnia 2008 r., Nr XXV/262/08. Zgodzić się także należy, że planowana inwestycja zmierzająca do realizacji obiektu usługowo-mieszkalnego nie jest przedsięwzięciem, które będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 353) w art. 59 określa, które przedsięwzięcia wymagają oceny, w tym mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowę mieszkaniową, m.in. o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 4 ha, (§ 3 ust.1 pkt 53 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Bezsprzecznie planowany obiekt parametrów we wskazanym przepisie nie spełnia, nie jest też planowanym do realizacji centrum handlowym, o którym mowa w pkt 54 przywołanego wyżej przepisu. Jednocześnie Sąd zauważa, mając na uwadze zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zamieszczone w § 9 ("Ochrona konserwatorska" pkt 7 - obiekty wpisane do rejestru zabytków, tabela pozycja nr 43), że przebudowywany obiekt nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków, brak zatem było podstaw do uprzedniego uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1446 z późn. zm.). W podsumowaniu niniejszych wywodów Sąd stwierdza, że przedmiotowy projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia, nie narusza przepisów techniczno-budowlanych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt w części architektonicznej został sporządzony i sprawdzony przez uprawnionego projektanta, wpisanego na listę właściwej izby architektów. Projekt konstrukcyjny sporządził i sprawdził uprawniony projektant specjalności konstrukcji, w zakresie instalacji sanitarnych i wentylacji projektant oraz sprawdzający (odpowiednie dokumenty przedłożone w aktach administracyjnych sprawy). Wbrew podniesionym w odwołaniu i skardze zarzutom, rozstrzygnięcia organu zostały poprzedzone ustaleniami specjalistów (w zakresie architektury i budownictwa) zawartymi w projekcie. Brak jest zaś podstaw prawnych do wymagania dodatkowych analiz przez osobno powoływanych biegłych. W kontekście podniesionego w skardze zarzutu, iż planowana i realizowana inwestycja prowadzi do ograniczenia w korzystaniu w przysługującym Wspólnocie Mieszkaniowej w [...] ul. [...] praw z tytułu służebności gruntowej przejazdu i przechodu, Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że kwestie te podlegają kognicji sądów powszechnych, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2016 r. odmawiającym wstrzymania zaskarżonej decyzji. Powtórzyć przyjdzie, że na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględnia się funkcję wskazaną przez inwestora, przy ocenie przedłożonego projektu organ nie ma prawa badać go pod kątem oczekiwań obywateli. Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożeniem kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne określenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś kwestia rzeczywistego użytkowania obiektu budowlanego jest istotna w postępowaniu naprawczym, a nie w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Reasumując, w ocenie Sądu, organy prawidłowo wykazały, że zatwierdzony projekt budowlany odpowiada prawu pod względem przepisów techniczno-budowlanych, a jego zatwierdzenie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkuje jej oddaleniem, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.