II SA/Op 24/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Referent stażysta Marta Sacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez H. C. (reprezentowanego przez adwokata Z. K.) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 października 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Oleskiego z dnia 3 sierpnia 2017 r., nr [...], cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 29 stycznia 2013 r., nr [...] , Opolski Komendant Wojewódzki Policji wystąpił do Starosty Oleskiego o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, w stosunku do H. C., który w okresie od dnia 19 sierpnia 2010 r. do dnia 28 stycznia 2011 r. otrzymał 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją z dnia 16 lipca 2013 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty Oleskiego, orzeczono o skierowaniu H. C. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kat. [...]. W wyniku odwołania złożonego przez H. C. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 31 marca 2014 r., nr [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania – a kolejnym postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r., nr [...], odmówiło przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 381/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnie orzekł o oddaleniu skargi H. C. na postanowienie Kolegium w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Następnie, z wniosku strony prowadzone było postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Opolskiego z dnia 16 lipca 2013 r., które zakończyło się ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 czerwca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kolegium z dnia 31 lipca 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 540/16, oddalił skargę. Pismem z dnia 18 maja 2017 r. Starosta Oleski poinformował H. C. o obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i konsekwencjach jego niezrealizowania w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. H. C. wniósł z kolei o "wstrzymanie postępowania" do czasu rozpatrzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich jego wniosku o udzielenie pomocy w zakresie naruszenia praw, w którym zakwestionował wysokość naliczonym mu punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zawiadomieniem z dnia 27 czerwca 2017 r. Starosta Oleski poinformował H. C. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia 3 sierpnia 2017 r., nr [...], działając z upoważnienia Starosty Oleskiego, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260) zwanej dalej ustawą oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978), Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu orzekł o cofnięciu H. C. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii [...]. Organ wskazał, że decyzja została wydana w związku z niepoddaniem się przez stronę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy. W odniesieniu do wniosku strony o wstrzymanie postępowania wyjaśnił, że skierowanie wniosku do Rzecznika Prawa Obywatelskich nie zwalnia organu z prowadzenia postępowania i wydania decyzji. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z brakiem ustaleń co do tego, czy strona miała możliwość przystąpienia do ponownego sprawdzenia kwalifikacji, a także naruszenie reguł postępowania związanych z ustaleniem i przypisaniem kierującemu punktów tymczasowych stanowiących o konieczności sprawdzenia kwalifikacji. Odwołujący wywodził, że przepisy prawa nie określają terminu poddania się obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji oraz nie przyznają organowi uprawnień w tym zakresie wobec czego starosta zobligowany jest do oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu tego obowiązku i czy w konsekwencji zaistniały przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Zakwestionował również prawidłowość naliczenia 6 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, w związku z wykroczeniem zaistniałym dnia 30 września 2010 r. Decyzją z dnia 27 października 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na regulacje zawarte w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 114 ust. 1 pkt 1 oraz art. 130 ust. 1 ustawy i wyjaśnił, że w sytuacji, kiedy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wykona nałożonego na nią obowiązku, starosta jest zobligowany wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Jest to bowiem tzw. decyzja związana. W rozpoznawanej sprawie strona pomimo ostatecznej decyzji o skierowaniu na egzamin kontrolny, nie poddała się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami wobec czego Starosta orzekł o ich cofnięciu. Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium zgodziło się z tym, że przepisy prawa nie określają terminu poddania się obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji, a przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy nie przyznaje też uprawnień w tym zakresie organowi. To, jak wskazał organ oznacza jednak, że przedmiotowy obowiązek podlega wykonaniu z dniem, w którym orzeczenie o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdu stanie się ostateczne. Wydana w sprawie decyzja Starosty Oleskiego z dnia 16 lipca 2013 r. stała się ostateczna z dniem 16 sierpnia 2013 r. wobec czego trudno uznać argument strony za uzasadniony. W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego naliczenia punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu o cofnięcie uprawnień czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania: czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja taka jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego oraz czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, H. C. podniósł zarzuty naruszenia: - art. 130 ust. 2 ustawy poprzez jego niezastosowanie, tj. nieusunięcie nałożonych na niego punktów karnych za czyn popełniony 30 września 2010 r. w sytuacji, gdy brak ujawnienia w ewidencji policji punktów tymczasowych z tytułu powyższego wykroczenia uniemożliwił "zablokowanie" punktów karnych w w/w okresie, determinując w konsekwencji niemożność wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami; - art.7, art. 8, art.77 § 1, art. 80 i art.107 § 3 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o uznanie, że skarżący miał możliwość przystąpienia do ponownego sprawdzenia kwalifikacji w sytuacji, gdy przyczyn niemożności poddania się sprawdzeniu kwalifikacji organy nie badały. Domagając się uchylenia decyzji wydanych w obydwu instancjach skarżący w uzasadnieniu skargi odniósł się do kwestii dokonywania wpisów punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odnosząc się do realiów sprawy wskazał, że dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczyło analizy przypadków, gdy przed dokonaniem wpisu ostatecznego zrealizowany został obowiązek dokonania wpisu tymczasowego oraz tych zdarzeń gdzie wpis tymczasowy został ujawniony przed upływem okresu uprawniającego do anulowania uzyskanych wcześniej punktów karnych. W przedmiotowej sprawie jednak zarówno w chwili popełnienie wykroczenia, przesłuchania obwinionego, jak również w chwili wydania orzeczenia kończącego sprawę o wykroczenie brak jest ustalenia, że punkty tymczasowe zostały ustalone i wpisane, a skarżący powziął wiedzę o ich istnieniu. Jak wynika z akt sprawy wpisanie punktów ostatecznych nie zostało poprzedzone ustaleniem i wpisaniem punktów tymczasowych, pozwalając na bieg terminów określonych procedurą ich usuwania. To potwierdza, że w sprawie brak było podstawowej przesłanki, która jako jedyna mogłaby niejako "zablokować" procedurę anulowania punktów karnych. Punkty tymczasowe nie zostały w ogóle ujawnione, nie istniał więc stan "zblokowania" 25 punktów karnych do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wykroczenie. W tym stanie rzeczy mechanizm anulowania punktów karnych za wykroczenie drogowe winien był doprowadzić do anulowania ówczesnych sankcji punktowych i skutkować niemożnością wydania przez Starostę Oleskiego decyzji w tym zakresie. Stosownie do przedstawionego poglądu skarżący podniósł, że decyzja Starosty w sposób rażący narusza prawo. Ponadto, podobnie jak w odwołaniu zwrócił uwagę, że w sprawie oprócz wskazania okresu czasu jaki upłynął od wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, organ w żaden sposób nie uzasadnił, ze skarżący mógł w rzeczonym okresie tego rodzaju sprawdzenia dokonać. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd z zastrzeżeniem art. 57a, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii [...]. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności tej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego. Z tego też powodu, akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając tak dokonaną ocenę uwzględnić trzeba, że materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia, w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, stanowił art. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Stosownie natomiast do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Podkreślić należy, że zawarte w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Niewykonanie przez kierowcę obowiązku, nałożonego na niego w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy, obliguje zatem organ do uruchomienia odrębnego postępowania, niezależnego od wcześniej prowadzonego postępowania w sprawie sprawdzenia kwalifikacji. Zauważyć przy tym trzeba, że ustawodawca jednoznacznie rozdzielił postępowanie w sprawie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji od postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień i zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne nie są uprawnione do uchylenia tego rozgraniczenia. W konsekwencji, w postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień, czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania: czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja taka jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji. Takie ustalenia są konieczne - a zarazem wystarczające - do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1794/15 i wyrok WSA w Opolu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 235/17,wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie jest bezsporne, że decyzją z dnia 16 lipca 2013 r., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, H. C. został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego, w zakresie prawa jazdy kategorii [...]. Decyzja ta, jak wynika z ostatecznego postanowienia Kolegium z dnia 31 marca 2014 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, stała się ostateczna z dniem 16 sierpnia 2013 r.; a to także w związku z odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Pomimo prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, nie została ona wzruszona i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że skarżący do dnia wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień. W konsekwencji, spełniona została przesłanka z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy i Starosta Oleski zobowiązany był do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Prawidłowo wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, że decyzja o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji ma charakter wiążący i wydając decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi starosta nie działa w ramach uznania administracyjnego. W przypadku, gdy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wykona nałożonego na nią obowiązku i nie podda się egzaminowi, stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy organ ma obowiązek wydać decyzję cofającą uprawnienia. W świetle powyższego całkowicie nieuzasadnione i pozbawione jakichkolwiek podstaw jest twierdzenie skarżącego, że w przedmiotowej sprawie organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do tego, czy skarżący mógł, czy też nie mógł poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika aby istniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające skarżącemu realizację obowiązku nałożonego na niego w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. W szczególności na istnienie takich przeszkód nie wskazywał sam skarżący. Nie było zatem w niniejszej sprawie żadnych podstaw do rozważania przez organy, w tym w odpowiedzi na zarzuty odwołania, kwestii możliwości poddania się przez skarżącego kontrolnemu spędzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami. Przede wszystkim jednak podkreślić jeszcze raz należy, że wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy powinno poprzedzać ustalenie wyłącznie tego, czy strona zobowiązana była poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na podstawie ostatecznej, istniejącej w obrocie prawnym decyzji oraz czy ten obowiązek zrealizowała. Przyczyny, które uniemożliwiły wykonanie obowiązku, w świetle 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, nie mają w takim przypadku znaczenia (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 546/17). Dlatego, w niniejszej sprawie nie można zarzucić organom, że nie prowadziły postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy skarżący mógł poddać się sprawdzeniu kwalifikacji. Skoro decyzja nakładająca obowiązek w tym przedmiocie była ostateczna, to podlegała wykonaniu. Zgodzić się należy z tym, że ustawa nie określa terminu poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, jak również nie ustala kompetencji w tym zakresie po stronie organu, a także nie wskazuje po upływie jakiego okresu od ustalenia obowiązku w tym przedmiocie, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, może być wydana decyzja cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami. Nie oznacza to jednak, że strona nie jest związana żadnym terminem. Przeciwnie, zastosowanie znajdują tu bowiem ogólne unormowania w zakresie wykonalności ostatecznych decyzji. To z kolei oznacza, że niezwłocznie z chwilą uzyskania ostateczności przez decyzję kierującą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji strona winna podjąć czynności zmierzające do poddania się egzaminowi. Brak takich czynności obliguje natomiast organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 821/16). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, jak już wcześniej wskazano, decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna z dniem 16 sierpnia 2013 r. Tym samym przyjąć należało, że od tego momentu, aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji, skarżący miał czas na poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji. Pomimo upływu kilku lat nie przystąpił jednak do realizacji tego obowiązku. Wobec tego spełniona została przesłanka do wydania decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. Nawet uwzględniając, że w tym czasie prowadzone było postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji dostrzec trzeba, że wydany w tej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Op 540/16 – oddalający skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, uprawomocnił się z dniem 3 maja 2017 r. Pismem z dnia 18 maja 2017 r. Starosta poinformował natomiast skarżącego o obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji oraz konsekwencjach braku jego realizacji. Następnie też, pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. zawiadomił go o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Pomimo tego, skarżący nadal nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W trakcie kilku miesięcy jakie upłynęły od czasu poinformowania go o istniejącym obowiązku do czasu wydania w sprawie zaskarżonej decyzji, czy też nawet decyzji organu pierwszej instancji, niewątpliwie mógł natomiast podjąć działania w tym zakresie. Był to bowiem wystarczający okres. Brak podjęcia takich działań prawidłowo natomiast skutkował wydaniem decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy nie naruszyły wskazanych przepisów. Uwzględniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, a następnie na podstawie przepisów prawa materialnego dokonały ich prawidłowej oceny prawnej. Na uwzględnienie, w ocenie Sądu, nie zasługiwały również argumenty skargi dotyczące naruszenia art. 130 ust. 2 ustawy, który to przepis nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. W tym zakresie wyjaśnić trzeba, że sprawa cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest odrębną od spraw dotyczących prawidłowości wpisu ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W niniejszej sprawie skarżący nie może więc skutecznie kwestionować ilości posiadanych punktów, tak jak i faktu skierowania go ostateczną decyzją na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Prowadzona na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy ewidencja jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Tylko ten organ ma też kompetencje do usuwania punktów karnych. Ewentualne kwestionowanie zapisu w ewidencji może zatem nastąpić w postępowaniu przed organem ją prowadzącym, a więc przed komendantem wojewódzkim policji, a następnie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie ze skargi na czynność wpisania punktów do ewidencji, kwalifikowaną jako czynność materialna, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Inny organ, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, nie posiada natomiast kompetencji do stwierdzenia nieprawidłowości dokonanego w ewidencji wpisu. W szczególności takich kompetencji nie posiada starosta prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Oznacza to, że kwestia prawidłowości przypisania kierowcy punktów karnych nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia uprawnień, ani w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 235/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1098/16). Dopiero skuteczne podważenie zapisów w ewidencji – w odrębnym postępowaniu, mogłoby mieć ewentualne znaczenie w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Taka okoliczność w kontrolowanej sprawie jedna nie zaistniała co oznacza, że podnoszona przez skarżącego sporna kwestia – dotycząca wpisania punktów do ewidencji, nie mogła mieć wpływu na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.