II SA/Op 206/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 31 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie na skutek wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 31 października 2014 r., nr [...] A. O. został wezwany przez Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, do zapłaty kwoty 2.308,68 zł z tytułu opłaty za zdeponowanie broni i amunicji. Powyższą korespondencję doręczono skutecznie w dniu 17 listopada 2014 r., co potwierdza pocztowe potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych (por.: k-69). Opisywane wezwanie nastąpiło w związku z oddaniem w lutym 2011 r. przez A. O., broni Opolskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Opolu, znalezionej przez skarżącego w rzeczach pozostałych po śmierci jego ojca – R. O. Nie godząc się z powyższym, A. O. działając na zasadzie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwał ww. organ pismem z dnia 23 listopada 2014 r., do usunięcia naruszenia prawa twierdząc, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ nie wykazało, aby właścicielem broni był R. O. W konsekwencji czego dowodzi skarżący, mają w sprawie zastosowanie przepisy art. 23 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którymi koszty związane z deponowaniem broni ponosi broni i amunicji ponosi osoba deponująca broń, jednakże koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi Policja, w przypadku przekazania broni do depozytu przez znalazcę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżony organ odpowiedział na wezwanie skarżącego. Następnie, pismem procesowym z dnia 13 marca 2015 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 17 kwietnia 2015 r., A. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na podane na wstępie wezwanie z dnia 31 października 2014 r., nr [...], do uiszczenia opłaty z tytułu depozytu broni. W skardze został jednocześnie zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że nie wiedział, iż może złożyć skargę do sądu administracyjnego, bez uprzedniego otrzymania od organu odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że od kilku lat mieszka i pracuje poza granicami kraju oraz nie są mu znane przepisy prawa. Ponadto, przebywa na rencie z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, przyznanej przez niemiecką instytucję ubezpieczeniową, a także z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznanej przez ZUS w [...]. Przebyte w ostatnich dwóch latach dwa zawały serca (wszczepienie stentów i by-pasów) nie pozwoliły skarżącemu na pobyt w Polsce i dopilnowania spraw związanych z postępowaniem w sprawie depozytu broni. Skarżący podniósł, że dopiero niedawno dowiedział się od prawnika, że skoro Policja nie zareagowała na treść jego pisma, to powinien jak najszybciej złożyć skargę do sądu. Na skutek zarządzenia z dnia 25 maja 2015 r., wezwano skarżącego do uzasadnienia zawartego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w tym do podania szczegółowych okoliczności, o jakich skarżący wspomniał w skardze, wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz w jakim dniu ustała przyczyna uchybienia terminu. Ponadto, Sąd wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia ww. okoliczności, w szczególności przez nadesłanie dokumentów potwierdzających, że z uwagi na zły stan zdrowia, skarżący nie był w stanie wnieść w terminie skargi do sądu. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 28 maja 2015 r., co potwierdza adnotacja na pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por.: k-16 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe, skarżący w piśmie z dnia 29 maja 2015 r. (złożonym osobiście w siedzibie tut. Sądu w dniu 3 czerwca 2015 r.) wyjaśnił, że niemiecka instytucja ubezpieczeniowa uznała go za całkowicie niezdolnego do pracy od dnia 1 kwietnia 2014 r. do 31 marca 2016 r. Podniósł, że podczas drugiego zabiegu wszczepienia sentów doszło do komplikacji, w wyniku których doszło do kolejnych zabiegów. Powoduje to konieczność pozostawania pod stałą opieką lekarzy w Niemczech, gdzie kontynuuje leczenie. O konieczności wniesienia skargi do sądu, skarżący dowiedział się po przyjeździe do Polski na święta, w marcu 2015 r., po zasięgnięciu porady prawnika polskiego, czego rezultatem jest skarga z dnia 13 marca 2015 r. Do akt sprawy dołączył kserokopię pisma niemieckiej instytucji uznającej skarżącego za całkowicie niezdolnego do pracy, a także kserokopię niemieckiego dowodu osobistego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 z późn. zm.) zwana dalej: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym utrwalił się pogląd, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, LEX 1643289). Z przepisu art. 87 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie zatem od dnia ustania przyczyny uchybienia, a więc na przykład w przypadku choroby - od dnia jej zakończenia, chyba że strona wcześniej jest zdolna do podjęcia czynności związanych z wniesieniem danego pisma. Przepis art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Kluczowe dla wyjaśnienia niniejszej sprawy jest zatem ustalenie momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi, co pozwoli na rozstrzygnięcie czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia opłaty z tytułu depozytu za przechowywaną broń, skarżący otrzymał w dniu 17 listopada 2014 r. Pismo to zawierało pouczenie, że podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Korzystając z tego prawa, skarżący wezwał zaskarżony organ do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 23 listopada 2014 r. Z akt sprawy nie wynika, aby organ udzielił skarżącemu odpowiedzi. W dniu 17 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, strona skarżąca nie wskazała okoliczności ustania przyczyny naruszenia terminu do dokonania uchybionej czynności. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił przeszkody, dla której dopiero po okresie ponad pięciu miesięcy od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, złożył skargę do sądu. Argumentem przytaczanym przez skarżącego jako przyczyna uchybienia terminowi jest niewiedza na temat konieczności złożenia skargi oraz długotrwała choroba, zmuszająca skarżącego do pozostawania poza granicami kraju, w celu leczenia. Jeżeli zatem przyjąć, biorąc podawane przez skarżącego okoliczności, że wiadomość o konieczności podjęcia uchybionej czynność powziął w wyniku rozmowy przeprowadzonej z polskim prawnikiem przy okazji bytności w kraju, która to rozmowa odbyła się w marcu 2015 r., a skutkiem której było sporządzenie skargi z dnia 13 marca 2015 r., to i tak trudno wyjaśnić, a odpowiedzi brak w aktach sprawy, dlaczego dopiero w dniu 17 kwietnia 2015 r., skarga ta została złożona (przez nadanie w placówce pocztowej). Tym samym nie dochowany został termin siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia, w jakim należy złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Ponadto, ogólnie wskazywanie na fakt chorowania przez skarżącego, nie jest okolicznością określającą ustanie przyczyny uchybienia, skoro skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy już od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 marca 2016 r. We wskazanym okresie dokonywał on natomiast czynności, zmierzających do złożenia skargi, w tym w szczególności wezwał pismem z dnia 23 listopada 2014 r. skarżony organ, do usunięcia naruszenia prawa. Sam fakt choroby, na który powołuje się skarżący, nie stał zatem wówczas na przeszkodzie do prawidłowego prowadzenia swoich spraw. Tym bardziej zatem podawana okoliczność nie ma wpływu na określenie momentu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wprawdzie skarżący wymienia zabiegi medyczne jakim został poddany, lecz w żadnej mierze nie można z jego wyjaśnień odczytać kiedy operacje te miały miejsce, a zatem czy odbyły się one w terminie do złożenia skargi, przez co stanowiły bezpośrednią przyczynę uchybienia tego terminu. Wręcz przeciwnie, z treści pisma z dnia 29 maja 2015 r. można wywnioskować, że nagłe pogorszenie stanu zdrowia skarżącego, spowodowane komplikacjami po drugim zabiegu wszczepienia stentów, było właśnie przyczyną uznania skarżącego od dnia 1 kwietnia 2014 r., za osobę całkowicie niezdolną do pracy. Również kolejna podawana okoliczność, jaką jest niewiedza przepisów prawa, w kontekście wyżej przedstawionych wywodów, nie znajduje aprobaty. Nie wskazuje ona bowiem okoliczności ustania uchybienia terminu (por.: postanowienie NSA z dn. 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 712/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z powyższych względów, Sąd uznał, że strona skarżąca nie dochowała terminu siedmiu dni, do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wobec czego, Sąd działając na zasadzie art. 88 P.p.s.a. odrzucił wniosek, co orzekł jak w sentencji.