II SA/Op 156/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżących z urzędu o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 maja 2010 r. w sprawie ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: uzupełnić wyrok w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznaczyć jako punkt 1 i dodać punkt 2 w brzmieniu: "zasądza na rzecz adwokata K. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym J. K. i M. K. z urzędu, w kwocie 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 52,80 zł (słownie: pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy)." Skarżący J. K. i M. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...], którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie nakazania skarżącym rozbiórki szopy inwentarskiej zlokalizowanej w Oleśnie przy ulicy [...], na działce o nr ewid. A. Postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r., na skutek wniosku skarżących przyznano im prawo pomocy w całości poprzez ustanowienie dla nich adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych. Adwokatem skarżących z urzędu został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w Opolu adwokat K. P. Na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r., złożył on do protokołu wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż nie zostały one pokryte w całości. W wyroku z dnia 13 maja 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, nie zawarł rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów postępowania. W dniu 20 maja 2010 r. adwokat skarżących złożył wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Pełnomocnik skarżących ustanowiony z urzędu złożył wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu przed zamknięciem rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku z dnia 13 maja 2010 r., którym oddalono skargę. W wyroku nie orzeczono o kosztach postępowania i stąd też w dniu 20 maja 2010 r. złożony został przez pełnomocnika skarżących wniosek o uzupełnienie wyroku, co do kosztów. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku co do kosztów następuje w drodze postanowienia (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) - zwanym dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia - stawka minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 5 kwietnia 2004r., Nr 454, poz. 535 ze zm.) stawka podatku od towarów i usług wynosi 22 %, jest to stawka podstawowa, i obowiązuje ona podatników świadczących usługi prawnicze. Sąd, przyznając adwokatowi koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata. Zasądzając wynagrodzenie uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 52,80 zł. Z tych względów, na podstawie art. 157 § 2 i 3 w związku z art. 250 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało orzec jak w sentencji.