II SA/Op 189/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 lipca 2011r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę. Działający w imieniu Gminy [...], radca prawny P. K. wniósł pismem z dnia 22 lutego 2012r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 lipca 2011r., nr [...], uchylającą decyzję Burmistrza [...] z dnia 19 kwietnia 2011r., nr [...]. Przywołaną decyzją, Burmistrz [...] orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia 25 maja 2007r., nr [...], określającą dla A Sp. z o.o. z siedzibą w [...], środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zbiornika na gnojówkę, płyty obornikowej i silosu na kiszonki w miejscowości [...]. Zaskarżonej do sądu decyzji, Gmina [...] działając na zasadzie art. 50 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzuciła naruszenie art. 148 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu powołując się na art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz obowiązujące orzecznictwo sądowoadministracyjne, wniosło o jej odrzucenie, uzasadniając to brakiem legitymacji skarżącej Gminy [...] do wniesienia skargi w sprawie. Organ podniósł, że Burmistrz [...], jako właściwy do ustalania warunków środowiskowych dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wydał w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej decyzję, co wyłącza możliwość dochodzenia przez Gminę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym Gmina [...], w rozumieniu przywołanego art. 50 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej: "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie skarga na decyzję wydaną w sprawie indywidualnej wniesiona została przez Gminę [...]. Skoro jednak w postępowaniu administracyjnym decyzja w I instancji wydana została przez Burmistrza [...], działającego jako organ administracji publicznej, uznać należało, iż Gminie [...] nie przysługuje w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym status skarżącego, a wniesiona przez nią skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ administracji publicznej, który na mocy przepisów prawa został w sprawie powołany do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1982 r., sygn. akt SA/Gd 165/82, ONSA z 1982/1/49). Jednocześnie, bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym jednostki samorządu terytorialnego, stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, nie jest również jednostka, której organ wydał w sprawie tej decyzję administracyjną. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza bowiem możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów tej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 19 maja 2003r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115). W rezultacie, ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnione do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji lub postanowienia organu odwoławczego uchylających lub zmieniających akty wydane w I instancji przez burmistrza. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może w jednym postępowaniu, w zależności od etapu załatwiania sprawy indywidualnej z zakresu administracji publicznej, zajmować różną pozycję - raz organu wydającego akt administracyjny, innym zaś razem strony postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, ONSA 1990/4/7; uchwała NSA z dnia 9 października 2000r., sygn. akt OPK 14/00, ONSA 2001/1/17; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1017/04, System Informacji Prawnej LEX nr 171164). Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie nadawałoby temu organowi takie właśnie dwojakie uprawnienia. Uprawnień takich nie przewidują jednak przepisy o postępowaniu sądowoadministracyjnym, zawarte w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2005r., sygn. akt I OSK 580/05, niepublikowane; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt I OSK 67/09, niepublikowane). Wprawdzie krąg podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi, określony w art. 50 § 1 P.p.s.a. nie jest zamknięty, jednakże stosownie do art. 50 § 2 P.p.s.a., poza podmiotami wskazanymi w art. 50 § 1 P.p.s.a., status skarżącego przysługuje innym podmiotom tylko wówczas, gdy przepisy ustaw szczególnych przyznają im legitymację do wniesienia skargi. Przepisy ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji, a także przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), będące materialnoprawną podstawą wydania decyzji, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie wznowieniowe, nie przyznają gminie i jej organom, uprawnienia do wniesienia skargi. W postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy tych ustaw organ gminy jest natomiast uprawniony do wydania decyzji kończącej postępowanie oraz postanowień przewidzianych przepisami procedury administracyjnej. Oznacza to, iż na gruncie tych ustaw nie przewidziano wyjątku od zasady braku po stronie gminy uprawnienia do wniesienia skargi, na decyzję organu odwoławczego, w sprawie w której decyzja w I instancji wydana została przez organ gminy. Skoro zatem zarówno Gmina [...], jak i będący jej organem Burmistrz [...], w świetle art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a., nie posiadają uprawnienia do wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wniesioną w niniejszej sprawie skargę, uznać należało za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.