II SA/Op 229/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant : starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r., na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Radłów z dnia 21 listopada 2012 r., Nr 129/XVII/2012 w przedmiocie sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Gminy Radłów na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Radłów z dnia 21 listopada 2012 r., Nr 129/XVII/2012, w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 93 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na ww. uchwałę Rady Gminy Radłów podnosząc zarzut podjęcia jej z istotnym naruszeniem prawa. Domagał się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 6r ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391) poprzez brak uregulowania dotyczącego ilości odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości oraz częstotliwości odbierania odpadów komunalnych. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Gminy Radłów, Wójt Gminy poinformował, iż Gmina Radłów zgadza się z oceną zaskarżonej uchwały, jak i ze skutkami , jakie z tej oceny wynikają i stąd też w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. postanowiła uchylić zaskarżoną uchwałę w całości. Rada Gminy Radłów na sesji w dniu 29 kwietnia 2013 r. podjęła nową uchwałę, Nr 145/XX/2013 z dnia 29 kwietnia 2013 r., w tym samym przedmiocie i stąd też postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Do akt sprawy dołączona została uchwała z dnia 24 kwietnia 2013 r., Nr 145/XX/2013 (k-10 akt). Wojewoda Opolski w piśmie procesowym z dnia 16 maja 2013 r. podał, że organ nadzoru bada legalność uchwały Rady Gminy Radłów z dnia 29 kwietnia 2013 r., Nr 145/XX/23013. Pismem procesowym z dnia 14 czerwca 2013 r. pełnomocnik Wojewody Opolskiego – radca prawny K. N. cofnęła skargę podnosząc, że w § 11 uchwały Nr 145/XX/2013 Rada Gminy Radłów uchyliła zaskarżoną uchwałę, a wymieniona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 10 czerwca 2013 r. pod poz. 1363 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl zaś art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofniecie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przytoczona regulacja stanowi przejaw prawa skarżącego do rozporządzania skargą. W niniejszej sprawie skarżący- organ nadzoru skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których stanowi art. 60 zd. trzecie P.p.s.a., a które skutkowałyby niedopuszczalność cofnięcia skargi. Tym samym w sprawie wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że przepis art. 54 § 3 P.p.s.a., umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do uwzględnienia skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W przepisie tym została dopuszczona przez ustawodawcę możliwość podjęcia przez organ administracji, który wydał akt - następnie zaskarżony do sądu administracyjnego - działania w trybie tzw. samokontroli. Akt podjęty w trybie tego przepisu jest nowym aktem, wydanym w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Zastępuje on akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a zachodzi, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego, m.in. w rezultacie skorzystania przez organ, który go wydał, z tzw. uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia tego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, System Informacji Prawnej LEX nr 188791). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uchwała Rady Gminy Radłów z dnia 21 listopada 2012 r., Nr 129/XVII/2012, będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, została wyeliminowana z obrotu prawnego i przestała istnieć, wobec uwzględnienia w całości skargi i żądania skarżącego, albowiem na sesji w dniu 29 kwietnia 2013 r. Rada Gminy Radłów podjęła uchwałę Nr 145/XX/2013, która w § 11 uchyliła zaskarżoną uchwałę. Czynność powyższa odnosiła się do uchwały już zaskarżonej, a zatem było to działanie dokonane w trybie samokontroli, wynikające z przywołanego wyżej art. 54 § 3 P.p.s.a. Zaskarżona uchwała nie wywołała skutków prawnych, gdyż stosownie do § 9 moc obowiązująca określona została na dzień 1 lipca 2013 r. W tej sytuacji w sprawie wystąpił także brak przedmiotu zaskarżenia, a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały stanowi przesłankę umorzenia postępowania, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 201 § 1 P.p.s.a i art. 205 § 2 P.p.s.a.