II SA/Op 244/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez opłaty postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącym kwotę 120 (słownie sto dwadzieścia) złotych uiszczoną tytułem wpisu. Przedmiotem skargi K. i J. P., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej w kwocie 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd drogami krajowymi. Powyższa skarga podpisana była wyłącznie przez K. P., w związku z czym pismami z dnia 30 lipca 2008 r. Sąd wezwał J. P. do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie. Ponadto Sąd wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 120 zł. Powyższe wezwania zawierały pouczenie, iż niezastosowanie się do ich treści w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania zostały przesłane na adres wskazany w skardze i pod tym adresem doręczone w dniu 4 sierpnia 2008 r. K. P. za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek. W dniu 14 sierpnia 2008 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga podpisana przez obydwoje skarżących, przesłana pocztą, listem poleconym nadanym w dniu 12 sierpnia 2008 r., o czym świadczy data stempla pocztowego. W aktach sprawy znajduje się ponadto przelew bankowy potwierdzający fakt uiszczenia wpisu od skargi w dniu 12 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać podpis strony. Podkreślić w tym miejscu należy, iż podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten: "Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym", opubl. Palestra 1973, nr 1, s. 11-12). Natomiast zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, stosownie do przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jest wpisem stosunkowym, uzależnionym od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. W niniejszej sprawie należność pieniężna wynosi 3000 zł, a zatem wpis stosunkowy, obliczony w myśl przywołanego wyżej przepisu rozporządzenia jako 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, wynosił 120 zł. Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi może skutkować wezwaniem skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie siedmiu dni, a w razie jego niezachowania - odrzuceniem skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie usunięto w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3) oraz od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3). Wskazać należy, że termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi, a także do uiszczenia wpisu od skargi jest terminem ustawowym, a co za tym idzie nie może być on przedłużany ani skracany. Może być natomiast przywrócony na zasadach ogólnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 1967 r., sygn. akt I CZ 149/66, opubl. OSNC 1967, nr 9, poz. 158, z glosą J. Klimkowicza, opubl. OSP 1968, z. 3, poz. 56). Bezskuteczny upływ terminu skutkuje odrzuceniem pisma (skargi), a odrzucona skarga pozbawiona jest wszystkich skutków prawnych wywołanych jej wniesieniem. Z kolei, według poglądu doktryny, pismo procesowe, które zostało opłacone i którego braki formalne zostały uzupełnione w siedmiodniowym terminie, wywołuje skutki od chwili jego wniesienia, a nie w dacie uzupełnienia. Zgodnie natomiast z art. 85 P.p.s.a. czynność dokonana w postępowaniu sądowym po upływie terminu jest bezskuteczna. Dokonując oceny niniejszej skargi w świetle przywołanych przepisów należało stwierdzić, że skarga podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie obu zarządzeń Sądu. Nie został bowiem w terminie uzupełniony brak formalny skargi poprzez jej podpisanie przez J. P., jak również skarżący nie uiścili w terminie wpisu od skargi. W niniejszej sprawie, wobec faktu, że na skardze widniał tylko podpis K. P., Sąd wezwał skarżącego J. P. do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie. Ponadto Sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 120 zł. Pisma Sądu wzywające do usunięcia braków formalnych skargi, a także do uiszczenia wpisu od skargi, zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 4 sierpnia 2008 r., co potwierdza adnotacja na pocztowych zwrotnych potwierdzeniach przesyłek. Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin upływał zatem z dniem 11 sierpnia 2008 r., który przypadał na dzień tygodnia poniedziałek. Wprawdzie w dniu 12 sierpnia 2008 r. skarżący przesłali do Sądu prawidłowo podpisaną skargę, nadając pismo w urzędzie pocztowym, co wynika z daty stempla pocztowego, a także w tym samym dniu opłacili skargę, na co z kolei wskazuje data stempla bankowego uwidoczniona na dowodzie wpłaty, jednakże powyższych czynności dokonali z uchybieniem terminu. Nie można uznać zatem, że skarżący zastosowali się do wezwania Sądu, gdyż nie zachowali terminu do dokonania żądanych czynności, z którego dotrzymaniem związane są konsekwencje w postaci prawidłowego wniesienia pisma (skargi) do Sądu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., skargę należało odrzucić oraz zwrócić skarżącym wpis na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., stąd orzeczono, jak w sentencji.