II SA/Op 182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik –spr. Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G., H. G., W. K. oraz Stowarzyszenia A z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Prószkowie z dnia 18 grudnia 2014 r. Nr III/13/2014 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy na skutek wniosku Gminy Prószków o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 grudnia 2015 r. postanawia: odmówić wykładni wyroku. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez P. G., H. G., W. K. oraz Stowarzyszenie A z siedzibą w [...], była uchwała Rady Miejskiej w Prószkowie z dnia 18 grudnia 2014 r., Nr III/13/2014 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Prószków. Po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn, akt II SA/Op 182/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa (pkt 1). Jednocześnie orzekł w wyroku o odrzuceniu skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w [...] (pkt 20 i zasądził od Gminy Prószków na rzecz skarżących P. G. i H. G. zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Wnioskiem z dnia 23 marca 2016 r. Gmina Prószków wystąpiła o dokonanie wykładni powyższego wyroku, w zakresie rozstrzygnięcia w pkt 1 sentencji o wydaniu zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa oraz fragmentu uzasadnienia dotyczącego stwierdzenia, że orzeczenie Sąd oparł o treści art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 20015 r. poz. 1515, z późn. zm.). Argumentując strona wskazała, że treść sentencji podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia nie koresponduje w pełni z powołaną w uzasadnieniu wyroku podstawą prawną. W sentencji zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził bowiem, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, a wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie oparte zostało na art. 147 § 1 P.p.s.a., który nawiązuje do regulacji art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, mówiącej o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Tymczasem, w uzasadnieniu wyroku Sąd odwołał się do treści art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, co rodzi istotną wątpliwość odnośnie skutków prawnych podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Wyrok sądu stwierdzający, iż dany akt został wydany z naruszeniem prawa swoją podstawę prawną odnajduje bowiem w treści art. 147 § 1 P.p.s.a. oraz art. 91 ust, 4 ustawy o samorządzie gminnym i nie pozbawia mocy obowiązującej zaskarżonego aktu. Z kolei, wyrok wydany na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w którym sąd orzekł o niezgodności aktu z prawem nie może być łączony z treścią art. 147 § 1 P.p.s.a. i co istotnie sprawia, że taki akt traci moc prawną z dniem orzeczenia o jego niezgodności z prawem. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa Gmina podniosła, że powiązanie regulacji art. 147 § 1 P.p.s.a. z treścią art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, pomimo jednoznacznej treści sentencji wyroku, może rodzić wątpliwości odnośnie tego, jaki zamiar przyświecał Sądowi, gdyż przepis art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym mówi o niezgodności aktu z prawem, z którym ustawa wiąże zupełnie inne skutki prawne. Gdyby przy tym rzeczywistą wolą Sądu było stwierdzenie niezgodności Studium z prawem, to całkowicie inna powinna być sentencja wydanego wyroku. Podsumowując, strona wnioskująca wskazała, że w celu usunięcia wątpliwości w tym zakresie, koniecznym jest wyjaśnienie powodów powołania się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku na art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, którego treść stoi w sprzeczności z treścią sentencji wydanego wyroku, z której wynika, iż wydany wyrok nie pozbawił mocy obowiązującej zaskarżonego Studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie może wydać na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się do żądania Gminy Prószków dotyczącego dokonania wykładni wyroku wydanego w niniejszej sprawie, na gruncie powołanej regulacji art. 158 P.p.s.a. wyjaśnić należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który z uwagi na jego niejednoznaczność lub zawiłość utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji orzeczenia lub jego uzasadniania wynika zatem z wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Wyjaśnienie wątpliwości nie może jednak prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. Niedopuszczalne jest w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia wyroku nie może, bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 22/15 i z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II OW 67/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze istotę przedstawionej instytucji, w ocenie Sądu, stwierdzić należało, że żądanie Gminy Prószków złożone w trybie art. 158 P.p.s.a. wykracza poza obszar właściwy dla dokonania wykładni treści wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Analiza sentencji orzeczenia wskazuje, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 sformułowane zostało w sposób jasny i jednoznaczny. Stwierdzenie przez Sąd, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa odpowiada przy tym treści rozstrzygnięcia przewidzianego przez ustawodawcę w art. 147 § 1 P.p.s.a., który w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym został wskazany w uzasadnieniu wyroku jako podstawa prawna orzeczenia zamieszczonego w pkt 1. Wobec powołania tych regulacji brak również wątpliwości, co do przyjętej przez Sąd podstawy prawnej podjętego orzeczenia. Tym samym, skoro orzeczenie sformułowane jest w sposób jasny i klarowny, a w uzasadnieniu wskazana została jego podstawa prawna, to niewątpliwie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku w zakresie wyjaśnienia treści pkt 1 sentencji i tej części uzasadnienia, która odnosi się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zauważyć natomiast przyjdzie, że treść wniosku o wykładnię stanowi w istocie polemikę z treścią orzeczenia sformułowanego w pkt 1 wyroku. Argumentacja wniosku w istocie zmierza do podważenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i dlatego nie może stanowić podstawy wniosku złożonego w trybie art. 158 P.p.s.a., lecz ewentualnie podstawę do sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej. Wobec powyższego stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia wniosku Gminy Prószków o wykładnię wyroku, na podstawie art. 158 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.