II SA/Op 220/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Rady Gminy Branice z dnia 1 kwietnia 2008 r., nr XXI/104/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Gminy Branice, działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), w dniu 1 kwietnia 2008 r. podjęła uchwałę Nr XXI/104/08 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 1 ust. 2 uchwały Rada Gminy Branice wskazała, że celem ustaleń planu jest wprowadzenie zakazu zabudowy dla terenów rolniczych oraz określenie sposobów ich zagospodarowania z dopuszczeniem tychże terenów dla inwestycji celu publicznego, urządzeń energetyki wiatrowej. M. P. pismem z dnia 17 kwietnia 2008 r., działając jako radny oraz w imieniu własnym, jak też grupy mieszkańców Gminy Branice - wezwał Radę do uchylenia ww. uchwały, wskazując, że mieszkańcy wsi B. nie zgadzają się na usytuowanie elektrowni wiatrowych na przewidzianych planem terenach. Tereny przeznaczone pod tą inwestycję leżą bowiem w dolinie rzeki Opava, która stanowi oś ponadregionalnego biokorytarza 96 Ptasia Góra, czego nie uwzględniono w planie. Zarzucił również, że uchwalając uchwałę oparto się jedynie na opinii o oddziaływaniu elektrowni wiatrowych na środowisko przedstawionej przez inwestora. Nie skonsultowano inwestycji ze społeczeństwem. Wskazał, że dojdzie do pogorszenia tradycyjnych walorów krajobrazowych terenów turystycznych. Podniósł, że elektrownie wiatrowe są zagrożeniem dla ptaków i przyczyniają się do ginięcia zagrożonych gatunków, jak sokołów, orłów oraz latających na małych wysokościach drzemlików. Wskazał także na uciążliwości związane z hałasem i wibracjami emitowanymi przez elektrownie wiatrowe. Następnie radny M. P., działając także w imieniu mieszkańców wsi B. w związku z brakiem odpowiedzi organu, wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu ponownie wskazując, iż plan przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych w dolinie rzeki Opava oraz okolic miejscowości B., K., U. Tymczasem tereny przeznaczone pod te inwestycje leżą w dolinie rzeki Opava, która stanowi oś ponadregionalnego biokorytarza 96 Ptasia Góra (Ptaĉi Hora), dolina Opavy – K100, który jest częścią EECONET. W uchwalonym planie nie uwzględniono powyższego faktu, co uznał za niezgodne z obowiązującym prawem. Prognoza oddziaływania na środowisko, wykonana w ramach procedury tworzenia planu zagospodarowania przestrzennego także nie uwzględniła tego faktu. Skarżący zarzucił, że położenie w/w elektrowni w pasie przygranicznym będzie powodowało oddziaływanie także na tereny położone po stronie Republiki Czech, w szczególności na miasto K. Przed głosowaniem w/w uchwały przedstawiono radnym opinię o oddziaływaniu elektrowni wiatrowych na środowisko i mieszkających w ich otoczeniU ludzi tylko inwestora, nie zachowano więc zasady przedstawiania danych z dwóch niezależnych źródeł informacji. Innym uchybieniem proceduralnym, w ocenie skarżącego, był brak konsultacji społecznych wymaganych przy tego typu decyzjach. Mieszkańcy nie mieli możliwości wyrażania opinii w tej kwestii z powodu "niedoinformowania" ich przez Urząd Gminy Branice. Wątpliwości skarżącego zbudził fakt podejmowania tak ważnych dla środowiska decyzji w oparciu nieaktualne Studium uwarunkowania i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Branice z 1996 r. (Uchwała Nr XXVII 06/96 z dnia 4 czerwca 1996 r.). Na koniec podkreślił, że w dniu 29 kwietnia 2008 r. mieszkańcy Gminy Branice zwrócili się do Rady o podjęcie uchwały w sprawie uchylenia uchwały Rady Gminy Branice z dnia 1 kwietnia 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak nieskutecznie. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Branice wniosła o odrzucenie, względnie o oddalenie skargi. Wniosek o odrzucenie skargi uzasadniła nie poprzedzeniem skargi zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwaniem Rady do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Rady, do organu wpłynęła jedynie inicjatywa uchwałodawcza w zakresie podjęcia zaskarżonej uchwały, a wniosek ten nie pochodził od skarżącego lecz od grupy mieszkańców Gminy. Za oddaleniem skargi według organu przemawiał zaś fakt, iż skarżący w skardze nie wykazał swojego interesu prawnego lub uprawnienia, który został naruszony podjętą uchwałą. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że okoliczność, iż skarżący jest radnym Gminy Branice nie zwalnia go od wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarga, oparta bowiem o przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie ma charakteru tzw. actio popularis i legitymacja do jej wniesienia musi opierać się na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego. Nie legitymuje do zaskarżenia uchwały sam fakt zagrożenia naruszeniem praw skarżącego, a w takim kierunku zmierza jego argumentacja. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi organ uznał je za niezasadne. Prognoza oddziaływania na środowisko bowiem odnosiła się do obszarowych form ochrony przyrody, wymienionych w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Skarżący nie wykazał, iż na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą znajduje się którakolwiek z wymienionych form w art. 6 ust. 1 ustawy. Na występowanie na kwestionowanym obszarze form ochrony przyrody nie wykazuje też Ministerstwo Ochrony Środowiska na swojej stronie internetowej. Zdaniem organu, skarżący także nie wykazał, iż zmiana planu będzie oddziaływać na tereny Republiki Czech, jak też o jakim oddziaływaniu myśli. Poza tym organ odnotował, że stwierdzenie ewentualnego wpływu elektrowni będzie musiało być dokonane w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzanym w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, gdyż budowa elektrowni wiatrowych jest lub może być przedsięwzięciem znacząco oddziaływującym na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 5 i § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Rada podkreśliła, że przegłosowanie uchwały poprzedziła szeroka dyskusja na forum Rady Gminy i poza nią, a także w prasie, w której brał także udział skarżący. Odnosząc się do zarzutu nie przeprowadzenia konsultacji społecznych zauważyła, iż, poza wyraźnie wskazanymi przypadkami obligatoryjnych konsultacji, mogą one a nie muszą być przeprowadzane (art. 5a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Nie ma to jednak znaczenia dla procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmian, która jest szczegółowo opisana w art. art. 17-20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zapewniając odpowiedni udział w niej osób zainteresowanych. Skarżący tymczasem ogranicza się do ogólnikowego stwierdzenia o "niedoinformowaniu" mieszkańców, nie wskazując precyzyjnie jaki przepis, regulujący zasady i tryb uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszono. Według organu nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, iż zmiana planu oparta jest o nieaktualne Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 4 czerwca 1996 r., bowiem nadal ono obowiązuje z mocy art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poza tym organ nie dopatrzył się sprzeczności treści Studium ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na koniec zaakcentował, iż omawiane wyżej zarzuty skarżący wskazywał w piśmie do Wojewody Opolskiego w dniu 9 kwietnia 2009 r., który nie dopatrzył się naruszenia przepisów dotyczących procedury planistycznej. Ponadto z analizy planu wynika, że zasięgi jednostek planistycznych "A" B. i "B" B. nie naruszają prawnych form ochrony przyrody. Na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. skarżący podtrzymał skargę i oświadczył, że skargę złożył jako radny Gminy Branice, ponieważ ma obowiązek reprezentowania swoich wyborców, a w szczególności dbać o ich interesy, jak też reagowania, w przypadku zauważenia naruszenia prawa przez organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art.1 § 2 tej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolując zatem legalność zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu z przyczyn formalnych, na skutek braku po stronie skarżącego legitymacji skargowej. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwaną dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Natomiast w świetle przytoczonego przepisu sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). W pierwszym rzędzie przyjdzie zauważyć, że zastosowanie dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi znajduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca i 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm. – zwaną dalej ustawą) według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analizując skargę na uchwałę rady gminy wnoszoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy, sąd administracyjny zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne, co do terminu jej wniesienia, poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia zarzucanego naruszenia, oraz co do charakteru sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia pod kątem oceny, czy zaskarżona uchwała podjęta została w sprawie z zakresu administracji publicznej, a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, tak jak w rozpoznawanej sprawie, sąd przystępuje do badania legitymacji skargowej. Bezsporne jest, iż uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą z zakresu administracji publicznej (akt prawa miejscowego). Działanie takie niewątpliwie należy traktować jako władczą wypowiedź organu administracji w sprawie należącej do zakresu jego zadań publicznych. Odnosząc się do argumentu organu, który zakwestionował fakt poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, gdyż w jego ocenie, pismo z dnia 17 kwietnia 2008 r. było jedynie inicjatywą uchwałodawczą, a wniosek pochodził nie od skarżącego a od grupy mieszkańców, trzeba dostrzec, że stanowisko takie jest chybione. Po pierwsze, omówione pismo zostało podpisane także przez M. P., jako mieszkańca [...] (dowód: poz. 72 listy mieszkańców). Po drugie, o tym jak należy zakwalifikować pismo skierowane do organu nie decyduje jego nazwa, lecz jego treść. Z pisma tego wynika, że wskazywano w nim na naruszenia prawa proceduralnego i materialnego. Zatem pomimo wskazania w petitum tegoż pisma, że mieszkańcy występują "z inicjatywą podjęcia uchwały" w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w istocie było to wezwanie do usunięcia naruszenia, stąd brak było podstaw do odrzucenia skargi. Następnie trzeba przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Biorąc pod uwagę ww. przepis podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie winny być naruszone taką uchwałą. Dokonując takiej analizy, Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna w świetle przesłanek art. 101 ust. 1 ustawy, jednak skarżący nie ma legitymacji do wystąpienia z taką skargą do Sądu. Badając sprawę Sąd ustalił, że M. P. nie legitymuje się swoim własnym interesem prawnym, albowiem nie jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na wezwanie Sądu skarżący wskazał, iż jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z udziałem wynoszącym 441/1000 części w zabudowanej działce nr A, położonego w B. nr [...] (dowód: akt notarialny Repertorium [...] nr:[...] – k.116 akt sąd.). Tymczasem, jak wynika z załącznika graficznego przedstawiającego granice obszaru objętego planem, tereny przeznaczone pod elektrownie wiatrowe nie obejmują terenów zabudowanych. Tereny przeznaczone pod tą inwestycję są gruntami rolnymi niezabudowanymi. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego skargę na uchwałę o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego wnieść mogą osoby posiadające tytuł prawny do nieruchomości objętej planem, skoro M. P. nie jest właścicielem nieruchomości objętej planem, nie można uznać, że posiada on legitymację procesową związaną z naruszeniem przez uchwałę jego interesu prawnego. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąc prawo miejscowe stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalają normy generalne, ale wyłącznie na ściśle określonym terenie. Normy te nie odnoszą się do skarżącego, nie wpływają na jego indywidualną sytuację, prawną, nie kształtują jej i nie ograniczają. Stosownie zaś do treści art. 101 ust. 2a cyt. ustawy, skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. W rozpoznawanej sprawie skargę na opisaną wyżej uchwałę Rady Gminy Branice wniósł M. P. jako radny oraz w imieniu grupy mieszkańców. Skarga poprzedzona została wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, również złożonym w imieniu oznaczonej grupy mieszkańców B., B., W., W., B. oraz D. będących jak wynika z okoliczności sprawy, mieszkańcami wymienionych miejscowości. Jednak, aby skutecznie skarżący mógł reprezentować grupę mieszkańców gminy, winien stosownie do treści ww. przepisu dołączyć do niej pisemną zgodę tychże mieszkańców. W niniejszej sprawie brak jest takiej zgody mieszkańców. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że jest w sprawie oczywistym, że zarówno skarżący jak i reprezentowana przez niego "grupa mieszkańców" należą do wspólnoty samorządowej Gminy Branice, lecz jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i nauce prawa, przynależność do wspólnoty samorządowej nie jest źródłem legitymacji skargowej z art. 101 ustawy. Wyraził to wprost Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04 (publ. Wokanda z 2005 r., Nr 7-8, poz. 69) stwierdzając, iż przynależność do wspólnoty gminnej nie jest źródłem interesu prawnego, którego naruszenie uzasadnia wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Legitymacja skargowa przysługuje każdemu legitymowanemu, niezależnie od miejsca zamieszkania, bowiem uprawnienie to łączyć należy z naruszeniem indywidualnego interesu prawnego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w przypadku wniesienia skargi, jak to wskazuje skarżący w skardze, przez "grupę mieszkańców", interes prawny lub uprawnienie, o którym mowa wart. 101 ustawy, dające legitymację do zaskarżenia uchwały, przysługiwać powinno indywidualnie zarówno skarżącemu jak i każdemu z imiennie oznaczonych członków "grupy mieszkańców" wymienionych miejscowości. Wnosząc skargę, wraz z pisemną zgodą mieszkańców należało, zatem wprost wykazać, że uchwalony plan godzi w interes prawny lub uprawnienie skarżących powodując, że sfera prawna tych osób będzie skutkiem planu zmieniona, uszczuplona, zmodyfikowana, wskazując konkretną normę prawa materialnego, z której uprawnienie to lub interes prawny wywodzą. Tymczasem w przedmiotowej skardze skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego, ani mieszkańców, nie wskazując, z jakiej normy prawa go wywodzi, nie uzasadniając także, na czym naruszenie tego interesu prawnego miałoby polegać. W skardze wskazuje na ewentualne naruszenia przez Gminę procedury planistycznej, bądź szeroko rozumianych przepisów odnoszących się do wymogów ochrony środowiska. Ocena co do podjęcia uchwały niezgodnie z przepisami prawa, tj. niezgodnie z procedurą, może być natomiast dokonywana przez Sąd dopiero wówczas gdy skarga wniesiona jest przez osobę uprawnioną, która wykazała w skardze, że uchwała narusza jej interes prawny. Aby uznać naruszenie interesu prawnego, musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy uchwaleniem uchwały, a naruszeniem gwarantowanego mu przez prawo uprawnienia. Oznacza to, że fakt podjęcia tej uchwały powinien powodować negatywne skutki w sferze prawnej skarżącego. To zaś, czy samo podjęcie tej uchwały nastąpiło z naruszeniem prawa, czy też nie, jest kwestią podlegająca badaniu przez Sąd po uznaniu, że skargę wniosła uprawniona osoba (por. wyrok NSA W-wa z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, opubl. LEX nr 437511), albowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Jeśli zatem skarżący przyjął, że wystarczającym kryterium zaskarżenia wskazanej uchwały gminy do sądu administracyjnego jest wykazanie samej możliwości naruszenia interesu prawnego skarżących, to taka wykładnia przepisu art. 101 ust. 1 ustawy jest błędna. Należy w tym miejscu podnieść, że naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można też upatrywać - jak to czyni się w skardze - w naruszeniu przepisów procedury planistycznej oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska. Te mogą być bowiem kontrolowane przez sąd administracyjny dopiero wówczas gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącego został naruszony. Dopiero naruszenie (bezpośrednie i realne) interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Oceniając z kolei powoływanie się skarżącego na status radnego, który jego zdaniem, uprawnia go do wniesienia skargi z powodu wskazanych naruszeń prawa należy stwierdzić, że omówiony przepis art. 101 ust. 1 ustawy nie uprawnia radnego gminy do zaskarżenia uchwały podjętej przez Radę Gminy, jeżeli nie legitymuje się on własnym interesem prawnym jako osoba fizyczna, a jedynym uzasadnieniem skargi jest działanie w interesie mieszkańców gminy. Zaskarżona uchwała, o czym była mowa powyżej, nie narusza indywidualnego interesu prawnego skarżącego M. P. Również status radnego gminy nie daje skarżącemu uprawnień do kwestionowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż pełnienie funkcji radnego nie daje samoistnej legitymacji do zaskarżania wszystkich uchwał organów gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy. W wyroku z dnia 20 marca 1997 r. (sygn. II SA 8/97 - Wspólnota 1997, Nr 4, str. 26) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje radnemu prawa zaskarżania każdej uchwały rady gminy. Radny musi wykazać naruszenie taką uchwałą jego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia jego własnych uprawnień. Również w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2003 r. (sygn. IV SA 1785/02) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opubl. LEX 173736, wyrażono podobne stanowisko stwierdzając, iż wyżej powołany przepis nie uprawnia radnego gminy do zaskarżenia uchwały podjętej przez radę gminy, jeżeli nie legitymuje się on własnym interesem prawnym jako osoba fizyczna, a jedynym uzasadnieniem skargi jest działanie w interesie mieszkańców gminy. Reasumując, w kontrolowanej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie posiada legitymacji skargowej, stąd nie wypowiadając się merytorycznie na temat zgodności z prawem uchwały, ani co do argumentacji podniesionej w skardze, oddalił skargę w myśl przepisu art. 151 P.p.s.a.