II SA/Op 194/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. i L. M. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) zasądzić od Wojewody Opolskiego solidarnie na rzecz M. M. i L. M. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. M. i L. M., reprezentowanych przez radcę prawnego A. T., jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia [...], nr [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zbiornika gazu w N. na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem A.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że w związku z uwzględnieniem skargi, decyzją z dnia 6 maja 2011 r., nr [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] oraz na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił w/w decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W załączeniu organ przesłał także wspomnianą decyzję, wydaną w oparciu o art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie, w piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2011 r., na wezwanie Sądu, pełnomocnik M. M. i L. M. wyjaśnił, że skarżący nie wycofują skargi na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] i popierają wniosek organu o umorzenie postępowania. Jednocześnie podał, że skarżący nie wnieśli skargi na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 6 maja 2011 r. wydaną w trybie autokontroli. Końcowo pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 861 zł brutto oraz opłaty skarbowej w wysokości 17 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. W myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., do wszczęcia postępowania na skutek wniesienia skargi, a zarazem do przeprowadzenia przez Sąd kontroli zaskarżonego aktu, dochodzi z dniem doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Z tym momentem organ administracyjny staje się stroną tego postępowania i ma obowiązek udzielenia odpowiedzi na skargę oraz przesłania do sądu skargi i akt sprawy. Ponadto, z dniem doręczenia skargi organowi powstaje jego uprawnienie do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. Instytucja ta stanowi jedyną na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego dopuszczoną przez prawo możliwość podjęcia przez organ władczego rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Organ może dokonać tego, na zasadzie art. 54 § 3 P.p.s.a., który stanowi samoistną podstawę prawną do przeprowadzenia autokontroli przez organ administracji. Zgodnie bowiem z tym przepisem - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia 6 maja 2011 r. - organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższy przepis umożliwia organowi administracji ponowną weryfikację swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. W niniejszej sprawie Wojewoda Opolski uwzględnił w całości skargę uchylając decyzją z dnia 6 maja 2011 r. zaskarżoną przez M. M. i L. M. decyzję z dnia [...] Na ten akt nie wniesiono skargi, zatem zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadminstracyjne w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie staje się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 § 1 art. 161 P.p.s.a. (przypadki, które nie mają zastosowania do rozpoznawanej sprawy). W świetle powyższego postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć, na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Koszty postępowania zasądzono na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a., w myśl którego w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów. Na koszty te składają się: wpis od skargi w kwocie 500 zł należny zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości wpisów oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz koszty zastępstwa procesowego, które w kwocie 240 zł ustalono w oparciu o przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.). W tym miejscu odnotowania wymaga, że Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że umorzenie postępowania w trybie samokontroli organu ma wpływ na wysokość stawki radcy prawnego określonej cyt. rozporządzeniem z dnia 28 września 2002 r., gdyż nakład pracy pełnomocnika będzie mniejszy niż w przypadku rozstrzygania sprawy na rozprawie. Dlatego, też w pełni uzasadnione jest zasądzenie kosztów zastępstwa radcy prawnego według stawek minimalnych, o których mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia (por. postanowienia NSA: z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I GZ 3/09, LEX nr 565710 oraz dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OZ 114/08, LEX nr 518268). Ponadto do kosztów zaliczona została opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.).