II SA/Op 223/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 27 marca 2013 r., Nr XXXI/487/13 w przedmiocie likwidacji publicznego gimnazjum postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, sygn. akt II SA/Op 447/13, odrzucił skargę A. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 27 marca 2013 r., nr XXXI/487/13 w sprawie likwidacji publicznego gimnazjum. Podstawą odrzucenia skargi stało się niespełnienie przez skarżącą przesłanki prawidłowego zaskarżenia uchwały, wynikającej z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013 r., poz. 594 z późn. zm.), Zgodnie z tym przepisem warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma bowiem obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. Zgodnie z przywołanym postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r., w tamt. sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożono do organu w dniu 16 września 2013 r. i również w dniu 16 września 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej nadał w placówce pocztowej skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie skierowaną bezpośrednio do Sądu, czyli oba środki zostały złożone jednocześnie. Uniemożliwiało to, w ocenie Sądu, zajęcie przez organ stanowiska w tym zakresie. Sąd ocenił bowiem, że jednoczesne wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz skargi do sądu administracyjnego oznaczało, że nie został spełniony wymóg uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec czego Sąd uznał, że skarga nie mogła zostać uznaną za skutecznie wniesioną do sądu, dlatego działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę odrzucono jako niedopuszczalną. Następnie, pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. działający w imieniu A. O., adwokat A. B., po raz kolejny wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie Nr XXXI/487/13 z dnia 27 marca 2013 r., która zarejestrowana została w Repertorium sądowym pod sygnatura akt II SA/Op 223/14. W odpowiedzi na skargę Gmina Nysa wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazała, że przedmiotowa skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 10 stycznia 2014 r., otrzymanym przez Gminę w dniu 17 stycznia 2014 r. Wobec okoliczności, że otrzymane w dniu 17 stycznia 2014 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawiera identyczny przedmiot i żądanie, jak wezwanie z dnia 16 września 2013 r. (wniesione w związku ze złożoną skargą w sprawie II SA/Op 447/13), to przyjąć należało, że jest ono niedopuszczalne. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, organ stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie są bezskuteczne, a zatem nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec tego, organ uznał, że skarga z dnia 14 kwietnia 2014 r. została wniesiona z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z przywołanym art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W ujęciu tego przepisu powaga rzeczy osądzonej zachodzi zatem wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Jak wynika z okoliczności sprawy, pismo skarżącej z 14 kwietnia 2014 r. jest kolejną skargą na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie Nr XXXI/487/13 z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie likwidacji publicznego Gimnazjum nr [...] w [...]. Po raz pierwszy skargę taką strona złożyła w piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r., która została prawomocnie odrzucona postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/OP 447/13. Z powyższych względów zachodzą podstawy do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i wobec stanu powagi rzeczy osądzonej, należało skargę z dnia 14 kwietnia 2014 r. odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.