II SA/Op 225/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lipca 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia 18 lutego 2013 r. o przyznaniu T. R. kwoty 60 zł, jako świadczenie pieniężne na zakup żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: T. R. wnioskiem z dnia 2 lipca 2013 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie o przedłużenie pomocy w zapewnieniu bezpłatnego posiłku oraz dofinansowanie w wolne dni oraz o pomoc w formie talonów na żywność. W uzasadnieniu nadmienił, że ze względu na bezpieczeństwo swojego zdrowia interesuje go forma wypłacenia ekwiwalentu, który stanowiłby równowartość wydawanych posiłków. Decyzją z dnia 18 lutego 2013 r., nr [...], Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działając z upoważnienia Burmistrza Nysy, po ponownym rozpoznaniu sprawy orzekł o przyznaniu T. R. pomocy w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", jako świadczenie pieniężne na zakup żywności (zasiłek celowy) w wysokości 60 zł. Decyzja wydana została na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 8 ust. 1 i 3, art. 24 ust. 2, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182) oraz art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. nr 267, poz. 2259 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, na treść wniosku oraz poczynione ustalenia stanu faktycznego i przyjął, że T. R. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty inwalidzkiej, która po odliczeniu alimentów wynosi 595,26 zł. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. w czerwcu 2012 r. wnioskodawca nie uiścił opłaty za czynsz i gaz. Poniósł wydatki na telefon i internet w wysokości 160,50 zł, energię elektryczną w wysokości 77,70zł, wydatki na leki w kwocie 40,07 zł. Przytaczając brzmienie przepisów art. 8, art. 39 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 3 ustawy o ustanowieniu wieloletniego programu w zakresie dożywiania, a także przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. nr 25, poz. 186 ze zm.) uznał, że dochód strony nie przekracza kwoty odpowiadającej 150 % kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej, tj. kwoty 813 zł. Jednocześnie podniósł, że przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy na zakup żywności z programu w zakresie dożywiania, a to z uwagi na treść wniosku i podane tam uzasadnienie, stan zdrowia wnioskodawcy, który wymaga diety ubogolipidowej oraz ze względu na fakt posiadania przez wnioskodawcę możliwości przygotowania posiłków w domu. Uzasadniając wysokość przyznanej pomocy powołał się dodatkowo na zarządzenie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia 11 czerwca 2012 r. w sprawie wprowadzenia procedury postępowania w sprawach pomocy społecznej w Ośrodku Pomocy Społecznej w Nysie oraz zasad postępowania w sprawie wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego, cele pomocy społecznej oraz przeprowadził analitykę posiadanych środków, zasad i sposobu ich wydatkowania. Argumentował organ, że na realizację programu dożywiania w styczniu 2013 r. przeznaczono kwotę 95000zł i z tej pomocy w formie zasiłku na zakup żywności skorzystało 55 osób i rodzin, natomiast z pomocy w formie posiłków skorzystało 487 osób dorosłych oraz 410 dzieci. Organ zauważył jednocześnie, że przyznana pomoc jest minimalna, lecz szczupłość środków finansowych i wciąż wzrastająca liczba osób kwalifikujących się do pomocy nakłada na organ obowiązek takiego dysponowania środkami, aby zaspokoić potrzeby jak najszerszej grupy osób. W odwołaniu od powyższej decyzji T. R. wniósł o jej zmianę. Zarzucił organowi, że podjęte rozstrzygnięcie narusza art. 7 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 3 pkt 1 ppkt "c" oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", jak i wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 447/05 i akty normatywne opisane w wyroku . Podnosił, że jest osobą samotną, która ma problemy zdrowotne i która żyje w niedostatku i ubóstwie. Ponadto zauważył, że koszt przygotowania dziennie jednego ciepłego posiłku kształtuje się na poziomie kwoty 7,50 zł, a nie 2,00 zł, co wynika z wysokości przyznanej mu przez organ na miesiąc kwoty 60 zł na zakup żywności. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lipca 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", a następnie mając na uwadze ustalony stan faktyczny dotyczący sytuacji rodzinnej, majątkowej oraz zdrowotnej odwołującego się uznał, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Podkreślił, że organ I instancji zasadnie uznał, że odwołujący posiada możliwość przygotowania posiłków w domu oraz, że ta forma pomocy była zgodna z oczekiwaniami strony. Dokonując oceny rozmiaru przyznanej pomocy SKO podzieliło w tym zakresie argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, akcentując, że odwołujący jest osobą samotnie gospodarującą, a wysokość przyznawanych świadczeń pieniężnych na zakup żywności w styczniu 2013 r. kształtowała się, w zależności od liczby osób w rodzinie, w granicach 60 zł do 120 zł. Tym samym organ I instancji nie mógł przyznać odwołującemu kwoty zasiłku w takiej wysokości, jaką stanowi równowartość posiłków wydawanych przez DDP w Nysie. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się T. R., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy; sprzeczność istotnych ustaleń SKO w Opolu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów odwoławczych według norm przepisanych, nakazanie organowi wyrównania za cały okres bezzasadnie zaniżonego zasiłku, powołanie biegłego ekonomisty oraz prawnika z dziedziny ustawy o dodatkach mieszkaniowych ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i nakazanie Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Nysie doręczenia kompletu akt sprawy. W uzasadnieniu wskazał na swoją sytuację zdrowotną materialną i rodzinną. Podkreślił, że jest osobą zaliczoną do grupy osób trwale i całkowicie niezdolnych do pracy i samodzielnej egzystencji oraz grona osób, które wymagają pomocy ze strony osób trzecich. Zauważył, że z uwagi na brak środków na życie i utrzymanie oraz leczenie zwrócił się o udzielenie mu pomocy, a organ winien rozpoznać jego wniosek o pomoc odrębnymi decyzjami w odniesieniu do każdego rodzaju pomocy. Zdaniem skarżącego, organ przyznając łącznie określoną kwotę na poszczególne świadczenia (artykuły) winien wskazać, jaka kwota jest przeznaczana na daną pomoc. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazał, uchybił terminowi do jej wniesienia, gdyż szukał, pomocy profesjonalnego prawnika, który w jego imieniu wniósłby skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi ewentualnie w przypadku przywrócenia terminu do jej wniesienia o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Op 28/14 oddalił wniosek skarżącego z dnia 30 sierpnia 2013 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przywrócił skarżącemu termin do złożenia skargi. W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2014 r. T. R. zarzucił, że skarżony organ nie przytoczył podstawy prawnej, z której wynikałby nakaz, aby osoby chore, niepełnosprawne i żyjące w ubóstwie były pozbawiane prawa do minimalnego zaspokajania swoich potrzeb przez pomoc w formie zasiłku celowego czy specjalnego celowego i aby ta grupa społeczna była w ten sposób dyskryminowana. Akcentował, że uchwała organu gminy, jaki i zarządzenie dyrektora ośrodka pomocy społecznej nie mogą regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lipca 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Nysy z dnia 18 lutego 2013 r., przyznającą T. R. zasiłek celowy w wysokości 60 zł z przeznaczeniem na zakup żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają przepisom prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182), zwanej dalej ustawą oraz przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. nr 267, poz. 2259 ze zm.), dalej określana, jako ustawa o dożywianiu. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna służy wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Zgodnie natomiast z przepisem art. 7 ustawy, pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, trudności w integracji cudzoziemców, którzy otrzymali w RP status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Jednocześnie art. 3 pkt 1 ustawy o dożywianiu przewidywał, że w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania dzieciom do 7 roku życia, uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej (art. 5 ust. 1 ustawy o dożywianiu). Powołane przepisy ustawy określają ogólne zasady pomocy społecznej, z których wynika, że przyznanie pomocy społecznej jest zależne od całokształtu sytuacji życiowej osoby bądź rodziny oraz zakresu środków przeznaczanych na ten cel, zaś przepisy ustawy o dożywianiu określają formę tej pomocy (posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych). Powyższe oznacza, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania osoby ubiegającej się o pomoc na organy pomocy społecznej będące dysponentami środków publicznych. Decyzja o przyznaniu pomocy na dożywianie oraz o ustaleniu jej wysokości ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjnego daje organowi możliwość załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny oraz zgodnie z możliwościami organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Oznacza ono jednocześnie, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania świadczenia, świadczenie to otrzyma oraz, że otrzyma je w formie i wysokości, jakiej oczekuje. Uznanie administracyjne pozwala bowiem organowi administracyjnemu na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe przy uwzględnieniu celów pomocy społecznej, możliwości finansowych organu oraz liczby osób wnioskujących o udzielenie tej formy świadczenia. Inaczej mówiąc świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego przyznawane w oparciu o ustawę z 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ma charakter uznaniowy. Organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc, gdyż uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych oznacza z jednej strony uwzględnienie sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej świadczeniobiorcy, z drugiej zaś uwzględnienie możliwości finansowych organu pomocy (tak NSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 407/12 - LEX 1264795). Mając powyższe na względzie należy uznać, że T. R., jako osoba samotnie gospodarująca, niepełnosprawna był uprawniony do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej. W złożonym wniosku domagał się on udzielenia pomocy społecznej w postaci wypłacenia ekwiwalentu stanowiącego równowartość wydawanych posiłków, tj. świadczenia pieniężnego na zakup żywności (zasiłku celowego). Wobec treści żądania skarżącego dostrzec należy, że spełnił on warunki wynikające z art. 3 pkt 1 i art. 5 ust. 1 ustawy o dożywianiu, gdyż jest osobą samotną i niepełnosprawną, która nadto spełnia warunek kryterium dochodowego, bowiem jego dochód nie przekracza kwoty 813 zł. Ustalenie tych okoliczności oraz uwzględnienie treści wniosku skarżącego pozwalało organom na przyjęcie, że skarżący jest osobą uprawnioną do uzyskania tego rodzaju pomocy. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w zakresie wysokości przyznanego skarżącemu świadczenia, Sąd miał na uwadze, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania takiego świadczenia wydawane jest w ramach uznania administracyjnego, co pozwala organowi na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze, w świetle celów określonych ustawą o pomocy społecznej. Dokonując kontroli legalności rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne, w konsekwencji Sąd badał zatem, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Inaczej mówiąc, Sąd oceniał, czy podjęte przez organ rozstrzygnięcie nie jest dowolne. Z przepisów regulujących zasady przyznawania pomocy społecznej wynika zasada indywidualizacji i fakultatywności świadczeń. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń, co do stanu faktycznego oraz przeprowadziły jego prawidłową ocenę, która uzasadniała przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup żywności w wysokości 60 zł. Zgodnie z regułami procedury administracyjnej, organy szczegółowo przeanalizowały sytuację wnioskodawcy związaną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, samotnym gospodarowaniem, a także jego sytuacją materialną i życiową, a także zdrowotną, wskazując na rodzaj diety, jaką winien stosować skarżący. Działając w ramach uznania administracyjnego, trafnie uznały, że sytuacja w jakiej znalazł się T. R. uzasadnia przyznanie pomocy w zakresie dożywiania. Ustalając wysokość świadczenia organy zbadały sytuację finansową wnioskodawcy, mając na uwadze uzyskiwane, stałe dochody oraz fakt posiadania możliwości samodzielnego przygotowania posiłków. Organy w uzasadnieniu decyzji podały w sposób zrozumiały informacje dotyczące wielkości środków pieniężnych, jakimi dysponuje w skali miesiąca, liczbę wnioskodawców domagających się pomocy, przedstawił kryteria jakimi kieruje się przy rozdziale posiadanych finansów, a także wskazał na przeciętną wysokość zasiłków podając, że kształtuje się ona w zależności od ilości członków rodziny w granicach od 60 zł do 120 zł. W końcu, organ wytłumaczył też, że zgodnie z przyjętymi regułami, kieruje się przede wszystkim koniecznością niesienia pomocy rodzinom wielodzietnym, osobom samotnie wychowującym dzieci, osobom samotnym bez dochodu lub o niskim dochodzie oraz, że udziela pomocy w sytuacjach zagrożenia podstawowych warunków egzystencji rodziny. Powyższe sprowadzało się zatem do konkluzji, że pomoc w wyższej wysokości przyznawana jest osobom pozbawionym stałego źródła dochodu lub w przypadku dużej różnicy pomiędzy posiadanym dochodem, a kryterium dochodowym, zaś pomoc w niższej wysokości otrzymują osoby posiadające comiesięczne dochody, gdy różnica między dochodem a kryterium dochodowym jest niewielka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało powtórnej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz szczegółowo, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu decyzji okoliczności oraz fakty przemawiające za uznaniem decyzji organu I instancji za zgodną z prawem. W sposób dostateczny wyjaśniło też skarżącemu, że wpływ na wysokość przyznanego świadczenia pieniężnego miała ograniczona wysokość środków finansowych, jakimi dysponował Ośrodek, duża ilość osób wymagających pomocy. W ocenie Sądu, zrozumiałe i racjonalne jest postępowanie organów administracji, które przyznają kwotowo wyższą pomoc na dożywianie w rodzinach wielodzietnych, niż osobom samotnie gospodarującym. Oczywistym jest bowiem, że liczniejsza rodzina potrzebuje więcej środków niż osoba samotnie gospodarująca by zaspokoić swoje minimalne potrzeby. Reasumując, z zaskarżonej decyzji, podobnie jak i z decyzji organu I instancji wyraźnie wynika, jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu skarżącemu świadczenia pieniężnego na zakup żywności w wysokości 60 zł. To z kolei wyklucza możliwość postawienia organom zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku. Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący tego, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie prawa wewnętrznego, tj. zarządzeniu nr 20/12 Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia 11 czerwca 2012 r. w sprawie wprowadzenia procedury postępowania w sprawach pomocy społecznej w OPS w Nysie oraz zasad postępowania w sprawie wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W tym zakresie należy stwierdzić, że pomimo powołania się w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji na treść ww. zarządzenia organ ten oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach prawa powszechnie obowiązujących. Dokonał, zgodnie z warunkami w nich zawartymi oceny sytuacji osobistej, materialnej i życiowej skarżącego, przeanalizował posiadane środki finansowe oraz liczbę osób ubiegających się o przyznanie tego rodzaju pomocy i mając na uwadze cele pomocy społecznej, na które w sposób jednoznaczny wskazał w uzasadnieniu, uznał, że jego możliwości nie pozwalają na przyznanie wyższej kwoty pomocy, gdyż jeśli nie będzie stosować zasad sprawiedliwego społecznie podziału zasobów finansowych może tych środków zabraknąć. Organy administracji zebrały w sprawie materiał dowodowy w stopniu wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i stąd też, wbrew żądaniu skarżącego nie zachodzi potrzeba jego uzupełniania poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Przeprowadzeniu takiego dowodu przez Sąd sprzeciwia się także treść przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu, nie wystąpiła także w sprawie potrzeba zażądania od organu kompletnych akt administracyjnych, gdyż z ich metryki wynika, że są one kompletne. Nadto skarżący nie wskazał, jakich dokumentów i dowodów przeprowadzonych w sprawie w sprawie jest brak w aktach i czego dowód stanowią. W świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza zarówno prawa materialnego, jak i proceduralnego. Z tego też względu na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.