II SA/Op 220/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2009r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez W. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, utrzymująca w mocy swoją decyzję z dnia [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Nysy z dnia 15 lutego 2001 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] z dnia 15 lutego 2001 r., Burmistrz Nysy ustalił na rzecz A. G. i D. N. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie wewnętrznego biegu schodowego zlokalizowanego na zapleczu wielorodzinnego budynku mieszkalnego, celem jego przystosowania na bieg schodowy z rampą służącą do rozładunku towaru, dla lokalu handlowo-usługowego zlokalizowanego na parterze budynku, przewidzianej do realizacji w N., przy ulicy [...], róg [...] nr ewid. gruntu [...]. W wyniku złożonego wniosku przez mieszkańców domu położonego przy ul. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu przeprowadziło w roku 2004 postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji Burmistrza, wydając ostateczne rozstrzygnięcie, odmawiające stwierdzenia jej nieważności. Stanowisko organu zostało uwzględnione wyrokiem tut. Sądu z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 246/04. Wniesiona skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona, wyrokiem NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 613/06. Wnioskiem z dnia 17 sierpnia 2007 r., S. S. zwróciła się o "unieważnienie" wskazanej na wstępie decyzji Burmistrza Nysy. Jako podstawę żądania wskazała art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Do wniosku dołączyła dowody potwierdzające, że od 3 marca 2005 r. posiada "odrębną własność" lokalu mieszkalnego przy [...] w N. W odpowiedzi na pismo Kolegium, S. S. wyjaśniła, że zgodnie z art. 28 K.p.a., jest stroną postępowania nieważnościowego, jako właścicielka nieruchomości położonej na działce nr [...] k.m. [...]. Wskazała, że wartość jej nieruchomości uległa zmniejszeniu ze względu na spaliny i wibracje występujące przy dostawach towaru do sklepu, którego powstanie na działce nr [...], w bezpośrednim sąsiedztwie jej mieszkania, co umożliwiła skarżona decyzja. Dodatkowo podniosła, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, teren "na którym położona jest kamienica [...] oznaczony był symbolem A31 MW UOUZA", który wskazywał na "teren istniejącej adaptowanej zabudowy wielorodzinnej z usługami podstawowymi w zakresie oświaty i zdrowia ponad podstawowe w zakresie administracji (policja, Bank)." Podkreśliła, że z literalnego brzmienia tekstu planu wynika, że na terenie tym nie przewidziano w ogóle funkcji handlowej, zaś usługi w ograniczonym zakresie. Jej zdaniem, decyzje zezwalające na przebudowę mieszkań na sklep są w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, i na zasadzie art. 46a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ta jest nieważna. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Nysy z 15 lutego 2001 r., wykazując w jej uzasadnieniu, że nie jest ona sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec takiej argumentacji, Kolegium stwierdziło, że odpadła przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), a przy braku pozostałych przesłanek nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., uzasadniona stała się odmowa stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Pismem z dnia 23 października 2008 r., zatytułowanym "Odwołanie" i skierowanym do WSA w Opolu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, W. S. wniosła o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] oraz unieważnienie decyzji Burmistrza Nysy nr [...] z dnia 15 lutego 2001 r. Podstawę prawną wniosku stanowił wskazany, w tym piśmie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca zarzuciła, że odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Nysy, Kolegium naruszyło przepis art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, a także "naczelną zasadę prawną mówiącą o tym, że przepis szczególny obowiązuje przed przepisem ogólnym". Stwierdziła, że w sąsiedztwie "[...]" mieszka od 1960 r. i nigdy nie dokonywano przebudowy mieszkań w tym rejonie na sklep. Podała, że pod całym podwórkiem znajdują się przedwojenne podziemia, a "mierząca 1,5 mb droga podwórkowa już wielokrotnie zapadała się pod ciężarem wielkich samochodów, stwarzając ogromne niebezpieczeństwo dla bawiących się na podwórku dzieci". W piśmie z dnia 10 listopada 2008 r., W. S. oświadczyła, że jej odwołanie stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium. Motywując rozstrzygniecie, organ wskazał na stan faktyczny i prawny sprawy. Przywołał treść art. 156 K.p.a. oraz art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu jego obowiązywania w dacie wydania decyzji Burmistrza Nysy, co do której toczy się niniejsze postępowanie. Wskazując na regulację art. 156 K.p.a. oraz powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki, powodującej stwierdzenie nieważności, musi być oczywiste. Badając zatem powyższą decyzję Burmistrza Nysy z dnia 15 lutego 2001 r., Kolegium stwierdziło, że nie zachodzi przesłanka nieważności z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., tj. wspomniana decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Sporna decyzja Burmistrza oparta została na ustaleniach planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Nysy zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Nysie Nr XLIV/261/93, z dnia 30 czerwca 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 1993 r. nr 13), a projektowaną inwestycję przewidziano do realizacji na terenie oznaczonym w planie symbolem A31 (MW, UO, UZ, A), dalej określanym jako "A31...". Wskazano, że teren ten w przedmiotowym planie przeznaczono pod zabudowę wielorodzinną z usługami podstawowymi w zakresie oświaty i zdrowia oraz z usługami ponadpodstawowymi w zakresie administracji (policja, bank). Według Kolegium oznacza to, że w ustaleniach planu zapisanych dla terenu A 31... nie wymieniono wprawdzie usług handlu detalicznego, jednak równocześnie nie wprowadzono zakazu lokalizacji tych usług, w przeciwieństwie do niektórych zapisów planu odnoszących się do innych terenów (przykładowo ustalenia planu dla terenu oznaczonego symbolem B5 (MW, UH, A). Dokonując analizy ustaleń ogólnych planu Kolegium stwierdziło, że w ich świetle lokalizacja usług handlu detalicznego na terenie A 31.... jest dopuszczalna. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu, przedmiotowy teren A 31... położony jest w obrębie jednostki strukturalnej A (teren Śródmieścia Nysy) stanowiącej ogólnomiejski ośrodek usługowy skupiający zasadnicze elementy infrastruktury społecznej w zakresie zdrowia, kultury, oświaty, łączności, handlu, gastronomii i in. Powyższe ustalenia potwierdza także okoliczność, że na terenie A 31 już przed uchwaleniem planu istniały lokale handlowe i usługowe na parterach budynków mieszkalnych, i takie lokale zostały też zrealizowane po uchwaleniu planu. Powyższe zespół orzekający Kolegium ustalił w oparciu o wyjaśnienia udzielone przez organ, który wydał kwestionowaną decyzję oraz jednostkę autorską planu. Kolegium uznało, że omawiana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci "przebudowy zewnętrznego biegu schodowego zlokalizowanego na zapleczu wielorodzinnego budynku mieszkalnego" z dnia 15 lutego 2001 r., nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto dokonana przez Kolegium analiza pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. wykazała, że decyzja Burmistrza Nysy, której dotyczy niniejsze postępowanie, nie zawiera żadnej z wad wymienionych w tym przepisie. Przyjęto zatem, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję wniosła W. S., żądając jej uchylenia oraz unieważnienia decyzji Burmistrza Nysy nr [...] z dnia 15 lutego 2001 r. Stwierdziła, że jeżeli plan szczegółowy nie uwzględnia funkcji handlowej, to "nie wolno powoływać się na plan ogólny." Sklep został przebudowany z trzech mieszkań powstałych w wyniku zmowy pomiędzy ówczesnymi lokatorami tych mieszkań, którzy nabyli je od gminy za 15% ich ceny, poczym niezwłocznie odstąpili te mieszkania obecnym właścicielom sklepu. Do skargi załączyła kserokopie trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z roku 2004. Pismem procesowym z dnia 21 września 2009 r., skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego w wysokości 200 zł. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wraz z motywami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, by naruszała ona prawo, w zakresie który pozwalałby na uwzględnienie skargi. W tym miejscu wskazać również trzeba, ze względu na wnioski zawarte w skardze, że z określonej w przepisie art. 1 § 2 przywołanej ustawy kontrolnej funkcji sądów administracyjnych oraz toczących się przed nimi postępowań wynika, iż sądy te dokonując oceny działań organów administracji publicznej, nie stanowią kolejnej instancji w sprawach należących do właściwości tych organów i nie są uprawnione do podejmowania merytorycznych rozstrzygnięć w zakresie praw i obowiązków. Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na akt wydany przez organ administracji publicznej, nie skutkuje tym samym przejęciem sprawy administracyjnej i wydaniem końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, przez tut. Sąd. Funkcja Sądu polega bowiem wyłącznie na kontroli wykonywania administracji publicznej przez powołane do tego organy. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, którą Kolegium utrzymało w mocy swoją decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Nysy z dnia 15 lutego 2001 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci przebudowy zewnętrznego biegu schodowego zlokalizowanego na zapleczu wielorodzinnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w N. przy ul. [...] róg [...], celem jego przystosowania na bieg schodowy z rampą służącą do rozładunku towaru dla lokalu handlowo-usługowego na parterze tego budynku - zwanej dalej w skrócie "przebudowy biegu schodowego z rampą". Zasadnicza kwestia sporu sprowadza się do zastosowanej przez organ podstawy prawnej odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji w sytuacji, gdy tę samą podstawę wskazywała skarżąca w swoim żądaniu, tj. wyeliminowania kwestionowanej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności. Wspomnieć trzeba, że niniejsze postępowanie dotyczy przebudowy biegu schodowego z rampą, natomiast decyzja Burmistrza Nysy z 1999 r., ([...]), ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przebudowy lokali mieszkalnych na lokale mieszkalno – usługowe, zmieniona decyzją Burmistrza Nysy z dnia 14 marca 2000 r., była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, w wyniku którego nie została ona wzruszona i wyeliminowana. Skoro nie została stwierdzona nieważność powyższej decyzji, pozostaje ona w obrocie i przysługuje jej przymiot domniemania jej zgodności z prawem. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, która jest samodzielna, ale nierozerwalnie związana funkcjonalnie z powyżej przywołanymi, przypomnieć należy, że w rozpoznawanej sprawie organ wszczął postępowanie na wniosek W. S., która domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Nysy z 2001r., dot. przebudowy biegu schodowego z rampą, na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w zw. z art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennego. Dodać trzeba, że powyższa decyzja, pomimo, iż została wydana na podstawie nieobowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), nadal jest w obrocie prawnym, bowiem nie została wzruszona późniejszymi i ostatecznymi rozstrzygnięciami organów administracji publicznej. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy, przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 K.p.a. W tym miejscu podnieść trzeba, że polskiemu prawu administracyjnemu nie jest znana nieważność decyzji z mocy prawa (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005. s. 746). Jeżeli dana decyzja jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w przepisie art. 156 K.p.a., w tym wadą z § 1 pkt 7, to jest to podstawa do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Zważyć bowiem należy, że nawet jeżeli przepis prawa materialnego uznaje, że dana decyzja jest obciążona wadą nieważności, to i tak warunkiem wyeliminowania jej z obroty jest wydanie decyzji w trybie art. 156 K.p.a., o czym świadczy § 1 pkt 7 tego przepisu, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie administracyjne z wniosku strony, w trybie art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Przepis ten odsyła do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych. Tym szczególnym przepisem prawa materialnego, podającym taką przyczynę nieważności z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. był przywoływany art. 46a ustawy. Przepis ten stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy). Z kolei, zgodnie z art. 46a ust. 2 ustawy, stwierdzenie nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Raz jeszcze zaakcentować trzeba, że we wskazanym powyżej przypadku, tj. istnienia przepisu przewidującego nieważność z mocy prawa nie oznacza, że decyzja dotknięta wskazaną w nim wadą jest nieważna bezwzględnie. Wzruszenie takiej decyzji (tut. ustającej warunki zabudowy) z obrotu prawnego wymaga podjęcia stosownego postępowania oraz wydania w jego wyniku decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej w sposób prawnie wiążący jej nieważność. Dokonując kontroli postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, że organ administracji nie uchybił przepisom prawa procesowego. W pierwszej kolejności organ wypowiedział się w kwestii przysługującego W. S. przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym, wskazując, że od dnia 3 marca 2005 r. skarżąca posiada własność nieruchomości lokalowej w budynku usytuowanym na nieruchomości sąsiedniej do nieruchomości, której dotyczy kwestionowana decyzja Burmistrza Nysy. Ponadto podzielić trzeba pogląd organu, że pomimo, iż skarżąca jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej, to jeżeli wykaże swój interes prawny, wówczas istnieje podstawa, aby jako właścicielka lokalu mogła wystąpić w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może także wystąpić wspólnota (zob. wyrok z dnia 15 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 1220/2006, LEX nr 299861). Powyższe należało zasygnalizować, z uwagi na okoliczność, że ocena legalności kwestionowanej decyzji dokonana została w innym stanie faktycznym, odnoszącym się do statusu strony postępowania. Natomiast dodać należy, że decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru (w postępowaniu niewaznościowym), podlega ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji podlegającej weryfikacji. W dniu wydania decyzji obowiązywał przepis art. 46a ustawy, który - jak wskazywano wyżej - stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja w przedmiocie przebudowy biegu schodowego z rampą, wydana została na zasadzie przyjętych ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Nysy zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Nysie Nr XLIV/261/93, z dnia 30 czerwca 1993 r. Projektowane zamierzenie inwestycyjne dotyczyło przebudowy biegu schodowego z rampą w związku z funkcjonowaniem lokalu w obrębie jednostki strukturalnej A (teren Śródmieścia Nysy) stanowiącej ogólnomiejski ośrodek usługowy, skupiający zasadnicze elementy infrastruktury społecznej w zakresie zdrowia, kultury, oświaty, łączności, handlu, gastronomii i in. Ustalenia te potwierdza także okoliczność, jak podkreślał organ, że na spornym terenie o symbolu A 31 już przed uchwaleniem planu istniały lokale handlowe i usługowe na parterach budynków mieszkalnych. Lokale takie zostały też zrealizowane po uchwaleniu planu, stąd kwestionowana decyzja ustalająca warunki przebudowy biegu schodowego z rampą nie jest sprzeczna z planem. Zauważyć trzeba, że inwestycję tę przewidziano do realizacji na terenie oznaczonym w planie symbolem A31 (MW, UO, UZ, A) przeznaczonym pod zabudowę wielorodzinną z usługami podstawowymi w zakresie oświaty i zdrowia oraz z usługami ponadpodstawowymi w zakresie administracji (policja, bank). Jednakże, mając na uwadze tę jednostkę planistyczną A (teren Śródmieścia Nysy) stanowiącą ogólnomiejski ośrodek usługowy oraz treść i formę planu, podzielić także należy stanowisko organu, że pomimo, iż w ustaleniach planu zapisanych dla terenu A 31 (MW, UO, UZ, A) nie wymieniono wprawdzie usług handlu detalicznego, jednak równocześnie nie wprowadzono zakazu lokalizacji tych usług, w przeciwieństwie do niektórych zapisów planu odnoszących się do innych terenów, tak jak np. o symbolu B5 (MW, UH, A). Dokonując analizy ustaleń ogólnych planu organ nie miał podstaw do stwierdzenia, że w ich świetle lokalizacja przebudowy biegu schodowego z rampą jest niedopuszczalna. Powoływana w skardze przez W. S. okoliczność "powstania sklepu z trzech mieszkań w wyniku zmowy pomiędzy ówczesnymi lokatorami tych mieszkań, którzy nabyli je od gminy za 15% ich ceny..." nie mogła być wzięta pod uwagę, bowiem Sąd dokonuje oceny legalność zaskarżonego aktu administracyjnego - w tym przypadku decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Burmistrza Nysy - czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, w obu wydanych decyzjach, uzasadniając swoje rozstrzygnięcia, przedstawiło ustalenia w zakresie planu dokonane w oparciu o jego zapisy, wyjaśnienia udzielone przez organ, który wydał kwestionowaną decyzję oraz jednostkę autorską planu. Dokumenty te, stanowiące dowody w przedmiotowej sprawie, bezspornie są źródłem wiarygodnym i rzetelnym, czego nie kwestionowano w całym postępowaniu nieważnościowym w niniejszej sprawie. W świetle powyższego, brak podstaw do uznania, że kwestionowana decyzja lokalizacyjna dotycząca przebudowy biegu schodowego z rampą jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym odpada, wskazana przez skarżącą, podstawa do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w związku z 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wobec tego, na mocy art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.